Ang Pulong Sang Dios

Nehemias 4

Ginbalabagan ang Pagpatindog sang Pader

1Sang mabalitaan ni Sanbalat nga ginapatindog namon liwat ang pader, naakig gid siya kag ginyaguta niya kami nga mga Judio. Sa atubangan sang iya mga kaupod kag sang mga soldado sang Samaria, nagsiling siya, “Ano bala ang ginahimo sining makaluluoy nga mga Judio? Nagahunahuna bala sila nga sa isa lang ka adlaw mapatindog nila liwat ang mga pader sang Jerusalem kag makahalad sila liwat? Abi siguro nila magamit pa nila ang mga nasunog kag nadugmok nga mga bato sang pader!” Nagsiling man si Tobia nga Ammonhon nga ara sa tupad ni Sanbalat, “Bisan maila nga ido[a] lang ang magtaklas sa sina nga pader marumpag na ina!”

Dayon nagpangamuyo ako, “O Dios namon, pamatii kami kay ginatamay kami. Matabo kuntani sa ila ang ila mga insulto sa amon. Kabay pa nga bihagon sila sa iban nga lugar. Indi gid sila pagpatawara tungod kay gin-insulto[b] nila ikaw sa atubangan namon nga mga nagaobra sang pader.”

Padayon ang amon pag-obra hasta nga katunga na sang kataason sang pader ang amon napatindog, kay ang mga tawo nag-obra gid sing tudo. Pero sang mabalitaan nila ni Sanbalat, Tobia, kag sang mga Arabo, mga Ammonhon kag mga taga-Ashdod nga padayon ang pagpatindog sang pader sang Jerusalem kag ang mga buho sini natabunan na, naakig gid sila. Nagplano sila tanan nga salakayon nila ang Jerusalem agod gamuhon kami. Pero nagpangamuyo kami sa amon Dios kag nagbutang sang mga guwardya adlaw-gab-i, agod protektaran ang amon kaugalingon.

10 Karon, nagsiling ang mga taga-Juda, “Ginakapoy na kami sa pag-obra. Kadamo pa sang mga nagkalatiphag nga parte sang pader nga halakuton, gani indi namon ini masarangan nga tapuson.”

11 Sa pihak nga bahin, nagsiling ang amon mga kaaway, “Kibuton lang naton sila nga ara na kita sa ila lugar. Dayon pamatyon naton sila, kag mauntat na ang ila pag-obra.”

12 Ang mga Judio nga nagaestar malapit sa ila permi nagabalita sa amon sang ila plano nga pagsalakay.[c] 13 Gani nagbutang ako sang mga tawo sa pagguwardya sa pinakamanubo nga mga parte sang pader nga madali lang sudlon. Ginpaguwardya ko sila didto nga nagrupo sa kada pamilya, kag may mga armas sila nga mga espada, bangkaw, kag pana. 14 Kag samtang ginahunahuna ko ang situasyon, ginpatawag ko ang mga pangulo, mga opisyal, kag ang mga pumuluyo, kag ginsilingan, “Indi kamo magkahadlok sa mga kaaway. Dumdumon lang naton ang makagagahom kag makatilingala nga Ginoo. Magpakig-away kita para maluwas naton ang aton mga paryente, mga anak, mga asawa, kag mga balay.”

15 Sang nabalitaan sang amon mga kaaway nga nahibaluan namon ang ila plano sa pagsalakay sa amon, kag nareyalisar nila nga gin-guba sang Dios ang ila plano, nagbalik kami tanan sa amon obra sa pader. 16 Pero halin sadto nga adlaw, katunga lang sang akon mga tinawo ang nagaobra sang pader, kay ang katunga nagaguwardya nga may mga bangkaw, taming, pana, kag panagang sa dughan. Ang mga opisyal nagatindog sa likod sang katawhan sang Juda 17 nga nagaobra sang pader. Samtang nagaobra sila, ang isa ka kamot nagakapot sang gamit pang-obra kag ang isa ka kamot nagabitbit sang armas, 18 kag nagataklos pa sila sang espada. Ang manugpatunog sang budyong ara sa akon tupad.

19 Nagsiling ako sa mga pangulo, mga opisyal, kag sa mga pumuluyo, “Malapad ang aton ginaobra kag nagalayuanay kita sa pader, 20 gani kon mabatian ninyo ang tunog sang budyong, magtipon kamo diri sa akon. Ang aton Dios amo ang magpakig-away para sa aton.”

21 Gani padayon ang amon pag-obra halin sa kaagahon hasta magsirom, kag ang katunga sang mga tawo nagaguwardya nga armado. 22 Sadto nga tion, nagsiling man ako sa mga tawo nga nagaestar sa guwa sang Jerusalem nga sila kag ang ila mga suluguon magsulod sa siyudad kon gab-i agod makaguwardya sila, kag pagkaaga makaobra naman sila. 23 Tungod nga sige ang amon bantay, ako kag ang akon mga paryente, mga tinawo, kag mga guwardya wala na nag-ilis sang amon mga bayo. Kag bisan magkadto sa tubig dala namon ang amon mga armas.[d]

Notas al pie

  1. 4:3 maila nga ido: Sa English, fox.
  2. 4:5 gin-insulto: ukon, ginpaakig.
  3. 4:12 sang ila plano nga pagsalakay: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  4. 4:23 kag bisan… armas: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.

New International Reader's Version

Nehemiah 4

Nehemiah’s Enemies Oppose the Rebuilding

1Sanballat heard that we were rebuilding the wall. So he became very angry and upset. He made fun of the Jews. He spoke to his friends and the army of Samaria. He said, “What are those Jews trying to do? Can they make their city wall like new again? Will they offer sacrifices? Can they finish everything in a single day? The stones from their city wall and buildings are piled up like trash. And everything has been badly burned. Can they use those stones to rebuild everything again?”

Tobiah from Ammon was at Sanballat’s side. He said, “What are they building? They’re putting up a stone wall. But suppose a fox climbs on top of it. Even that will break it down!”

I prayed to God. I said, “Our God, please listen to our prayer. Some people hate us. They’re saying bad things about us. So let others say bad things about them. Let them be carried off like stolen goods. Let them be taken to another country as prisoners. Don’t hide your eyes from their guilt. Don’t forgive their sins. They have said bad things about the builders.”

So we rebuilt the wall. We repaired it until all of it was half as high as we wanted it to be. The people worked with all their heart.

But Sanballat and Tobiah heard that Jerusalem’s walls continued to be repaired. The Arabs, the Ammonites and the people of Ashdod heard about it too. They heard that the gaps in the wall were being filled in. So they were very angry. All of them made evil plans to come and fight against Jerusalem. They wanted to stir up trouble against it. But we prayed to our God. We put guards on duty day and night to watch out for danger.

10 During that time, the people in Judah spoke up. They said, “The workers are getting weaker and weaker all the time. Broken stones are piled up everywhere. They are in our way. So we can’t rebuild the wall.”

11 And our enemies said, “We will be right there among them. We’ll kill them. We’ll put an end to their work. We’ll do it before they even know it or see us.”

12 Then the Jews who lived near our enemies came to us. They told us ten times, “No matter where you are, they’ll attack us.”

13 So I stationed some people behind the lowest parts of the wall. That’s where our enemies could easily attack us. I stationed the people family by family. They had their swords, spears and bows with them. 14 I looked things over. Then I stood up and spoke to the nobles, the officials and the rest of the people. I said, “Don’t be afraid of your enemies. Remember the Lord. He is great and powerful. So fight for your families. Fight for your sons and daughters. Fight for your wives and homes.”

15 Our enemies heard that we knew what they were trying to do. They heard that God had blocked their evil plans. So all of us returned to the wall. Each of us did our own work.

16 From that day on, half of my men did the work. The other half were given spears, shields, bows and armor. The officers stationed themselves behind all the people of Judah. 17 The people continued to build the wall. The people who carried supplies did their work with one hand. They held a weapon in the other hand. 18 Each of the builders wore his sword at his side as he worked. But the man who blew the trumpet stayed with me.

19 Then I spoke to the nobles, the officials and the rest of the people. I said, “This is a big job. It covers a lot of territory. We’re separated too far from one another along the wall. 20 When you hear the sound of the trumpet, join us at that location. Our God will fight for us!”

21 So we continued the work. Half of the men held spears. We worked from the first light of sunrise until the stars came out at night. 22 At that time I also spoke to the people. I told them, “Have every man and his helper stay inside Jerusalem at night. Then they can guard us at night. And they can work during the day.” 23 My relatives and I didn’t take off our clothes. My men and the guards didn’t take theirs off either. Each man kept his weapon with him, even when he went to get water.