Ang Pulong Sang Dios

Panalambiton 2

1Sa kaakig sang Ginoo gintabunan niya sang gal-om ang Jerusalem[a]. Ginpaubos niya ang dungganon nga Israel nga daw sa ginhaboy niya sa duta halin sa langit. Tungod sa iya kaakig ginpabay-an niya bisan pa ang iya templo. Ginlaglag niya nga wala sing luoy-luoy ang tanan nga balay sang mga kaliwat ni Jacob. Sa iya kaakig ginpangguba niya ang napaderan nga mga banwa sang mga pumuluyo[b] sang Juda. Ginpaubos niya kag ginpakahuy-an ang ini nga ginharian kag ang mga pangulo sini. Sa puwerte niya nga kaakig gindula niya ang tanan nga gahom sang Israel. Wala niya ini pagbuligi sang ginsalakay sang kaaway. Pareho siya sa kalayo nga naglamon sa mga kaliwat ni Jacob kag sa tanan nga butang sa ila palibot.

Ginapuntirya niya ang iya pana sa iya katawhan, subong nga kaaway niya. Ginpamatay niya ang tanan nga ginapakamahal sang iya katawhan. Ginpaagom niya ang iya puwerte nga kaakig nga daw sa kalayo sa mga pumuluyo sang Jerusalem.[c] Ginlaglag sang Ginoo ang Israel nga daw pareho siya sa kaaway. Gin-guba niya ang napaderan nga mga banwa sang Israel kag ang tanan nga mabakod nga parte sini. Gindugangan pa gid niya ang kasubo kag paghinibi sa Juda. Gin-guba niya ang iya templo nga daw sa payag lang sa uma. Ginbuot niya nga kalimtan sang katawhan sang Jerusalem ang natalana nga mga piesta kag mga Adlaw nga Inugpahuway. Sa iya puwerte nga kaakig ginsikway niya ang mga hari kag mga pari. Ginsikway sang Ginoo ang iya halaran kag ang iya templo. Ginpaguba niya sa mga kaaway ang mga pader sang mabakod nga mga parte sang Jerusalem. Nagsininggit ini nga mga kaaway sa templo sang Ginoo nga daw nagasaulog sila sang piesta.

Determinado ang Ginoo sa pagguba sang mga pader sa palibot sang Jerusalem.[d] Ginplano niya sing maayo ang pagguba sini, kag ginhimo gid niya ini. Gani nagkalaguba ang mga depensa kag mga pader. Natabunan sang duta ang mga puwertahan sang siyudad. Nagkalaguba ang mga trangka sini, kay ginpangbali ini sang Ginoo. Ginpangbihag ang hari kag ang dungganon nga mga tawo sang Jerusalem. Wala na ginatudlo ang kasuguan. Kag wala na sing mensahi ang mga propeta halin sa Ginoo. 10 Ang mga manugdumala sang Jerusalem[e] nagapungko sa duta nga wala gid nagahambal. Ginbutangan nila sang mga yab-ok ang ila mga ulo kag nagsuksok sila sang sako sa pagpakita sang ila pagpangasubo. Ang pamatan-on nga mga babayi sang Jerusalem nagaduko sa kahuya.

11 Nagapalamarok ang akon mga mata sa paghibi. Nagasakit ang akon balatyagon. Daw sa mabuka ang akon dughan tungod sa kalaglagan sang akon kasimanwa. Nagakalalipong sa mga karsada sang siyudad ang mga kabataan kag mga lapsag. 12 Nagahinibi sila nga nagapangayo sang pagkaon kag ilimnon sa ila mga iloy. Nagakalipong sila sa mga karsada sang siyudad pareho sang mga soldado nga napilasan. Kag amat-amat sila nga nagakalamatay sa sabak sang ila iloy. 13 Mga pumuluyo sang Jerusalem[f], ano bala ang masiling ko sa inyo? Sa ano ko ikomparar ang inyo pag-antos? Ang inyo pilas daw pareho kadalom sa dagat. Paano ko ikaw mapabaskog? Sin-o bala ang makaayo sa inyo? 14 Ang mga mensahi sang inyo mga propeta indi matuod, wala sing pulos kag nagapatalang sa inyo. Wala nila ginpahayag ang inyo mga sala agod indi kuntani kamo mabihag.

15 Ang tanan nga nagaagi sa inyo nagapamalakpak, nagapanagutsot, kag nagalungo-lungo sa pagyaguta sa Jerusalem. Siling nila, “Amo bala ini ang siyudad nga ginatawag ‘Pinakamatahom’ kag ‘Kalipay sang Bug-os nga Kalibutan?’ ” 16 Ang tanan ninyo nga kaaway nagayaguta sa inyo. Nagapanagutsot sila kag nagabagrot sang ila ngipon kag nagasiling, “Nalaglag na naton ang Jerusalem! Amo na ini ang adlaw nga aton ginahulat; kag karon nakita gid naton!”

17 Ginhimo sang Ginoo ang iya ginplano nga himuon. Gintuman gid niya ang iya ginsiling sang una. Ginlaglag niya kamo nga wala sing luoy-luoy. Ginpalipay niya ang inyo mga kaaway sa inyo kalaglagan kag gintugutan niya nga magpabugal sila sa ila ikasarang. 18 Mga pumuluyo sang Jerusalem,[g] magpanawag kamo sa Ginoo. Pailiga ang inyo mga luha pareho sang suba nga nagailig adlaw-gab-i. Indi kamo mag-untat sa paghibi. 19 Magbangon kamo sa gab-i kag magpangayo sang bulig sa Ginoo. Ipautwas ang tanan ninyo nga balatyagon sa iya, nga daw sa nagabubo kamo sang tubig. Ibayaw ang inyo mga kamot sa pagpangamuyo para sa kabuhi sang inyo mga kabataan nga nagakalipong sa gutom sa mga karsada.

20 O Ginoo, tan-awa kami. Hunahunaa bala kon sin-o ang ginpaantos mo nga pareho sini. Sa puwerte nga kagutom, ginkaon sang mga iloy ang ila mga kabataan nga ila gin-atipan. Ang mga pari kag mga propeta ginpamatay sa imo templo. 21 Nagahalamyang sa mga karsada ang mga bangkay sang mga bata kag tigulang. Nagkalamatay sa inaway ang mga pamatan-on nga mga lalaki kag babayi. Ginpamatay mo sila nga wala sing luoy-luoy tungod sa imo kaakig. 22 Gin-imbitar mo ang mga kaaway sa pagsalakay sa akon palibot nga daw sa nagaimbitar ka lang sa punsyon. Sa adlaw nga ginpakita mo ang imo kaakig, wala gid sing may nakapalagyo ukon nabuhi. Ginpamatay sang akon mga kaaway ang akon mga kabataan nga gin-atipan kag ginpadako.

Notas al pie

  1. 2:1 Jerusalem: sa literal, anak nga babayi sang Zion.
  2. 2:2 mga pumuluyo: sa literal, anak nga babayi.
  3. 2:4 mga pumuluyo sang Jerusalem: sa Hebreo, sa tolda sang anak nga babayi sang Zion.
  4. 2:8 Jerusalem: sa Hebreo, anak nga babayi sang Zion.
  5. 2:10 Jerusalem: sa Hebreo, anak nga babayi sang Zion.
  6. 2:13 Mga pumuluyo sang Jerusalem: sa literal, anak nga babayi sang Jerusalem… birhen nga anak nga babayi sang Zion.
  7. 2:18 Mga pumuluyo sang Jerusalem: sa Hebreo, pader sang anak nga babayi sang Zion.

New Living Translation

Lamentations 2

God’s Anger at Sin

1The Lord in his anger
    has cast a dark shadow over beautiful Jerusalem.[a]
The fairest of Israel’s cities lies in the dust,
    thrown down from the heights of heaven.
In his day of great anger,
    the Lord has shown no mercy even to his Temple.[b]

Without mercy the Lord has destroyed
    every home in Israel.[c]
In his anger he has broken down
    the fortress walls of beautiful Jerusalem.[d]
He has brought them to the ground,
    dishonoring the kingdom and its rulers.

All the strength of Israel
    vanishes beneath his fierce anger.
The Lord has withdrawn his protection
    as the enemy attacks.
He consumes the whole land of Israel
    like a raging fire.

He bends his bow against his people,
    as though he were their enemy.
His strength is used against them
    to kill their finest youth.
His fury is poured out like fire
    on beautiful Jerusalem.[e]

Yes, the Lord has vanquished Israel
    like an enemy.
He has destroyed her palaces
    and demolished her fortresses.
He has brought unending sorrow and tears
    upon beautiful Jerusalem.

He has broken down his Temple
    as though it were merely a garden shelter.
The Lord has blotted out all memory
    of the holy festivals and Sabbath days.
Kings and priests fall together
    before his fierce anger.

The Lord has rejected his own altar;
    he despises his own sanctuary.
He has given Jerusalem’s palaces
    to her enemies.
They shout in the Lord’s Temple
    as though it were a day of celebration.

The Lord was determined
    to destroy the walls of beautiful Jerusalem.
He made careful plans for their destruction,
    then did what he had planned.
Therefore, the ramparts and walls
    have fallen down before him.

Jerusalem’s gates have sunk into the ground.
    He has smashed their locks and bars.
Her kings and princes have been exiled to distant lands;
    her law has ceased to exist.
Her prophets receive
    no more visions from the Lord.

10 The leaders of beautiful Jerusalem
    sit on the ground in silence.
They are clothed in burlap
    and throw dust on their heads.
The young women of Jerusalem
    hang their heads in shame.

11 I have cried until the tears no longer come;
    my heart is broken.
My spirit is poured out in agony
    as I see the desperate plight of my people.
Little children and tiny babies
    are fainting and dying in the streets.

12 They cry out to their mothers,
    “We need food and drink!”
Their lives ebb away in the streets
    like the life of a warrior wounded in battle.
They gasp for life
    as they collapse in their mothers’ arms.

13 What can I say about you?
    Who has ever seen such sorrow?
O daughter of Jerusalem,
    to what can I compare your anguish?
O virgin daughter of Zion,
    how can I comfort you?
For your wound is as deep as the sea.
    Who can heal you?

14 Your prophets have said
    so many foolish things, false to the core.
They did not save you from exile
    by pointing out your sins.
Instead, they painted false pictures,
    filling you with false hope.

15 All who pass by jeer at you.
    They scoff and insult beautiful Jerusalem,[f] saying,
“Is this the city called ‘Most Beautiful in All the World’
    and ‘Joy of All the Earth’?”

16 All your enemies mock you.
    They scoff and snarl and say,
“We have destroyed her at last!
    We have long waited for this day,
    and it is finally here!”

17 But it is the Lord who did just as he planned.
    He has fulfilled the promises of disaster
    he made long ago.
He has destroyed Jerusalem without mercy.
    He has caused her enemies to gloat over her
    and has given them power over her.

18 Cry aloud[g] before the Lord,
    O walls of beautiful Jerusalem!
Let your tears flow like a river
    day and night.
Give yourselves no rest;
    give your eyes no relief.

19 Rise during the night and cry out.
    Pour out your hearts like water to the Lord.
Lift up your hands to him in prayer,
    pleading for your children,
for in every street
    they are faint with hunger.

20 “O Lord, think about this!
    Should you treat your own people this way?
Should mothers eat their own children,
    those they once bounced on their knees?
Should priests and prophets be killed
    within the Lord’s Temple?

21 “See them lying in the streets—
    young and old,
boys and girls,
    killed by the swords of the enemy.
You have killed them in your anger,
    slaughtering them without mercy.

22 “You have invited terrors from all around,
    as though you were calling them to a day of feasting.
In the day of the Lord’s anger,
    no one has escaped or survived.
The enemy has killed all the children
    whom I carried and raised.”

Notas al pie

  1. 2:1a Hebrew the daughter of Zion; also in 2:8, 10, 18.
  2. 2:1b Hebrew his footstool.
  3. 2:2a Hebrew Jacob; also in 2:3b. See note on 1:17.
  4. 2:2b Hebrew the daughter of Judah; also in 2:5.
  5. 2:4 Hebrew on the tent of the daughter of Zion.
  6. 2:15 Hebrew the daughter of Jerusalem.
  7. 2:18 Hebrew Their heart cried.