Ang Pulong Sang Dios

Salmo 106

Ang Kaayo sang Dios sa Iya Katawhan

1Dayawa ang Ginoo!
Pasalamati siya kay maayo siya;
ang iya gugma wala sing katapusan.
Wala sing may makasugid ukon makadayaw sing bug-os sang gamhanan nga mga binuhatan sang Ginoo.
Bulahan ang tawo nga nagahimo sing husto kag matarong sa tanan nga tion.

Ginoo, dumduma ako kon magbulig ka sa imo katawhan;
luwasa man ako kon magluwas ka sa ila,
agod maagom ko man ang kauswagan sang imo pinili nga nasyon
kag agod makaambit man ako sang ila kalipay
kag makaupod ako sa ila pagdayaw sa imo.
Nakasala kami pareho sang amon mga katigulangan;
malain gid ang amon ginhimo.
Sang didto sa Egipto ang amon mga katigulangan, wala nila ginsapak ang imo makatilingala nga mga binuhatan.
Wala nila pagdumduma ang imo gugma nga ginpakita sa ila sing makapila ka beses,
kag nagrebelde sila sa imo sa Mapula nga Dagat.
Pero ginluwas mo sila agod mapadunggan ka kag makita nila ang imo gahom.

Ginmanduan sang Ginoo ang Mapula nga Dagat nga magmala, kag nagmala ini;
kag gintuytuyan niya ang iya katawhan sa pagtabok sa dagat nga daw sa nagalakat lang sila sa desierto.
10 Ginluwas niya sila sa kamot sang mga kaaway.
11 Gintabunan sang tubig ang ila mga kaaway
kag wala gid sing may nakaluwas sa ila.
12 Gani nagtuo sila sa iya mga promisa
kag nagkanta sila sang pagdayaw sa iya.
13 Pero nalimtan dayon nila ang iya ginhimo
kag wala sila maghulat sang iya laygay.
14 Didto sa kamingawan, gintilawan nila ang Dios tungod sang ila sobra nga handom sa pagkaon.
15 Gani ginhatag niya sa ila ang ila ginpangayo,
pero ginpadal-an man niya sila sang balatian nga nagpaluya sa ila.

16 Didto sa ila nga kampo sa kamingawan, nahisa sila kay Moises kag kay Aaron. Si Aaron gindedikar nga mag-alagad sa Ginoo.
17 Gani nagbuka ang duta kag nahulog si Datan kag si Abiram kag ang ila mga pamilya.
18 Kag may kalayo pa gid nga nagsunog sa ila malaot nga mga sumulunod.

19 Didto sa Horeb, naghimo ang mga Israelinhon sang bulawan nga torite nga baka
kag ginsimba nila ini nga dios-dios.
20 Ginbayluhan nila ang ila dungganon nga Dios sang imahen sang isa ka turo nga baka nga nagahalab sang hilamon.
21-22 Ginkalimtan nila ang Dios nga nagluwas sa ila kag naghimo sang gamhanan kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Egipto, ang duta sang mga kaliwat ni Ham, kag didto sa Mapula nga Dagat.
23 Ginlaglag na kuntani sang Dios ang iya katawhan kon wala magpatunga si Moises nga iya alagad, sa pagkombinsi sa iya nga punggan niya ang iya kaakig agod indi niya sila malaglag.
24 Ginbaliwala pa gid nila ang maayo nga duta kay wala sila magtuo sa promisa sang Dios.
25 Nagkinumod sila sa ila mga tolda kag wala sila magtuman sa Ginoo.
26 Gani nagpanumpa ang Ginoo nga pamatyon niya sila sa kamingawan,
27 kag laptahon niya ang ila mga kaliwat sa iban nga mga nasyon nga sa diin magakalamatay sila.

28 Gintugyan nila ang ila kaugalingon sa dios-dios nga si Baal nga didto sa Bukid sang Peor
kag nagkaon sila sang mga halad nga ginhalad sa mga patay.[a]
29 Ginpaakig nila ang Ginoo tungod sang ila malaot nga mga binuhatan,
gani nag-abot sa ila ang kalalat-an.
30 Pero nagpatunga si Finehas,
gani nag-untat ang kalalat-an.
31 Ang ginhimo ni Finehas ginakabig nga matarong,
kag dumdumon ini sang mga tawo hasta san-o.

32 Didto sa tuburan sang Meriba, ginpaakig sang mga Israelinhon ang Ginoo,
kag naglain gid ang buot ni Moises sa ila mga ginhimo.
33 Tungod nga ginpalain nila ang buot ni Moises, nakahambal siya sang mga pulong nga wala niya paghunahunaa sing maayo.

34 Wala ginpamatay sang mga Israelinhon ang mga katawhan sa Canaan suno sa ginsiling sa ila sang Ginoo.
35 Sa baylo, nagpakig-isa sila sa sini nga mga katawhan kag ginsunod nila ang ila pagginawi.
36 Ginsimba nila ang ila mga dios-dios kag nagdala ini sang kalaglagan sa ila.
37 Ginhalad nila ang ila mga kabataan sa mga demonyo
38 nga mga dios-dios sang Canaan.
Tungod sang ila pagpamatay sang ila inosente nga mga kabataan, ginhigkuan nila ang duta sang Canaan
39 pati ang ila kaugalingon.
Tungod sang ila ginhimo, nagluib sila sa Dios pareho sa isa ka babayi nga nagpanginlalaki.
40 Gani naakig ang Ginoo sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,
kag ginkangil-aran niya sila.
41 Gintugyan niya sila sa mga nasyon nga ila mga kaaway,
kag gin-gamhan sila sang sini nga mga nasyon.
42 Ginpigos sila sang ila mga kaaway kag gin-ulipon.
43 Madamo nga beses nga ginluwas sila sang Dios,
pero ginahungod pa gid nila nga magrebelde sa iya,
gani nalaglag sila tungod sang ila sala.
44 Pero kon magpanawag gani sila sa Dios, ginabuligan niya gihapon sila sa ila mga kalisod.
45 Gindumdom sang Dios ang iya kasugtanan sa ila,
kag tungod sa iya dako nga gugma sa ila nagbaylo ang iya hunahuna nga indi na niya sila pagsilutan.
46 Ginbuot niya nga kaluoyan sila sang mga nagbihag sa ila.

47 Luwasa kami, Ginoo nga amon Dios,
kag tipuna kami liwat sa amon duta halin sa mga nasyon,
agod makapasalamat kami kag makadayaw sa imo pagkabalaan.[b]

48 Dalayawon ang Ginoo, ang Dios sang Israel, sa wala sing katapusan.
Ang tanan nga katawhan magsabat sang, “Amen!”

Dayawa ang Ginoo!

Notas al pie

  1. 106:28 mga patay: ukon, patay nga mga dios-dios.
  2. 106:47 pagkabalaan: sa literal, balaan nga ngalan.

O Livro

Salmos 106

1Louvem o Senhor!
Dêem-lhe graças porque é bom!
Porque o seu amor é eterno!

Quem é que é capaz de fazer uma relação completa
    das obras formidáveis que o Senhor faz?
E até quem é realmente capaz de o louvar de uma forma perfeita?
Felizes aqueles que cumprem com o que é recto,
    que praticam o que é justo, em todas as circunstâncias.
Lembra-te de mim, também, Senhor,
    quando abençoares e salvares o teu povo.
Para que participe na prosperidade daqueles que tu escolheste,
para que me alegre com eles,
    e que compartilhe da honra que lhes deste.

Sem dúvida que nós, os da minha geração,
    tanto como os nossos antepassados,
pecámos contra Deus,
praticámos muita maldade.
Os nossos antecessores não souberam dar o devido valor
    a todas as maravilhas que fizeste no Egipto,
e bem depressa se esqueceram de toda a misericórdia
    que tiveste para com eles.
Pelo contrário, foram rebeldes contra ti mesmo
    ali, à beira do Mar Vermelho.
Contudo, mesmo assim os salvaste,
    para que se mantivesse a honra do teu nome,
    e para que o teu poder fosse conhecido em todo o mundo.
Ordenaste ao Mar Vermelho que se dividisse,
    formando um caminho pelo qual passassem a seco;
é verdade, um caminho enxuto
    e tão seco como o próprio deserto!
10 E foi dessa maneira que os salvaste daqueles que os odiavam.
11 E quando as águas do mar voltaram à sua normalidade
    cobriram os seus adversários
    que tinham tentado persegui-los pelo mesmo caminho.
Mas nem um só dentre eles sobreviveu!
12 Aí, sim, creram na palavra de Deus!
Cantaram-lhe louvores!

13 Mas cedo se esqueceram de novo de tudo isso.
E não foram capazes de
    esperar que lhes fosse dando o que precisavam
    segundo o conhecimento que tinhas das suas necessidades.
14 Antes se deixaram levar pela gula, ali no deserto,
    provocando a paciência de Deus.
15 Mas o Senhor atendeu às suas exigências,
    mas permitiu que
    as suas vidas fossem castigadas com uma grande epidemia.

16 Depois, tiveram inveja de Moisés;
    sim, e até de Arão,
    o homem que Deus tinha eleito como seu sacerdote.
17 Por causa disso também, a terra se abriu
    e enguliu Datã, Abirão e os seus amigos, cabecilhas dessa revolta.
18 E veio um fogo que consumiu toda aquela gente perversa.
19/20 Fizeram ainda uma estátua de um bezerro,
    um simples animal que se alimenta de erva,
e puseram-se a adorá-lo
    como se representasse a presença gloriosa do próprio Deus!

21/22 Desprezaram assim o seu Salvador
    que tinha feito coisas tão maravilhosas no Egipto,
    e no Mar Vermelho.
23 Por isso o Senhor decidiu que os destruiria;
mas Moisés, o homem da sua confiança,
pôs-se entre o povo e o seu Deus,
implorando-lhe que voltasse atrás na sua decisão,
    e não os destruísse.

24 Não contentes com isto,
quando chegou a altura de tomarem posse da terra prometida,
    recusaram lá entrar,
e não acreditaram nas promessas que lhe fizera.
25 Pelo contrário resmungaram,
recusando-se dar ouvidos à voz de Deus.
26 Por isso o Senhor afirmou que deixaria de estar a favor deles
    e os deixaria morrer no deserto,
27 e que faria dispensar os seus descendentes
    por todas as nações da Terra.

28 A certa altura uniram-se aos adoradores do deus Baal, em Peor,
e comeram sacrifícios consagrados aos mortos.
29 Isto levou o Senhor a irar-se grandemente com eles,
e uma peste rebentou no meio deles —
30 até que Finéias executou aqueles
    cujos pecados foram os causadores da praga —
e esta acabou.
31 (Por este feito, Finéias há-de ser lembrado para sempre.)

32 Também em Meribá Israel irritou o seu Deus,
    causando a Moisés sérios problemas;
33 este excedeu-se, e falou impensadamente.

34 Além disso os israelitas não destruíram,
    como Deus lhes tinha mandado que fizessem,
aqueles povos maus que moravam na terra prometida;
35/36 antes se misturou com eles
    e aprendeu os seus costumes,
    sacrificando aos seus ídolos,
o que veio a tornar-se para eles numa auto-destruição.
37/38 Chegaram mesmo a sacrificar os seus próprios filhos
    aos ídolos de Canaã,
    fazendo derramar aquele sangue inocente,
    o sangue dos seus meninos,
    em honra de demónios,
    poluindo a terra com essas coisas horríveis!
39 As suas maldades os corromperam,
e toda aquela idolatria foi uma coisa perversa aos olhos de Deus!

40 Foi por essa razão que a sua ira se levantou
    contra aquele povo que era seu,
    e detestou-os.
41 Entregou-os às mãos de outras nações pagãs
    que os oprimiram e se tornaram senhores deles.
42 Foram governados por gente que lhes queria mal e que os humilhou!
43 Muitas vezes os livrou dessa escravidão,
mas eles continuavam sempre rebeldes contra o seu Deus,
e foram abatidos pelos seus próprios pecados!

44 Mas mesmo assim ouviu-lhes os gritos de aflição,
prestou atenção ao seu desespero.
45 Lembrou-se das promessas que lhes tinha feito,
e o grande amor que lhes tinha
    levou-o a ter pena deles.
46 Por isso fez que os seus próprios inimigos,
    que os tinham derrotado e aprisionado,
    tivessem compaixão deles.

47 Senhor nosso Deus, salva-nos!
Torna a tirar-nos do meio das nações,
para que possamos louvar em liberdade a força do teu nome,
e honrarmo-nos com esse mesmo louvor!

48 Que o Senhor, o Deus de Israel, seja louvado
    por toda a eternidade.
Que todos os povos da Terra
    apoiem e digam o mesmo!

Amém. Louvem o Senhor!