Ang Pulong Sang Dios

Isaias 40

Ang Paglipay sa mga Katawhan sang Dios

1Nagsiling ang Dios, “Lipaya ninyo kag pabaskuga ang akon katawhan. Hambali ninyo sing malulo ang katawhan sang Jerusalem. Ibalita sa ila nga tapos na ang ila pag-antos, kag ang ila mga sala napatawad na. Kay ginsilutan ko sila sing tuman sa tanan nila nga mga sala.” May nagawali sing mabaskog. Nagasiling siya sa mga tawo, “Ipreparar ninyo ang alagyan sa kamingawan para sa Ginoo. Tadlunga ang dalan nga pagaagyan sang aton Dios. Ang tagsa ka nalupyakan tampukan, kag ang tagsa ka bukid tapanon, pati ang mga lugar nga kudolkudol. Dayon igapahayag ang gamhanan nga presensya sang Ginoo, kag makita ini sang tanan nga katawhan. Matabo gid ini, kay ang Ginoo mismo ang nagsiling sini.”

May nagsiling sa akon, “Magwali ka!” Nagsabat ako, “Ano ang akon iwali?” Nagsiling siya, “Iwali nga ang tanan nga tawo pareho sang hilamon, kag ang ila pagkabantog pareho sang iya bulak. Ang hilamon nagakalaya kag ang iya bulak nagakahulog tungod kay ginahuyop ini sang hangin nga ginapadala sang Ginoo. Matuod nga ang tawo pareho sang hilamon. Ang hilamon nagakalaya kag ang iya bulak nagakahulog, pero ang pulong sang aton Dios nagapadayon sa gihapon.”

Kamo nga nagadala sang maayong balita sa Zion, ang siyudad sang Jerusalem, magsaka kamo sa mataas nga bukid, kag isugid ninyo sing mabaskog ang maayong balita. Indi kamo magkahadlok sa pagsugid. Hambali ninyo ang mga banwa sang Juda nga ara na ang ila Dios. 10 Huo, nagaabot na ang Ginoong Dios nga may gahom, kag magahari siya nga gamhanan. Nagaabot siya nga dala ang balos nga para sa iya katawhan. 11 Atipanon niya ang iya katawhan pareho sa pag-atipan sang manugbantay sa mga karnero: ginakugos niya ang mga bata sang mga karnero kag ginatuytuyan niya sing mahinalungon ang mga inang.

12 Sin-o bala ang makasukob sang tubig sa dagat paagi sa iya kamot, ukon makatakos sang langit paagi sa iya pagdangaw sini? Sin-o bala ang makasulod sang tanan nga duta sa suludlan ukon makakilo sang mga bukid? 13 Sin-o bala ang nakahibalo sang hunahuna sang Ginoo? Sin-o bala ang makatudlo sa iya kon ano ang iya dapat himuon? 14 Sa kay sin-o bala siya nagpalaygay agod paintiendihon siya kag sin-o bala ang nagtudlo sa iya sang husto nga dalan? Sin-o bala ang nagtudlo sa iya sang kaalam ukon nagtuytoy sa iya sa pag-intiendi? Wala gid! 15 Ang matuod, ang mga nasyon pareho gid lang sang isa ka tulo sa timba, ukon yab-ok sa kilohan. Para sa Dios, ang mga isla daw pareho lang kamag-an sa mga yab-ok. 16 Ang mga kasapatan sa Lebanon indi makaigo nga ihalad para sa iya, kag ang mga kahoy sini indi makaigo nga igatong sa mga halad. 17 Wala gid ang mga nasyon kon ikomparar sa iya. Para sa iya, baliwala ang mga nasyon. 18 Gani sa kay sin-o bala ninyo ikomparar ang Dios? Ukon sa ano bala ninyo siya ipaanggid? 19 Sa dios-dios bala nga ginahimo lang sang panday, kag ginahaklapan sang bulawan kag ginadekorasyunan sang pilak nga mga kadena? 20 Ukon sa dios-dios bala nga kahoy nga matig-a nga indi dali maggabok, nga ginapahimo sang imol nga tawo bilang halad? Ginapahimo niya ini sa isa ka maayo nga panday agod indi matumba.

21 Wala bala kamo makahibalo ukon makabati? Wala bala sing may nagsugid sa inyo kon paano ginhimo ang kalibutan? 22 Ginhimo ini sang Dios nga nagapungko sa trono sa ibabaw sang kalibutan, kag ang katawhan sa idalom daw pareho lang kagagmay sa mga tibakla sa iya panulok. Ginhumlad niya ang langit nga daw sa kurtina. Ginhumlad niya ini nga daw sa tolda agod puy-an. 23 Ginakuhaan niya sang gahom ang mga pangulo sa kalibutan kag ginpakawalay pulos sila. 24 Pareho sila sa tanom nga bag-o lang gintusok, nga halos wala pa gani makapanggamot. Kag ginhuyop sila sang Ginoo kag nalaya sila, dayon ginpalid sila sang buhawi pareho sa upa.

25 Nagsiling ang Balaan nga Dios, “Sa kay sin-o bala ninyo ako ipaanggid? May ara bala sang pareho sa akon?”

26 Tangla kamo sa langit! Sin-o bala ang nagtuga sinang mga bituon? Ang nagtuga sina amo ang Dios nga nagapaguwa sa kada isa sa ila samtang ginatawag niya sila sa ila mga ngalan. Sa iya pagkagamhanan wala sing isa sa ila nga nadula. 27 Kamo nga katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob, ngaa bala nga nagareklamo kamo nga ang inyo mga plano[a] kag kinamatarong ginabaliwala sang Dios? 28 Wala bala kamo makahibalo ukon makabati nga ang Ginoo amo ang wala sing katapusan nga Dios nga nagtuga sang bug-os nga kalibutan?[b] Wala siya ginakapoy ukon nagakaluya, kag wala sing may makatungkad sang iya hunahuna. 29 Ginahatagan niya sang kusog ang mga maluya kag ang mga ginakapoy. 30 Bisan ang mga pamatan-on ginakapoy, ukon nagakaluya, kag nagakatumba sila, 31 pero ang mga nagasalig sa Ginoo makaangkon liwat sang kusog. Daw sa magalupad sila pareho sa agila; kon magdalagan sila indi sila pagkapuyon; kon maglakat sila indi sila pagluyahon.

Notas al pie

  1. 40:27 plano: ukon, kabudlayan.
  2. 40:28 bug-os nga kalibutan: sa literal, pinakapunta sang kalibutan.

The Message

Isaiah 40

Messages of Comfort

Prepare for God’s Arrival

11-2 “Comfort, oh comfort my people,”
    says your God.
“Speak softly and tenderly to Jerusalem,
    but also make it very clear
That she has served her sentence,
    that her sin is taken care of—forgiven!
She’s been punished enough and more than enough,
    and now it’s over and done with.”

3-5 Thunder in the desert!
    “Prepare for God’s arrival!
Make the road straight and smooth,
    a highway fit for our God.
Fill in the valleys,
    level off the hills,
Smooth out the ruts,
    clear out the rocks.
Then God’s bright glory will shine
    and everyone will see it.
    Yes. Just as God has said.”

6-8 A voice says, “Shout!”
    I said, “What shall I shout?”

“These people are nothing but grass,
    their love fragile as wildflowers.
The grass withers, the wildflowers fade,
    if God so much as puffs on them.
    Aren’t these people just so much grass?
True, the grass withers and the wildflowers fade,
    but our God’s Word stands firm and forever.”

9-11 Climb a high mountain, Zion.
    You’re the preacher of good news.
Raise your voice. Make it good and loud, Jerusalem.
    You’re the preacher of good news.
    Speak loud and clear. Don’t be timid!
Tell the cities of Judah,
    “Look! Your God!”
Look at him! God, the Master, comes in power,
    ready to go into action.
He is going to pay back his enemies
    and reward those who have loved him.
Like a shepherd, he will care for his flock,
    gathering the lambs in his arms,
Hugging them as he carries them,
    leading the nursing ewes to good pasture.

The Creator of All You Can See or Imagine

12-17 Who has scooped up the ocean
    in his two hands,
    or measured the sky between his thumb and little finger,
Who has put all the earth’s dirt in one of his baskets,
    weighed each mountain and hill?
Who could ever have told God what to do
    or taught him his business?
What expert would he have gone to for advice,
    what school would he attend to learn justice?
What god do you suppose might have taught him what he knows,
    showed him how things work?
Why, the nations are but a drop in a bucket,
    a mere smudge on a window.
Watch him sweep up the islands
    like so much dust off the floor!
There aren’t enough trees in Lebanon
    nor enough animals in those vast forests
    to furnish adequate fuel and offerings for his worship.
All the nations add up to simply nothing before him—
    less than nothing is more like it. A minus.

18-20 So who even comes close to being like God?
    To whom or what can you compare him?
Some no-god idol? Ridiculous!
    It’s made in a workshop, cast in bronze,
Given a thin veneer of gold,
    and draped with silver filigree.
Or, perhaps someone will select a fine wood—
    olive wood, say—that won’t rot,
Then hire a woodcarver to make a no-god,
    giving special care to its base so it won’t tip over!

21-24 Have you not been paying attention?
    Have you not been listening?
Haven’t you heard these stories all your life?
    Don’t you understand the foundation of all things?
God sits high above the round ball of earth.
    The people look like mere ants.
He stretches out the skies like a canvas—
    yes, like a tent canvas to live under.
He ignores what all the princes say and do.
    The rulers of the earth count for nothing.
Princes and rulers don’t amount to much.
    Like seeds barely rooted, just sprouted,
They shrivel when God blows on them.
    Like flecks of chaff, they’re gone with the wind.

25-26 “So—who is like me?
    Who holds a candle to me?” says The Holy.
Look at the night skies:
    Who do you think made all this?
Who marches this army of stars out each night,
    counts them off, calls each by name
—so magnificent! so powerful!—
    and never overlooks a single one?

27-31 Why would you ever complain, O Jacob,
    or, whine, Israel, saying,
God has lost track of me.
    He doesn’t care what happens to me”?
Don’t you know anything? Haven’t you been listening?
God doesn’t come and go. God lasts.
    He’s Creator of all you can see or imagine.
He doesn’t get tired out, doesn’t pause to catch his breath.
    And he knows everything, inside and out.
He energizes those who get tired,
    gives fresh strength to dropouts.
For even young people tire and drop out,
    young folk in their prime stumble and fall.
But those who wait upon God get fresh strength.
    They spread their wings and soar like eagles,
They run and don’t get tired,
    they walk and don’t lag behind.