Ang Pulong Sang Dios

Joel 1

1Amo ini ang mensahi sang Ginoo nga iya ginpahayag kay Joel nga anak ni Petuel.

Ginpierdi sang mga Apan ang mga Tanom

Kamo nga mga manugdumala sang Juda kag ang tanan nga pumuluyo sini, pamatii ninyo ining isugid ko sa inyo. Wala pa sing may natabo nga pareho sini sang panahon sang inyo mga katigulangan ukon sang inyo panahon subong. Kinahanglan nga isugid ini sa kada henerasyon sang inyo mga kaliwat:

Sunod-sunod nga nagsalakay ang mga panong sang mga apan. Ang nabilin nga mga tanom nga wala maubos sang isa ka panong ginkaon naman sang masunod nga panong hasta nga nagkalaubos ang mga tanom.[a]

Kamo nga mga palahubog, bangon kamo kag maghibi sing tudo! Kay wala na kamo sing mainom; wala na sing mga ubas nga hilimuon nga bag-o nga bino. Kay ang duta sang Ginoo[b] ginsalakay sang terible nga mga apan[c] nga puwerte kadamo. Matalom ang ila mga ngipon pareho sa ngipon sang leon. Ginpamierde nila ang mga tanom nga ubas sang Ginoo kag ang iya mga kahoy nga higera.[d] Ginkitkit nila ang mga panit sini hasta nga nagpuluti ang mga sanga.

Maghibi kamo pareho sang isa ka dalaga[e] nga nagasuksok sang sako sa pagpakita nga nagapangasubo siya sa pagkapatay sang iya palamanahon. Kay wala na sing mga uyas kag mga bino nga ihalad sa templo sang Ginoo; amo gani nga nagapangasubo ang mga pari nga nagaalagad sa Ginoo. 10 Nagkalapierdi ang kaumahan kag daw sa tawo ini nga nagapangasubo. Nagkalapierdi ang mga uyas kag wala na sang duga sang ubas kag lana.

11 Kamo nga mga mangunguma, magkasubo[f] kamo! Kamo nga nagaatipan sang talamnan sang ubas, maghibi kamo sing tudo! Kay nagkalapierdi ang mga patubas sa kaumahan—ang mga trigo kag mga barley. 12 Kag nalaya ang mga tanom nga ubas kag ang tanan nga kahoy pati na ang mga higera, pomegranata, palma, kag mansanas. Matuod gid man nga nadula ang kalipay sang mga tawo.

Ang Panawagan sa Paghinulsol

13 Kamo nga mga pari nga nagaalagad sa halaran sang akon Dios, magsuksok kamo sang sako kag magkadto sa templo kag maghibi sa bilog nga gab-i. Kay wala na sing mga uyas kag mga bino nga ihalad sa templo sang inyo Dios. 14 Hambali ninyo ang mga manugdumala sang Juda kag ang tanan nga pumuluyo sini, nga magtipon sila tanan sa templo sang Ginoo nga inyo Dios kag magpuasa. Magpangayo sila sang bulig sa Ginoo.

15 Abaw, malapit na ang adlaw nga magapanglaglag ang Ginoo nga Makagagahom. 16 Nakita ta mismo kon paano kita nawad-an sang pagkaon kag kon paano nadula ang kasadya sa templo sang Dios. 17 Nagkalamatay ang mga binhi sa duta.[g] Kag tungod nga naghuyos ang mga uyas, wala na sing unod ang mga bodega, gani nagkalaguba na lang ini. 18 Nagaugayong ang mga kasapatan sa kagutom. Nagadalang-dalang ang mga baka kay wala na sila sing halalbon; pati ang mga karnero nagaantos.

19 Nagpangamuyo si Joel. Siling niya, “Nagapanawag ako sa imo, Ginoo, kay nagkalalaya ang mga palahalban kag ang tanan nga kahoy sa kaumahan nga daw sa ginlamon sang kalayo. 20 Bisan ang talunon nga mga sapat nagahulat sang imo bulig, kay mala na gid ang mga suba kag mga sapa, kag nagkalalaya ang mga palahalban nga daw sa ginlamon sang kalayo.”

Notas al pie

  1. 1:4 Posible man nga nagasugid ang ini nga bersikulo sang apat ka klase sang apan ukon apat ka “stages” sang pagdako sang apan.
  2. 1:6 duta sang Ginoo: sa literal, akon duta, nga amo ang Juda.
  3. 1:6 mga apan: sa literal, nasyon. Posible nga ang ini nga mga apan nagarepresentar sang nasyon nga magasalakay sa Juda.
  4. 1:7 ang mga tanom… higera: sa literal, ang akon mga tanom nga ubas kag ang akon mga kahoy nga higera.
  5. 1:8 dalaga: ukon, birhen.
  6. 1:11 magkasubo: ukon, mahuya.
  7. 1:17 Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.

O Livro

Joel 1

A invasão de gafanhotos

1Esta mensagem veio da parte do Senhor para Joel, filho de Petuel: Ouçam, vocês, anciãos de Israel! Que todos escutem! Em todo o tempo da vossa vida, sim, em todo o tempo da história do vosso país, jamais se ouviu coisa semelhante àquilo que vou dizer-vos? Nos anos vindouros, contem isso aos vossos filhos; que esta terrível narração passe de geração em geração. Depois da lagarta ter comido as vossas searas, veio o gafanhoto e comeu parte do que ficou; depois veio o saltão e por fim outros gafanhotos, que comeram o resto que ficou dos anteriores.

5/7 Despertem e chorem, vocês, ébrios, porque as vinhas estão destruídas e perdeu-se todo o vinho! Um vasto exército de gafanhotos cobre a terra; é demasiado numeroso para se poder contar; têm dentes tão pontiagudos como os do leão! Arruinaram as minhas vinhas e descascaram as figueiras, deixando os troncos e os ramos nus e brancos.

Chorem de tristeza, como uma noiva que perdeu o seu jovem marido. Foram-se as oferendas de comida que deviam ser trazidos ao templo do Senhor; os sacerdotes perecem com fome. Ouçam os clamores destes ministros de Deus. 10 Os campos não têm sementeiras. Por toda a parte apenas se vê tristeza e desolação. Perderam-se os cereais, o vinho e o azeite.

11 É natural que os agricultores andem por aí desorientados e abatidos; é natural que os vinhateiros chorem de desespero. Chorem os que contavam com o trigo e a cevada, porque também se perderam. 12 As vides secaram; as figueiras morreram; o mesmo aconteceu com as romeiras, as macieiras, todas as árvores dos pomares; foi-se toda a alegria que se punha nelas.

Uma chamada ao arrependimento

13 Ó sacerdotes, vistam-se de saco. Ó ministros do meu Deus, inclinem-se durante toda a noite perante o altar, chorando, porque não haverá mais ofertas de cereais para vocês. 14 Anunciem um jejum; convoquem uma solene assembleia. Reúnam os anciãos e todo o povo no templo do Senhor vosso Deus, e chorem perante ele.

15 Infelizmente, este terrível dia de julgamento está já a caminho. Está quase a chegar a destruição do Todo-poderoso! 16 O nosso alimento desaparecerá perante os nossos olhos; toda a alegria e contentamento no templo do nosso Deus terminarão. 17 As sementes apodrecem debaixo do chão; os celeiros e os armazens estão vazios; o trigo secou nos campos. 18 O gado clama com fome; os pastores estão desorientados, porque não há pastagens para os animais; os rebanhos de ovelhas vão desaparecendo de miséria.

19 Senhor, socorre-nos! Porque o calor queimou as pastagens e todas as árvores. 20 Até os animais selvagens clamam por socorro, porque não acham água. Secaram os rios e as pastagens estão queimadas.