Ang Pulong Sang Dios

Salmo 109

Ang Reklamo sang Tawo nga Ara sa Kalisod

1O Dios, nga akon ginadayaw, sabta ang akon pagpanawag sa imo.
Kay ginaakusar ako sang malaot kag dayaon nga mga tawo.
Nagahambal sila sang binutig parte sa akon.
Permi nila ako ginahambalan sing malain bisan wala sing kabangdanan.
Bisan nagapakig-abyan ako sa ila, ginakontra nila ako;
pero ginapangamuyuan ko sila.
Ginabalusan nila ako sing malain sa maayo nga ginahimo ko sa ila,
kag ginabalusan nila ako sing kaakig sa akon pagpakig-abyan sa ila.
Nagasiling sila,[a] “Mangita kita sang malaot nga tawo nga magkontra kag mag-akusar sa iya sa korte.
Kon hukman na siya, kabay pa nga magguwa nga may sala siya.
Kag kabay pa nga ang iya pangamuyo kabigon nga sala.
Kabay pa nga indi magdugay ang iya kabuhi kag ihatag na lang sa iban ang iya katungdanan.
Kabay pa nga mapatay na siya agod mailo ang iya mga kabataan kag mabalo ang iya asawa.
10 Kabay pa nga bisan diin na lang magkadto ang iya mga kabataan nga nagapakilimos,
kag kabay pa nga palayason[b] sila bisan sa ila guba nga elistaran.
11 Kabay pa nga kuhaon sang iya gin-utangan ang tanan niya nga pagkabutang,
kag kabay pa nga kuhaon sang mga dumuluong ang iya pinangabudlayan.
12 Kabay pa nga wala sing may maluoy sa iya kag sa iya ilo nga mga kabataan kon mapatay na siya.
13 Kabay pa nga magkalamatay ang iya mga kaliwat agod malimtan na sila sa masunod nga henerasyon.
14-15 Kabay pa nga indi pagpatawaron kag indi pagkalimtan sang Ginoo ang sala sang iya mga ginikanan kag mga katigulangan;
kag kabay pa nga itugot sang Ginoo nga malimtan na sila sa kalibutan.
16 Kay wala gid niya ginahunahuna ang paghimo sang maayo,
kundi ginahingabot niya kag ginapamatay ang mga kubos, mga imol, kag mga nadulaan sang paglaom.
17 Luyag niya nga pakamalauton ang iban—kabay pa nga sa iya ina matabo.
Wala siya naluyag magbendisyon sa iban—kabay pa nga wala man sing may magbendisyon sa iya.
18 Wala untat ang iya pagpakamalaot sa iban; daw bayo na ini nga iya ginasuksok.
Kabay pa nga ang iya pagpakamalaot magabalik sa iya pareho sang pagsulod sang tubig sa iya lawas ukon pareho sang pagpanalupsop sang lana sa iya mga tul-an.
19 Kag kabay pa nga magpabilin ini sa iya nga daw sa bayo nga nagatabon sa iya lawas ukon daw sa paha nga ginapaha niya permi.”

20 Ginoo, kabay pa nga amo ina ang imo isilot sa mga nagaakusar kag nagahambal sing malain sa akon.
21 Pero buligi ako, Ginoong Dios, agod mapadunggan ka.
Luwasa ako tungod sang imo kaayo kag gugma.
22 Kay kubos kag imol ako, kag nagasakit ang akon buot.
23 Nagaamat-amat na dula ang akon kabuhi pareho sa landong kon gab-i.
Daw pareho ako sa apan nga ginkahig.
24 Nagaluya ang akon tuhod tungod sa pagpuasa.
Puwerte na ako kaniwang.
25 Nangin talamayon ako sa akon mga kaaway.
Nagalungo-lungo sila kon makita nila ako.
26 Buligi ako, Ginoo, nga akon Dios;
luwasa ako suno sa imo gugma.
27 Kag mabal-an sang akon mga kaaway nga ikaw, Ginoo, ang nagluwas sa akon.
28 Ginapakamalaot nila ako, pero ikaw magabendisyon sa akon.
Mahuy-an sila kon salakayon nila ako, pero ako nga imo alagad magakalipay.
29 Sila nga nagaakusar sa akon matabunan sang kahuy-anan pareho sa bayo nga nagatabon sa lawas.

30 Pasalamatan ko gid ang Ginoo;
dayawon ko siya sa atubangan sang madamo nga katawhan.
31 Kay ginadepensahan niya ang mga tawo nga bululigan agod maluwas sila sa mga nagasentensya sa ila sang kamatayon.

Notas al pie

  1. 109:6 Nagasiling sila … : Ang bersikulo 6-19 posible pulong sang mga kaaway kontra sa amo nga tawo ukon pulong sang tawo kontra sa iya mga kaaway.
  2. 109:10 palayason: Amo ini sa Septuagint, pero sa Hebreo, mangita.

Amplified Bible

Psalm 109

Vengeance Invoked upon Adversaries.

To the Chief Musician. A Psalm of David.

1O God of my praise!
Do not keep silent,

For the mouth of the wicked and the mouth of the deceitful are opened against me;
They have spoken against me with a lying tongue.

They have also surrounded me with words of hatred,
And have fought against me without a cause.

In return for my love, they attack me,
But I am in prayer.

They have repaid me evil for good,
And hatred for my love.


Appoint a wicked man against him,
And let an attacker stand at his right hand [to kill him].

When he enters into dispute, let wickedness come about.
Let his prayer [for help] result [only] in sin.

Let his days be few;
And let another take his office.

Let his children be fatherless
And his wife a widow.
10 
Let his children wander and beg;
Let them seek their food and be driven far from their ruined homes.
11 
Let the creditor seize all that he has,
And let strangers plunder the product of his labor.
12 
Let there be no one to extend kindness to him,
Nor let anyone be gracious to his fatherless children.
13 
Let his descendants be cut off,
And in the following generation let their name be blotted out.

14 
Let the wickedness of his fathers be remembered by the Lord;
And do not let the sin of his mother be blotted out.
15 
Let them be before the Lord continually,
That He may cut off their memory from the earth;
16 
Because the man did not remember to show kindness,
But persecuted the suffering and needy man,
And the brokenhearted, to put them to death.
17 
He also loved cursing, and it came [back] to him;
He did not delight in blessing, so it was far from him.
18 
He clothed himself with cursing as with his garment,
And it seeped into his inner self like water
And like [anointing] oil into his bones.
19 
Let it be to him as a robe with which he covers himself,
And as a sash with which he is constantly bound.
20 
Let this be the reward of my attackers from the Lord,
And of those who speak evil against my life.

21 
But You, O God, the Lord, show kindness to me, for Your name’s sake;
Because Your lovingkindness (faithfulness, compassion) is good, O rescue me;
22 
For I am suffering and needy,
And my heart is wounded within me.
23 
I am vanishing like a shadow when it lengthens and fades;
I am shaken off like the locust.
24 
My knees are unsteady from fasting;
And my flesh is gaunt and without fatness.
25 
I also have become a reproach and an object of taunting to others;
When they see me, they shake their heads [in derision].

26 
Help me, O Lord my God;
Save me according to Your lovingkindness—
27 
And let them know that this is Your hand;
You, Lord, have done it.
28 
Let them curse, but You bless.
When adversaries arise, let them be ashamed,
But let Your servant rejoice.
29 
Let my attackers be clothed with dishonor,
And let them cover themselves with their own shame as with a robe.

30 
I will give great praise and thanks to the Lord with my mouth;
And in the midst of many I will praise Him.
31 
For He will stand at the right hand of the needy,
To save him from those who judge his soul.