Ang Pulong Sang Dios

Salmo 104

Pagdayaw sa Dios nga Manunuga

1Dapat dayawon ko gid ang Ginoo.

Ginoo nga akon Dios, gamhanan ka gid.
Ang imo pagkadungganon kag pagkahalangdon daw amo ang imo bayo.
Ginatabunan mo ang imo kaugalingon sang kasanag nga daw sa bayo
kag ginahumlad mo ang langit nga daw sa tolda.
Ginpatindog mo ang imo puluy-an sa ibabaw pa sang kahawaan.
Ginahimo mo ang mga panganod nga imo karwahe,
kag nagasakay ka nga ginapalid sang hangin.
Ginahimo mo ang hangin nga imo mga mensahero,
kag ang nagadabdab nga kalayo[a] nga imo mga suluguon.
Ginpahamtang mo ang kalibutan sa iya nga pundasyon,
kag indi ini mauyog hasta san-o.
Gintabunan mo ang kalibutan sang tubig nga daw sa panapton,
kag naglapaw ini sa mga bukid.
Sa imo nga pagsabdong nga nagadaguob, naghawa ang tubig.
Kag nag-ilig sila sa mga bukid kag sa mga patag,
kag sa iban pa nga mga lugar nga ginpreparar mo para sa ila.
Ginbutangan mo sila sang mga dulunan nga indi nila malapawan,
agod indi nila liwat matabunan ang kalibutan.
10 Ginpailig mo ang mga tuburan sa mga ililigan sang tubig,
kag nag-ilig ang tubig sa gin-utlan sang mga bukid.
11 Gani ang tanan nga talunon nga mga sapat, pati ang talunon nga mga asno, makainom.
12 Kag malapit didto sa tubig, nagapugad ang mga pispis, kag sa mga sanga sang kahoy nagakanta sila.

13 Halin sa imo puluy-an sa langit, ginapaulanan mo ang mga bukid.
Kag tungod sa sining imo ginahimo, nagabaton sang pagpakamaayo ang kalibutan.
14 Ginapatubo mo ang mga hilamon para sa mga kasapatan,
kag ang mga tanom para sa mga tawo
agod may kalan-on sila halin sa mga patubas—
15 may bino nga makalipay sa ila,
may lana nga makapahining sang ila guya,
kag may tinapay nga makapabaskog sa ila.
16 Natubigan sing maayo ang imo mga kahoy nga sedro sa Lebanon nga imo mismo gintanom.
17 Nagapugad ang mga pispis sa sina nga mga kahoy;
ang mga pispis nga dugwak[b] nagapugad sa mga kahoy nga sipres.
18 Ang talunon nga mga kanding nagaestar sa mataas nga mga bukid,
kag ang mga sapat nga badier[c] nagapanago sa mga kabatuhan.

19 Gintuga mo ang bulan bilang palatandaan sang panahon;
kag ang adlaw ginapasalop mo sa husto nga oras.
20 Ginhimo mo ang kadulom;
kag kon gab-i nagaguluwa ang madamo nga mga sapat sa kagulangan.
21 Nagangurob ang mga leon samtang nagapangita sang ila pagkaon nga ginahatag mo sa ila.
22 Kag kon magbutlak na ang adlaw nagabalik sila sa ila palanaguan kag didto nagaluko.
23 Ang mga tawo iya nagaguwa sa ila mga balay sa pag-obra hasta magsirom.

24 Ginoo, kadamo sang imo mga ginhimo.
Ginhimo mo sila tanan suno sa imo nga kaalam.
Ang kalibutan puno sang imo mga ginhimo.
25 Ang dagat puwerte kalapad,
kag may madamo ini nga mga tinuga nga indi maisip, dalagko kag magagmay.
26 Ang mga barko nagapakadto-pakari dira,
kag dira man nagalangoy-langoy ang dragon nga Leviatan nga imo gintuga.
27 Ang tanan nga buhi nga tinuga nagasalig sa imo sang ila pagkaon sa tion nga kinahanglan nila.
28 Ginahatagan mo sila sang pagkaon kag ginakaon nila,
kag nagakabusog sila.
29 Pero kon pabay-an mo sila, nagakahadlok sila;
kon kuhaon mo ang ila ginhawa, nagakapatay sila kag nagabalik sila sa duta nga amo ang ila ginhalinan.
30 Nagakatuga sila kon hatagan mo sila sang ginhawa.
Sa sina nga paagi ginahatagan mo sang bag-o nga mga tinuga ang kalibutan.

31 Kabay pa nga ang imo gahom, Ginoo, magapadayon sa wala sing katapusan.
Kabay pa nga magkalipay ka sa imo mga ginhimo.
32 Kon tulukon mo ang kalibutan, nagatay-og ini.
Kon tandugon mo ang mga bukid, nagaaso ini.

33 Magakanta ako sa Ginoo sa bug-os ko nga kabuhi.
Magakanta ako sang mga pagdayaw sa akon Dios samtang nagakabuhi ako.
34 Kabay pa nga malipay siya sa akon pagpamalandong.

Magakalipay ako sa Ginoo;
35 pero ang mga malaot kag makasasala laglagon sa kalibutan kag indi na sila makita pa.
Dapat dayawon ko gid ang Ginoo.

Dayawa ang Ginoo!

Notas al pie

  1. 104:4 nagadabdab nga kalayo: ukon, kilat.
  2. 104:17 dugwak: sa English, stork.
  3. 104:18 badier: Tan-awa ang footnote sa Lev. 11:4-8.

Amplified Bible

Psalm 104

The Lord’s Care over All His Works.

1Bless and affectionately praise the Lord, O my soul!
O Lord my God, You are very great;
You are clothed with splendor and majesty,

[You are the One] who covers Yourself with light as with a garment,
Who stretches out the heavens like a tent curtain,

Who lays the beams of His upper chambers in the waters [above the firmament],
Who makes the clouds His chariot,
Who walks on the wings of the wind,

Who makes winds His messengers,
Flames of fire His ministers.


He established the earth on its foundations,
So that it will not be moved forever and ever.

You covered it with the deep as with a garment;
The waters were standing above the mountains.

At Your rebuke they fled;
At the sound of Your thunder they hurried away.

The mountains rose, the valleys sank down
To the place which You established for them.

You set a boundary [for the waters] that they may not cross over,
So that they will not return to cover the earth.

10 
You send springs into the valleys;
Their waters flow among the mountains.
11 
They give drink to every beast of the field;
The wild donkeys quench their thirst there.
12 
Beside them the birds of the heavens have their nests;
They lift up their voices and sing among the branches.
13 
He waters the mountains from His upper chambers;
The earth is satisfied with the fruit of His works.

14 
He causes grass to grow for the cattle,
And all that the earth produces for cultivation by man,
So that he may bring food from the earth—
15 
And wine which makes the heart of man glad,
So that he may make his face glisten with oil,
And bread to sustain and strengthen man’s heart.
16 
The trees of the Lord drink their fill,
The cedars of Lebanon which He has planted,
17 
Where the birds make their nests;
As for the stork, the fir trees are her house.

18 
The high mountains are for the wild goats;
The rocks are a refuge for the [a]shephanim.
19 
He made the moon for the seasons;
The sun knows the [exact] place of its setting.
20 
You [O Lord] make darkness and it becomes night,
In which prowls about every wild beast of the forest.
21 
The young lions roar after their prey
And seek their food from God.
22 
When the sun arises, they withdraw
And lie down in their dens.
23 
Man goes out to his work
And remains at his labor until evening.

24 
O Lord, how many and varied are Your works!
In wisdom You have made them all;
The earth is full of Your riches and Your creatures.
25 
There is the sea, great and broad,
In which are swarms without number,
Creatures both small and great.
26 
There the ships [of the sea] sail,
And Leviathan [the sea monster], which You have formed to play there.

27 
They all wait for You
To give them their food in its appointed season.
28 
You give it to them, they gather it up;
You open Your hand, they are filled and satisfied with good [things].
29 
You hide Your face, they are dismayed;
You take away their breath, they die
And return to their dust.
30 
You send out Your Spirit, they are created;
You renew the face of the ground.

31 
May the glory of the Lord endure forever;
May the Lord rejoice and be glad in His works—
32 
He looks at the earth, and it trembles;
He touches the mountains, and they smoke.
33 
I will sing to the Lord as long as I live;
I will sing praise to my God while I have my being.
34 
May my meditation be sweet and pleasing to Him;
As for me, I will rejoice and be glad in the Lord.
35 
Let sinners be consumed from the earth,
And let the wicked be no more.
Bless and affectionately praise the Lord, O my soul.
Praise the Lord! (Hallelujah!)

Notas al pie

  1. Psalm 104:18 Small, shy, furry animals (Hyrax syriacus) found in the peninsula of the Sinai, northern Israel, and the region around the Dead Sea; kjv coney, orig NASB rock badgers.