Ang Pulong Sang Dios

Jeremias 15

Ang Silot para sa Katawhan sang Juda

1Nagsiling ang Ginoo sa akon, “Bisan si Moises kag si Samuel pa ang magpakitluoy sa akon para sa sini nga mga tawo, indi ko gid sila pagkaluoyan. Gani ipalayo sila sa akon presensya. Pahalina sila! Kon magpamangkot sila kon sa diin sila pakadto, silinga sila nga amo ini ang akon ginasiling: Ang natalana nga mapatay, mapatay gid. Ang iban natalana nga mapatay sa inaway, kag ang iban sa gutom. Ang iban natalana nga bihagon. Ako, ang Ginoo, nagasiling nga padal-an ko sila sang apat ka klase sang manuglaglag: Pamatyon sila sa inaway, tabanon sang mga ido ang ila mga bangkay, kag ubuson sila kaon sang mga pispis, kag sang talunon nga mga sapat. Himuon ko sila nga makangilil-ad sa tanan nga ginharian sa kalibutan tungod sa ginhimo ni Manase (nga anak ni Hezekia) sa Jerusalem, sang siya ang hari sa Juda.

Kamo nga katawhan sang Jerusalem, sin-o ayhan ang maluoy sa inyo? Sin-o ayhan ang magpangasubo para sa inyo? Kag sin-o ayhan ang magpamangkot kon ano na ang inyo kahimtangan? Ginsikway ninyo ako; permi kamo nagatalikod sa akon. Gani ako, ang Ginoo, nagasiling nga iuntay ko ang akon mga kamot sa paglaglag sa inyo. Natak-an na ako sa pagkaluoy sa inyo. Silutan ko kamo nga daw sa mga upa nga ginpahanginan sa mga puwertahan sang siyudad. Laglagon ko kamo kag ang inyo mga kabataan, tungod kay wala kamo magbiya sa inyo malaot nga pagginawi. Padamuon ko ang inyo mga balo nga babayi, nga daw mas madamo pa sang sa balas sa baybayon. Sa udtong-adlaw padal-an ko sang manuglaglag ang mga iloy sang inyo mga kabataan nga lalaki. Sa hinali magaabot sa ila ang kasubo kag kahadlok. Malipong kag haluson na makaginhawa ang iloy nga mapatyan sang pito ka anak nga lalaki. Ang iya mga anak pareho sang adlaw nga nagsalop sang temprano pa. Mahuy-an gid siya kay mawad-an siya sang mga anak. Kag ang mabilin nga buhi ipapatay ko pa sa ila mga kaaway. Ako, ang Ginoo, ang nagasiling sini.”

Nagreklamo si Jeremias

10 Kaluluoy gid sa akon! Kuntani wala na lang ako gintawo sang akon iloy. Ginakontra ako bisan diin sa bug-os nga Juda. Wala ako sing may gin-utangan ukon ginpautang, pero ginapakamalaot ako sang tanan. 11 Nagsiling ang Ginoo sa akon, “Sa pagkamatuod, mangin maayo ang tanan para sa imo. Magapangabay ang imo mga kaaway nga pangamuyuan mo sila sa tion sang kalisdanan kag kalalat-an.

12 Subong nga wala sing may makabali sang kabilya nga salsalon ukon saway, wala man sing may makapierdi sang mga kaaway nga halin sa aminhan. 13 Ipaagaw ko sa mga kaaway ang inyo mga manggad kag mga pagkabutang tungod sa tanan ninyo nga sala nga nahimo sa bug-os nga nasyon. 14 Ipaulipon ko kamo sa inyo mga kaaway sa lugar nga wala ninyo mahibalui, kag ipaagom ko sa inyo ang akon kaakig nga pareho sang nagadabadaba nga kalayo.”

15 Nagsiling si Jeremias, “O Ginoo, nahibaluan mo ang tanan! Dumduma kag buligi ako. Timalusi ang mga nagahingabot sa akon. Nakahibalo ako nga indi ka dali maakig, gani indi pagkuhaa ang akon kabuhi. Dumduma kon paano ako nag-antos sa kahuy-anan tungod sa imo. 16 Sang naghambal ka sa akon, ginpamatian ko ikaw. Ang imo mga pulong amo ang akon kalipay, kay imo ako, O Ginoong Dios nga Makagagahom. 17 Wala ako mag-upod sa iban sa pagpangalipay kag pagkinasadya. Nag-isahanon lang ako tungod nga nagpakighambal ka sa akon, kag ginsugiran mo ako sang imo kaakig. 18 Ngaa bala nga wala sing katapusan ang akon kasakit? Ngaa bala nga indi na mag-ayo ang akon pilas? Indi na bala ini mabulong? Paslawon mo bala ako pareho sang sapa nga nagamala kon tingadlaw?”

19 Gani nagsiling ang Ginoo sa akon, “Kon maghinulsol ka, pabalikon ko ikaw sa akon agod padayon ka nga makaalagad sa akon. Kon maghambal ka sang mapuslanon nga mga butang kag indi mga butang nga wala sing pulos, mangin manughambal ko ikaw. Kinahanglan nga sila ang magdangop sa imo, kag indi ikaw ang magdangop sa ila. 20 Himuon ko ikaw nga pareho sang mapag-on nga pader nga saway sa sini nga mga tawo. Magapakig-away sila sa imo, pero indi sila makadaog sa imo, kay kaupod mo ako, kag protektaran kag luwason ko ikaw. 21 Luwason ko gid ikaw sa mga kamot sang malaot kag mapintas nga mga tawo.”

The Message

Jeremiah 15

11-2 Then God said to me: “Jeremiah, even if Moses and Samuel stood here and made their case, I wouldn’t feel a thing for this people. Get them out of here. Tell them to get lost! And if they ask you, ‘So where do we go?’ tell them God says,

“‘If you’re assigned to die, go and die;
    if assigned to war, go and get killed;
If assigned to starve, go starve;
    if assigned to exile, off to exile you go!’

3-4 “I’ve arranged for four kinds of punishment: death in battle, the corpses dropped off by killer dogs, the rest picked clean by vultures, the bones gnawed by hyenas. They’ll be a sight to see, a sight to shock the whole world—and all because of Manasseh son of Hezekiah and all he did in Jerusalem.

“Who do you think will feel sorry for you, Jerusalem?
    Who do you think will waste tears on you?
Who will bother to take the time to ask,
    ‘So, how are things going?’

6-9 You left me, remember?” God’s Decree.
    “You turned your back and walked out.
So I will grab you and hit you hard.
    I’m tired of letting you off the hook.
I threw you to the four winds
    and let the winds scatter you like leaves.
I made sure you’ll lose everything,
    since nothing makes you change.
I created more widows among you
    than grains of sand on the ocean beaches.
At noon mothers will get the news
    of their sons killed in action.
Sudden anguish for the mothers—
    all those terrible deaths.
A mother of seven falls to the ground,
    gasping for breath,
Robbed of her children in their prime.
    Her sun sets at high noon!
Then I’ll round up any of you that are left alive
    and see that you’re killed by your enemies.”
        God’s Decree.

Giving Everything Away for Nothing

10-11 Unlucky mother—that you had me as a son,
    given the unhappy job of indicting the whole country!
I’ve never hurt or harmed a soul,
    and yet everyone is out to get me.
But, God knows, I’ve done everything I could to help them,
    prayed for them and against their enemies.
I’ve always been on their side, trying to stave off disaster.
    God knows how I’ve tried!

12-14 “O Israel, O Judah, what are your chances
    against the iron juggernaut from the north?
In punishment for your sins, I’m giving away
    everything you’ve got, giving it away for nothing.
I’ll make you slaves to your enemies
    in a strange and far-off land.
My anger is blazing and fierce,
    burning in hot judgment against you.”

15-18 You know where I am, God! Remember what I’m doing here!
    Take my side against my detractors.
Don’t stand back while they ruin me.
    Just look at the abuse I’m taking!
When your words showed up, I ate them—
    swallowed them whole. What a feast!
What delight I took in being yours,
    O God, God-of-the-Angel-Armies!
I never joined the party crowd
    in their laughter and their fun.
Led by you, I went off by myself.
    You’d filled me with indignation. Their sin had me seething.
But why, why this chronic pain,
    this ever worsening wound and no healing in sight?
You’re nothing, God, but a mirage,
    a lovely oasis in the distance—and then nothing!

19-21 This is how God answered me:

“Take back those words, and I’ll take you back.
    Then you’ll stand tall before me.
Use words truly and well. Don’t stoop to cheap whining.
    Then, but only then, you’ll speak for me.
Let your words change them.
    Don’t change your words to suit them.
I’ll turn you into a steel wall,
    a thick steel wall, impregnable.
They’ll attack you but won’t put a dent in you
    because I’m at your side, defending and delivering.”
        God’s Decree.
“I’ll deliver you from the grip of the wicked.
    I’ll get you out of the clutch of the ruthless.”