Ang Pulong Sang Dios

Isaias 59

Mga Paandam Batok sa mga Makasasala

1Pamati! Indi maluya ang Ginoo nga indi siya makaluwas sa inyo, ukon indi siya bungol nga indi siya makabati kon magpanawag kamo sa iya. Ang inyo mga sala amo ang nagapaseparar sa inyo sa Dios kag amo ang kabangdanan nga nagtalikod siya sa inyo kag indi na magpamati sang inyo mga pangamuyo. Kay nagapamatay kamo sang tawo, kag nagahimo sang iban pa nga kalautan. Nagabutig kamo kag nagahambal sang malain. Wala kamo nagahunahuna sang hustisya; ang inyo mga akusasyon sa inyo isigkatawo wala sing kamatuoran. Nagaplano kamo sing malain, kag dayon ginahimo ninyo ini. 5-6 Ang inyo malain nga mga plano pareho sa itlog sang man-og nga dalitan, nga ang magkaon sini mapatay. Pareho man ini sa lawa sang damang nga indi puwede mahimo nga bayo, gani wala sing pulos ang inyo malain nga mga plano. Malain ang inyo mga ginahimo, kag nagapamintas kamo. Nagadali kamo sa paghimo sang sala kag maabtik kamo nga magpatay sang mga inosente. Malain ang inyo mga ginahunahuna, kag bisan diin kamo magkadto nagapanglaglag kamo. Wala kamo sing may nahibaluan parte sa kalinong.[a] Ginabaliwala ninyo ang hustisya kag ginatiko pa gani ninyo ini. Ang nagasunod sa sining ginahimo ninyo indi man makaeksperiensya sang kalinong. Amo ina nga wala pa pagsiluti sang Dios ang aton mga kaaway, kag wala pa niya kita ginhatagan sang kadalag-an nga may pagkamatarong. Naghulat kita sang kasanag, pero kadulom ang nag-abot. Amo ina nga nagalakat kita sa kadulom. 10 Nagapangapkap kita pareho sa bulag, kag nagakasandad kita bisan udtong-adlaw nga daw sa nagalakat kita sa kadulom. Pareho man kita sa mga bangkay kon ikomparar sa makusog nga mga tawo. 11 Nagaugayong kita sa kasubo pareho sa nagauwang nga oso[b] kag pareho sa huni sang pating. Nagapaabot kita nga silutan sang Dios ang aton mga kaaway kag luwason niya kita, pero wala gihapon natabo. 12 Kay madamo na ang aton mga sala sa atubangan sang Dios, kag amo ini ang nagapamatuod nga dapat kita silutan. Huo, nakahibalo kita nga permi kita nagapakasala. 13 Nagrebelde kita kag nagluib sa Ginoo; nagtalikod kita sa aton Dios. Ginadaogdaog kag ginapigos naton ang iban. Ginahunahuna naton sing maayo kon paano naton himuon ang aton pagbinutig. 14 Amo ina nga wala pa pagsiluti sang Dios ang aton mga kaaway kag wala pa niya kita ginhatagan sang kadalag-an nga may pagkamatarong. Kay indi na makita ang kamatuoran bisan diin; ang mga tawo indi na masaligan. 15 Huo, nadula na ang kamatuoran, kag ang mga nagalikaw sa paghimo sang malain ginahingabot.

Nakita ini sang Ginoo, kag wala siya malipay nga wala na sing hustisya. 16 Natingala siya sa iya nakita nga wala gid sing bisan isa nga nagbulig sa mga ginapigos. Gani paagi sa iya nga gahom ginluwas niya sila, kag ang iya pagkamatarong nakabulig sa iya. 17 Gin-gamit niya bilang panagang sa dughan ang pagkamatarong kag gin-gamit niya bilang helmet ang kaluwasan. Ginsuksok niya bilang bayo ang pagtimalos kag ang puwerte nga kaakig. 18 Balusan niya ang iya mga kaaway suno sa ila binuhatan; pati atong sa malayo nga mga lugar.[c] Maagom gid nila ang iya kaakig. 19 Bisan diin tahuron kag padunggan siya sang mga tawo, kay magaabot siya pareho sa nagahuganas nga tubig, nga ginahuyop sang mabaskog nga hangin.[d]

20 Nagsiling ang Ginoo, “Magaabot sa Zion[e] ang magaluwas sa inyo nga mga kaliwat ni Jacob, kag luwason niya ang nagahinulsol sa ila mga sala. 21 Kag amo ini ang akon kasugtanan sa inyo: Indi gid madula ang akon Espiritu nga ara sa inyo kag ang akon mga pulong nga akon ginpahambal sa inyo. Isugid ninyo ini sa inyo mga kabataan, kag dayon isugid man nila ini sa ila mga kabataan hasta sa palaabuton nga henerasyon. Ako, ang Ginoo, ang nagasiling sini.”

Notas al pie

  1. 59:8 kalinong: ukon, maayo nga pag-inupdanay.
  2. 59:11 oso: sa English, bear.
  3. 59:18 malayo nga mga lugar: ukon, mga isla; ukon, mga lugar nga malapit sa dagat.
  4. 59:19 mabaskog nga hangin: ukon, Espiritu sang Dios; ukon, hangin nga halin sa Dios.
  5. 59:20 Zion: ukon, Jerusalem.

The Message

Isaiah 59

We Long for Light but Sink into Darkness

11-8 Look! Listen!
    God’s arm is not amputated—he can still save.
    God’s ears are not stopped up—he can still hear.
There’s nothing wrong with God; the wrong is in you.
    Your wrongheaded lives caused the split between you and God.
    Your sins got between you so that he doesn’t hear.
Your hands are drenched in blood,
    your fingers dripping with guilt,
Your lips smeared with lies,
    your tongue swollen from muttering obscenities.
No one speaks up for the right,
    no one deals fairly.
They trust in illusion, they tell lies,
    they get pregnant with mischief and have sin-babies.
They hatch snake eggs and weave spider webs.
    Eat an egg and die; break an egg and get a snake!
The spider webs are no good for shirts or shawls.
    No one can wear these weavings!
They weave wickedness,
    they hatch violence.
They compete in the race to do evil
    and run to be the first to murder.
They plan and plot evil, think and breathe evil,
    and leave a trail of wrecked lives behind them.
They know nothing about peace
    and less than nothing about justice.
They make tortuously twisted roads.
    No peace for the wretch who walks down those roads!

9-11 Which means that we’re a far cry from fair dealing,
    and we’re not even close to right living.
We long for light but sink into darkness,
    long for brightness but stumble through the night.
Like the blind, we inch along a wall,
    groping eyeless in the dark.
We shuffle our way in broad daylight,
    like the dead, but somehow walking.
We’re no better off than bears, groaning,
    and no worse off than doves, moaning.
We look for justice—not a sign of it;
    for salvation—not so much as a hint.

12-15 Our wrongdoings pile up before you, God,
    our sins stand up and accuse us.
Our wrongdoings stare us down;
    we know in detail what we’ve done:
Mocking and denying God,
    not following our God,
Spreading false rumors, inciting sedition,
    pregnant with lies, muttering malice.
Justice is beaten back,
    Righteousness is banished to the sidelines,
Truth staggers down the street,
    Honesty is nowhere to be found,
Good is missing in action.
    Anyone renouncing evil is beaten and robbed.

15-19 God looked and saw evil looming on the horizon—
    so much evil and no sign of Justice.
He couldn’t believe what he saw:
    not a soul around to correct this awful situation.
So he did it himself, took on the work of Salvation,
    fueled by his own Righteousness.
He dressed in Righteousness, put it on like a suit of armor,
    with Salvation on his head like a helmet,
Put on Judgment like an overcoat,
    and threw a cloak of Passion across his shoulders.
He’ll make everyone pay for what they’ve done:
    fury for his foes, just deserts for his enemies.
    Even the far-off islands will get paid off in full.
In the west they’ll fear the name of God,
    in the east they’ll fear the glory of God,
For he’ll arrive like a river in flood stage,
    whipped to a torrent by the wind of God.

20 “I’ll arrive in Zion as Redeemer,
    to those in Jacob who leave their sins.”
        God’s Decree.

21 “As for me,” God says, “this is my covenant with them: My Spirit that I’ve placed upon you and the words that I’ve given you to speak, they’re not going to leave your mouths nor the mouths of your children nor the mouths of your grandchildren. You will keep repeating these words and won’t ever stop.” God’s orders.