Ang Pulong Sang Dios

Salmo 104

Pagdayaw sa Dios nga Manunuga

1Dapat dayawon ko gid ang Ginoo.

Ginoo nga akon Dios, gamhanan ka gid.
Ang imo pagkadungganon kag pagkahalangdon daw amo ang imo bayo.
Ginatabunan mo ang imo kaugalingon sang kasanag nga daw sa bayo
kag ginahumlad mo ang langit nga daw sa tolda.
Ginpatindog mo ang imo puluy-an sa ibabaw pa sang kahawaan.
Ginahimo mo ang mga panganod nga imo karwahe,
kag nagasakay ka nga ginapalid sang hangin.
Ginahimo mo ang hangin nga imo mga mensahero,
kag ang nagadabdab nga kalayo[a] nga imo mga suluguon.
Ginpahamtang mo ang kalibutan sa iya nga pundasyon,
kag indi ini mauyog hasta san-o.
Gintabunan mo ang kalibutan sang tubig nga daw sa panapton,
kag naglapaw ini sa mga bukid.
Sa imo nga pagsabdong nga nagadaguob, naghawa ang tubig.
Kag nag-ilig sila sa mga bukid kag sa mga patag,
kag sa iban pa nga mga lugar nga ginpreparar mo para sa ila.
Ginbutangan mo sila sang mga dulunan nga indi nila malapawan,
agod indi nila liwat matabunan ang kalibutan.
10 Ginpailig mo ang mga tuburan sa mga ililigan sang tubig,
kag nag-ilig ang tubig sa gin-utlan sang mga bukid.
11 Gani ang tanan nga talunon nga mga sapat, pati ang talunon nga mga asno, makainom.
12 Kag malapit didto sa tubig, nagapugad ang mga pispis, kag sa mga sanga sang kahoy nagakanta sila.

13 Halin sa imo puluy-an sa langit, ginapaulanan mo ang mga bukid.
Kag tungod sa sining imo ginahimo, nagabaton sang pagpakamaayo ang kalibutan.
14 Ginapatubo mo ang mga hilamon para sa mga kasapatan,
kag ang mga tanom para sa mga tawo
agod may kalan-on sila halin sa mga patubas—
15 may bino nga makalipay sa ila,
may lana nga makapahining sang ila guya,
kag may tinapay nga makapabaskog sa ila.
16 Natubigan sing maayo ang imo mga kahoy nga sedro sa Lebanon nga imo mismo gintanom.
17 Nagapugad ang mga pispis sa sina nga mga kahoy;
ang mga pispis nga dugwak[b] nagapugad sa mga kahoy nga sipres.
18 Ang talunon nga mga kanding nagaestar sa mataas nga mga bukid,
kag ang mga sapat nga badier[c] nagapanago sa mga kabatuhan.

19 Gintuga mo ang bulan bilang palatandaan sang panahon;
kag ang adlaw ginapasalop mo sa husto nga oras.
20 Ginhimo mo ang kadulom;
kag kon gab-i nagaguluwa ang madamo nga mga sapat sa kagulangan.
21 Nagangurob ang mga leon samtang nagapangita sang ila pagkaon nga ginahatag mo sa ila.
22 Kag kon magbutlak na ang adlaw nagabalik sila sa ila palanaguan kag didto nagaluko.
23 Ang mga tawo iya nagaguwa sa ila mga balay sa pag-obra hasta magsirom.

24 Ginoo, kadamo sang imo mga ginhimo.
Ginhimo mo sila tanan suno sa imo nga kaalam.
Ang kalibutan puno sang imo mga ginhimo.
25 Ang dagat puwerte kalapad,
kag may madamo ini nga mga tinuga nga indi maisip, dalagko kag magagmay.
26 Ang mga barko nagapakadto-pakari dira,
kag dira man nagalangoy-langoy ang dragon nga Leviatan nga imo gintuga.
27 Ang tanan nga buhi nga tinuga nagasalig sa imo sang ila pagkaon sa tion nga kinahanglan nila.
28 Ginahatagan mo sila sang pagkaon kag ginakaon nila,
kag nagakabusog sila.
29 Pero kon pabay-an mo sila, nagakahadlok sila;
kon kuhaon mo ang ila ginhawa, nagakapatay sila kag nagabalik sila sa duta nga amo ang ila ginhalinan.
30 Nagakatuga sila kon hatagan mo sila sang ginhawa.
Sa sina nga paagi ginahatagan mo sang bag-o nga mga tinuga ang kalibutan.

31 Kabay pa nga ang imo gahom, Ginoo, magapadayon sa wala sing katapusan.
Kabay pa nga magkalipay ka sa imo mga ginhimo.
32 Kon tulukon mo ang kalibutan, nagatay-og ini.
Kon tandugon mo ang mga bukid, nagaaso ini.

33 Magakanta ako sa Ginoo sa bug-os ko nga kabuhi.
Magakanta ako sang mga pagdayaw sa akon Dios samtang nagakabuhi ako.
34 Kabay pa nga malipay siya sa akon pagpamalandong.

Magakalipay ako sa Ginoo;
35 pero ang mga malaot kag makasasala laglagon sa kalibutan kag indi na sila makita pa.
Dapat dayawon ko gid ang Ginoo.

Dayawa ang Ginoo!

Notas al pie

  1. 104:4 nagadabdab nga kalayo: ukon, kilat.
  2. 104:17 dugwak: sa English, stork.
  3. 104:18 badier: Tan-awa ang footnote sa Lev. 11:4-8.

La Bible du Semeur

Psaumes 104

Louange au Créateur

1Que tout mon être |bénisse l’Eternel !
O Eternel, mon Dieu, que tu es grand !
Tu es revêtu de splendeur, |et de magnificence,
tu t’enveloppes de lumière |comme on se revêt d’un manteau,
et tu déploies le ciel |comme une tente.
Tu fixes au-dessus des eaux du ciel |la charpente de tes hautes demeures,
tu fais des nuages ton char,
tu te déplaces |sur les ailes du vent,
tu fais des vents tes messagers,
les éclairs étincelants sont tes serviteurs[a].

Tu as fondé la terre sur ses bases
pour qu’elle reste inébranlable |à tout jamais.
Les eaux de l’abîme la recouvraient |tout comme un vêtement,
sur les montagnes les eaux reposaient ;
à ta menace, |elles se sont enfuies,
au bruit de ton tonnerre, |elles se sont vite élancées,
gravissant des montagnes, |dévalant vers des plaines[b]
jusqu’à l’endroit |que tu leur avais assigné.
Tu as fixé une limite |que les eaux ne franchiront plus,
et elles ne reviendront plus |pour submerger la terre.

10 Tu fais jaillir des sources |pour alimenter des torrents
qui coulent entre les montagnes.
11 Elles abreuvent |les animaux des champs,
et les onagres[c] |y étanchent leur soif.
12 Les oiseaux nichent sur leurs rives,
et chantent au sein du feuillage.

13 De tes hautes demeures |tu arroses les monts,
la terre est rassasiée |par l’effet de tes œuvres.
14 Tu fais pousser l’herbe pour le bétail,
et tu fais prospérer les plantes |cultivées par les hommes,
afin qu’ils tirent de la terre |le pain pour se nourrir.
15 Le vin réjouit le cœur de l’homme
et fait resplendir son visage, |le rendant brillant plus que l’huile.
Le pain restaure sa vigueur.
16 Les arbres, ouvrages de l’Eternel, |sont pleins de sève.
Tels sont les cèdres, |qu’il a plantés.
17 C’est là que nichent les oiseaux
et la cigogne a sa demeure |dans les cyprès.
18 Les bouquetins ont leurs retraites |sur les monts élevés,
et les rochers |sont le refuge des damans.

19 Tu as formé la lune |pour marquer les dates des fêtes.
Le soleil sait quand il se couche.
20 Tu fais descendre les ténèbres, |et c’est la nuit.
Alors les hôtes des forêts |se mettent tous en mouvement ;
21 les lionceaux rugissent |après leur proie,
ils demandent à Dieu |leur nourriture[d].
22 Mais dès que paraît le soleil, |ils se retirent
pour se coucher dans leurs tanières.
23 Et l’homme sort |pour se livrer à son activité,
accomplir son travail |jusqu’à la nuit.

24 Combien tes œuvres sont nombreuses, |ô Eternel,
tu as tout fait avec sagesse,
la terre est pleine |de tout ce que tu as réalisé ;
25 voici la mer immense |qui s’étend à perte de vue,
peuplée d’animaux innombrables,
des plus petits jusqu’aux plus grands,
26 les bateaux la parcourent,
ainsi que le monstre marin |que tu as fait pour qu’il y joue.

27 Ils comptent sur toi, tous ces êtres,
pour recevoir leur nourriture, |chacun au moment opportun.
28 Tu la leur donnes, ils la prennent,
ta main s’ouvre, et ils sont comblés |de bonnes choses.
29 Tu te détournes, |ils sont épouvantés.
Tu leur ôtes le souffle, |les voilà qui périssent,
redevenant poussière.
30 Et si tu envoies ton Esprit, |ils sont créés,
tu renouvelles l’aspect de la terre.

31 Que l’Eternel |soit à jamais glorifié !
Qu’il se réjouisse de ses œuvres !
32 Son regard fait trembler la terre,
il touche les montagnes |et elles fument.

33 Je veux chanter pour l’Eternel |ma vie durant,
célébrer mon Dieu en musique |tant que j’existerai.
34 Que mes paroles lui soient agréables !
Moi, j’ai ma joie en l’Eternel.
35 Que les pécheurs soient ôtés de la terre !
Que les méchants n’existent plus !

Que tout mon être |bénisse l’Eternel !
Oui, louez l’Eternel !

Notas al pie

  1. 104.4 Cité en Hé 1.7 selon l’ancienne version grecque.
  2. 104.8 Autre traduction : et les montagnes se sont élevées et les vallées se sont creusées.
  3. 104.11 Les ânes sauvages.
  4. 104.21 Voir 147.9 ; Jb 38.39-40 ; Es 31.4.