Ang Pulong Sang Dios

Genesis 8

Ang Pag-untat sang Baha

1Wala pagkalimti sang Dios si Noe kag ang iya mga kaupod nga mga sapat sa sulod sang barko. Gani ginpahuyop niya ang hangin sa kalibutan kag nag-amat-amat hubas ang tubig. Gintakpan niya ang mga tuburan kag ginpauntat ang ulan. Sige hubas ang tubig sa sulod sang 150 ka adlaw. Kag sang ika-17 nga adlaw sang ikapito nga bulan, nabara ang barko sa kabukiran sang Ararat. Padayon nga naghubas ang tubig. Kag sang nahauna nga adlaw sang ika-10 nga bulan, makita na ang putokputokan sang mga bukid.

Pagligad sang 40 pa gid ka adlaw, ginbuksan ni Noe ang bintana sang barko kag ginbuy-an paguwa ang isa ka uwak. Kag ang ini nga uwak sige lang ang iya lupad-lupad pakadto-pabalik hasta sa paghubas sang tubig. Ginbuy-an man ni Noe ang isa ka pating agod mahibaluan niya kon naghubas na ang tubig, pero wala sing may mahapunan ang pating tungod kay natabunan pa sang tubig ang bug-os nga kalibutan. Gani nagbalik na lang ang pating kay Noe sa barko. Ginpahapon ni Noe ang pating sa iya kamot kag ginpasulod sa barko. 10 Ginpaligad anay ni Noe ang pito ka adlaw kag ginbuy-an niya liwat ang pating. 11 Nagbalik ang pating sang sirom na nga may lab-as nga dahon sang olibo sa iya tuktok. Gani nahibaluan ni Noe nga naghubas na ang tubig. 12 Ginpaligad liwat ni Noe ang pito pa gid ka adlaw kag ginbuy-an niya liwat ang pating, pero wala na ini nagbalik.

13 Nagaedad na si Noe sing 601 ka tuig. Kag sang nahauna nga adlaw sang nahauna nga bulan, naghubas ang tubig. Ginkuha ni Noe ang tabon sa may barko kag nakita niya nga mala na ang duta. 14 Sang ika-27 nga adlaw sang ikaduha nga bulan mala na gid ang duta sa bug-os nga kalibutan.

15 Nagsiling dayon ang Dios kay Noe, 16 “Guwa na kamo tanan sa barko. 17 Kag paguwaa man ang tanan nga sapat agod magmuad sila kag magdamo, kag maglapta sa kalibutan.” 18 Gani nagguwa si Noe upod ang iya asawa, mga anak nga lalaki kag mga umagad. 19 Nagguwa man ang tanan nga sapat: ang nagalakat, ang nagalupad, kag ang nagakamang. Nagainupod sila suno sa ila nga klase.

Naghalad si Noe

20 Naghimo si Noe sang halaran para sa Ginoo. Dayon nagkuha siya sang isa sa kada klase sang mga sapat nga matinlo[a] pati man sa kada klase sang mga pispis nga matinlo kag ginsunog niya ini sa halaran bilang halad sa Ginoo. 21 Sang napanimahuan sang Ginoo ang kahamot sini, nagsiling siya sa iya kaugalingon, “Indi ko na gid pagpakamalauton liwat ang duta tungod sang ginahimo sang tawo. Bisan pa nga nahibaluan ko nga makasasala ang tawo halin sang bata pa siya, indi ko na gid paglaglagon liwat ang tanan nga nagakabuhi pareho sang akon ginhimo sadto. 22 Samtang nagapadayon ang kalibutan, may panahon sang tigtalanom kag may tig-alani, may tigtulugnaw kag may tig-ilinit, may tingulan kag may tingadlaw, kag may adlaw kag may gab-i.”

Notas al pie

  1. 8:20 matinlo: buot silingon, puwede nga ihalad ukon kaunon.

The Message

Genesis 8

11-3 Then God turned his attention to Noah and all the wild animals and farm animals with him on the ship. God caused the wind to blow and the floodwaters began to go down. The underground springs were shut off, the windows of Heaven closed and the rain quit. Inch by inch the water lowered. After 150 days the worst was over.

4-6 On the seventeenth day of the seventh month, the ship landed on the Ararat mountain range. The water kept going down until the tenth month. On the first day of the tenth month the tops of the mountains came into view. After forty days Noah opened the window that he had built into the ship.

7-9 He sent out a raven; it flew back and forth waiting for the floodwaters to dry up. Then he sent a dove to check on the flood conditions, but it couldn’t even find a place to perch—water still covered the Earth. Noah reached out and caught it, brought it back into the ship.

10-11 He waited seven more days and sent out the dove again. It came back in the evening with a freshly picked olive leaf in its beak. Noah knew that the flood was about finished.

12 He waited another seven days and sent the dove out a third time. This time it didn’t come back.

13-14 In the six-hundred-first year of Noah’s life, on the first day of the first month, the flood had dried up. Noah opened the hatch of the ship and saw dry ground. By the twenty-seventh day of the second month, the Earth was completely dry.

15-17 God spoke to Noah: “Leave the ship, you and your wife and your sons and your sons’ wives. And take all the animals with you, the whole menagerie of birds and mammals and crawling creatures, all that brimming prodigality of life, so they can reproduce and flourish on the Earth.”

18-19 Noah disembarked with his sons and wife and his sons’ wives. Then all the animals, crawling creatures, birds—every creature on the face of the Earth—left the ship family by family.

20-21 Noah built an altar to God. He selected clean animals and birds from every species and offered them as burnt offerings on the altar. God smelled the sweet fragrance and thought to himself, “I’ll never again curse the ground because of people. I know they have this bent toward evil from an early age, but I’ll never again kill off everything living as I’ve just done.

22 For as long as Earth lasts,
        planting and harvest, cold and heat,
    Summer and winter, day and night
        will never stop.”