Ang Pulong Sang Dios

Panalambiton 1

1Daw ano kamingaw sang Jerusalem, nga sang una madamo sang mga tawo. Bantog ini anay sa bug-os nga kalibutan, pero subong pareho na sa isa ka balo nga babayi. Sang una amo ini ang nagapanguna nga siyudad, pero subong pareho na ini sa ulipon. Pareho siya sa babayi nga nagahibubun-ot sa bilog nga gab-i; ang iya mga luha nagaililig sa iya guya. Wala gid sang bisan isa sa iya mga nobyo nga naglipay sa iya. Gintraiduran siya sang tanan niya nga abyan kag nangin kaaway niya sila.

Ginpaantos ang Juda kag ginbihag ang iya katawhan. Didto na sila nagaestar sa iban nga mga nasyon nga sa diin mabudlay ang ila kahimtangan. Ginlagas sila sang ila mga kaaway kag wala sila sang palagyuhan.

Ang mga dalan pakadto sa Jerusalem[a] masubo, tungod kay wala na sing may nagakadto didto sa pagsimba sa natalana nga mga piesta. Mamingaw ang tanan nga puwertahan sini. Ang mga pari nagaugayong kag ang mga dalaga nagapangasubo gid. Daw ano kasubo sang Jerusalem.

Ang iya mga kaaway amo na ang nagapangulo sa iya, kag ini sila nagmainuswagon. Ginpaantos sang Ginoo ang Jerusalem tungod sa iya madamo nga mga sala. Ang iya mga pumuluyo ginbihag sang iya mga kaaway. Nadula na ang katahom sang Jerusalem.[b] Ang iya mga pangulo daw pareho sa gutom nga usa nga nagapangita sang halalbon pero wala sila sing may makita. Wala na sila sang kusog samtang nagapalagyo sila sa mga nagalagas sa ila. Karon nga ara sa kalisod ang Jerusalem kag nagatalang-talang, nadumduman niya ang tanan niya nga manggad sang una. Sang nahulog siya sa kamot sang iya mga kaaway, wala sing may nagbulig sa iya. Ginyaguta siya kag ginkadlawan sang iya mga kaaway sa iya pagkalaglag.

Dako gid ang sala sang Jerusalem, gani nangin mahigko ini. Ang tanan nga nagpadungog sa iya sadto nagatamay na sa iya, tungod nakita nila ang iya kahuy-anan.[c] Nagaugayong siya kag nagtalikod sa kahuya. Ang iya pagkahigko nakita sang tanan. Wala niya ginhunahuna ang iya dangatan. Puwerte gid ang iya pagkalaglag, kag wala gid sing may nagbulig sa iya. Gani nagsiling siya, “O Ginoo, talupangda ang akon pag-antos, kay nadaog ako sang kaaway.”

10 Ginpanguha sang kaaway ang tanan niya nga manggad. Nakita niya nga nagsulod ang mga indi Israelinhon sa iya templo—mga tawo nga gindilian sang Ginoo nga magsulod sa templo. 11 Ang iya katawhan nagaugayong samtang nagapangita sila sang pagkaon. Ginbaylo nila sang pagkaon ang ila manggad agod mabuhi lang sila. Nagsiling ang Jerusalem, “O Ginoo, talupangda ako, kay ginapakahuy-an ako.” 12 Nagsiling man siya sa mga tawo nga nagalabay, “Baliwala lang bala ini sa inyo? Tan-awa ninyo kon may makita kamo nga nagaantos pareho sa akon. Ini nga pag-antos ginhatag sang Ginoo sa akon sa tion sang iya puwerte nga kaakig. 13 Halin sa langit nagpadala siya sang kalayo nga daw sa nagsunog sa akon mga tul-an. Ginbutangan niya sang siod ang akon alagyan kag nasiod ako. Ginhimo niya ako nga mamingaw, nga nagaantos sa bilog nga adlaw. 14 Gintipon niya ang akon mga sala kag daw sa ginhimo nga higot. Kag ini ang nagguyod sa akon sa pagkabihag. Daw pareho lang nga ginbutangan ako sang gota sa liog. Ginpaluya ako sang Ginoo kag gintugyan sa akon mga kaaway nga indi ko masarangan. 15 Ginsikway sang Ginoo ang tanan ko nga soldado. Nagtipon siya sang mga soldado sa paglaglag sang akon pamatan-on nga mga lalaki. Ang mga pumuluyo[d] sang Juda daw sa mga ubas lang nga gintasak-tasak sang Ginoo. 16 Amo ina nga nagatululo ang akon mga luha sa paghibi. Wala gid sing may nagalipay kag nagapabaskog sa akon. Kaluluoy ang mga pumuluyo kay ginpierdi sila sang kaaway.”

17 Nagpangayo sang bulig ang Jerusalem, pero wala gid sing may nagbulig sa iya. Ginbuot sang Ginoo nga ang mga nasyon sa palibot sang mga kaliwat ni Jacob mangin ila kaaway. Kabigon nila ang Jerusalem nga isa ka mahigko nga butang.

18 Nagsiling ang Jerusalem,[e] “Matarong ang Ginoo; pero wala ko gintuman ang iya sugo. Tanan kamo nga katawhan, pamati kamo kag tan-awa ninyo ang akon pag-antos. Ginbihag ang akon pamatan-on nga mga babayi kag lalaki. 19 Nagpangayo ako sang bulig sa akon mga kadampig pero gintraiduran nila ako. Nagkalamatay ang akon mga pari kag mga manugdumala sa siyudad samtang nagapangita sila sang pagkaon agod mabuhi lang sila.

20 “Tan-awa, Ginoo, kon daw ano ang akon kasubo! Puwerte gid ang akon kasakit nga daw sa ginakumos ang akon tagipusuon, tungod kay nangin masinupakon gid ako sa imo. May pagpamatay sa akon mga karsada, kag bisan sa sulod sang balay may nagakapatay. 21 Nabatian sang mga tawo ang akon pag-ugayong, pero wala gid sing isa nga nagalipay sa akon. Nabatian sang tanan ko nga kaaway ang akon pag-antos, kag nagkinalipay sila sa sining imo ginhimo sa akon. Kabay pa nga mag-abot na ang adlaw nga imo ginpromisa nga silutan mo sila, agod mangin pareho man sila sa akon. 22 Tan-awa ang ila malaot nga ginahimo, kag siluti sila subong sang pagsilot mo sa akon tungod sang tanan ko nga sala. Wala untat ang akon pag-ugayong kag nagasakit ang akon balatyagon.”

Notas al pie

  1. 1:4 Jerusalem: sa Hebreo, Zion.
  2. 1:6 Jerusalem: sa Hebreo, anak nga babayi sang Zion.
  3. 1:8 kahuy-anan: sa literal, pagkahublas.
  4. 1:15 Ang mga pumuluyo: sa literal, Ang birhen nga anak nga babayi.
  5. 1:18 Jerusalem : sa Hebreo, Bukid sang Zion.

Nova Versão Internacional

Lamentações de Jeremias 1

1[a]Como está deserta a cidade,
    antes tão cheia de gente!
Como se parece com uma viúva,
    a que antes era grandiosa entre as nações!
A que era a princesa das províncias
    agora tornou-se uma escrava.
Chora amargamente à noite,
    as lágrimas rolam por seu rosto.
De todos os seus amantes
    nenhum a consola.
Todos os seus amigos a traíram;
    tornaram-se seus inimigos.
Em aflição e sob trabalhos forçados,
    Judá foi levado ao exílio.
Vive entre as nações
    sem encontrar repouso.
Todos os que a perseguiram a capturaram
    em meio ao seu desespero.
Os caminhos para Sião pranteiam,
    porque ninguém comparece
    às suas festas fixas.
Todas as suas portas estão desertas,
seus sacerdotes gemem,
    suas moças se entristecem,
e ela se encontra em angústia profunda.
Seus adversários são os seus chefes;
    seus inimigos estão tranqüilos.
O Senhor lhe trouxe tristeza
    por causa dos seus muitos pecados.
Seus filhos foram levados ao exílio,
    prisioneiros dos adversários.
Todo o esplendor fugiu da cidade[b] de Sião.
Seus líderes são como corças
    que não encontram pastagem;
sem forças fugiram diante do perseguidor.
Nos dias da sua aflição e do seu desnorteio
    Jerusalém se lembra de todos os tesouros
que lhe pertenciam nos tempos passados.
Quando o seu povo caiu nas mãos do inimigo,
    ninguém veio ajudá-la.
Seus inimigos olharam para ela
    e zombaram da sua queda.
Jerusalém cometeu graves pecados;
    por isso tornou-se impura.
Todos os que a honravam agora a desprezam,
    porque viram a sua nudez;
ela mesma geme e se desvia deles.
Sua impureza prende-se às suas saias;
    ela não esperava que chegaria o seu fim.
Sua queda foi surpreendente;
    ninguém veio consolá-la.
“Olha, Senhor, para a minha aflição,
    pois o inimigo triunfou.”
10 O adversário saqueia todos os seus tesouros;
ela viu nações pagãs entrarem
    em seu santuário,
sendo que tu as tinhas proibido
    de participar das tuas assembléias.
11 Todo o seu povo se lamenta
    enquanto vai em busca de pão;
e, para sobreviverem,
    trocam tesouros por comida.
“Olha, Senhor, e considera,
    pois tenho sido desprezada.
12 Vocês não se comovem,
    todos vocês que passam por aqui?
Olhem ao redor e vejam
    se há sofrimento maior do que
    o que me foi imposto,
    e que o Senhor trouxe sobre mim
no dia em que se acendeu a sua ira.
13 Do alto ele fez cair fogo
    sobre os meus ossos.
Armou uma rede para os meus pés
    e me derrubou de costas.
Deixou-me desolada,
    e desfalecida o dia todo.
14 Os meus pecados foram
    amarrados num jugo;
suas mãos os ataram todos juntos,
    e os colocaram em meu pescoço;
o Senhor abateu a minha força.
Ele me entregou àqueles
    que não consigo vencer.
15 O Senhor dispersou todos os guerreiros
    que me apoiavam;
convocou um exército contra mim
    para destruir os meus jovens.
O Senhor pisou no seu lagar
    a virgem, a cidade de Judá.
16 É por isso que eu choro;
    as lágrimas inundam os meus olhos.
Ninguém está por perto para consolar-me,
    não há ninguém que restaure o meu espírito.
Meus filhos estão desamparados
    porque o inimigo prevaleceu.”
17 Suplicante, Sião estende as mãos,
    mas não há quem a console.
O Senhor decretou que os vizinhos de Jacó
    se tornem seus adversários;
Jerusalém tornou-se coisa imunda entre eles.
18 “O Senhor é justo,
    mas eu me rebelei contra a sua ordem.
Ouçam, todos os povos;
    olhem para o meu sofrimento.
Meus jovens e minhas moças
    foram para o exílio.
19 Chamei os meus aliados,
    mas eles me traíram.
Meus sacerdotes e meus líderes
    pereceram na cidade,
enquanto procuravam comida
    para poderem sobreviver.
20 Veja, Senhor, como estou angustiada!
Estou atormentada no íntimo,
e no meu coração me perturbo
    pois tenho sido muito rebelde.
Lá fora, a espada a todos consome;
    dentro, impera a morte.
21 Os meus lamentos têm sido ouvidos,
    mas não há ninguém que me console.
Todos os meus inimigos
    sabem da minha agonia;
eles se alegram com o que fizeste.
Quem dera trouxesses o dia que anunciaste
    para que eles ficassem como eu!
22 Que toda a maldade deles
    seja conhecida diante de ti;
faze com eles o que fizeste comigo
    por causa de todos os meus pecados.
Os meus gemidos são muitos
    e o meu coração desfalece.”

Notas al pie

  1. 1.1 Cada capítulo de Lamentações é um poema organizado em ordem alfabética, no hebraico.
  2. 1.6 Hebraico: filha; também em todo o livro de Lamentações.