Ang Pulong Sang Dios

Isaias 16

1Ang mga taga-Moab nga nagpalalagyo sa Sela, nga isa ka banwa sa kamingawan, nagpadala sang bataon nga mga karnero sa nagahari sa bukid sang Zion[a] bilang regalo. Ang mga babayi sang Moab nga ara sa talabukan sang Arnon pareho sa mga pispis nga gintabog sa ila nga pugad.

Nagsiling ang mga taga-Moab sa mga taga-Juda: “Laygayi ninyo kami kon ano ang amon himuon. Protektari ninyo kami, pareho sang paghandong sang kahoy kon udtong-adlaw. Nagpalalagyo kami sa amon lugar kag wala na kami sang amon kaugalingon nga elistaran. Tagua ninyo kami kag indi ninyo kami pagpabay-i. Paestara ninyo kami nga mga taga-Moab sa inyo duta. Protektari ninyo kami sa gusto maglaglag sa amon.”

Magauntat ang pagpamigos kag ang pagpanglaglag. Madula na ang nagapamigos sa duta sang Israel. Kag magahari ang isa ka kaliwat ni David nga may katutom kag paghigugma. Sa iya nga paghukom, gusto niya gid nga maghatag sang hustisya. Kag maabtik siya maghimo sang matarong.

Nabalitaan namon kon daw ano ka bugalon ang mga taga-Moab. Mga hambog sila kag matinaas-taason, pero wala ini sing pulos. Gani hibian nila ang ila nasyon. Magahibi sila tanan tungod sa pagkadula sang ila manamit nga pagkaon sa Kir Hareset. Nagkalaguba ang mga uma sa Heshbon kag pati ang mga talamnan sang ubas sa Sibma. Gin-guba sang mga pangulo sang mga nasyon ining mga talamnan sang ubas[b] nga nagalambot sa Jazer, pakadto sa desierto, kag nagalambot pa gid hasta sa Patay nga Dagat. Gani nagahibi ako, subong nga nagahibi ang taga-Jazer, tungod sang talamnan sang ubas sang Sibma. Ginahibian ko ang Heshbon kag Eleale kay indi na mabatian ang paghinugyaw sa kalipay sa ila mga patubas. 10 Nadula ang kalipay kag ang kasadya sa mapatubason nga mga uma. Wala na sing may nagakanta ukon nagahinugyaw sa mga talamnan sang ubas. Wala na sing may nagapuga sang ubas agod himuon nga bino. Ginpauntat na sang Ginoo[c] ang ila paghinugyaw. 11 Gani nagakasubo ako sa nadangatan sang Moab pareho sa masubo nga tunog sang arpa. Nagakasubo man ako sa nadangatan sang Kir Haseret. 12 Kapuyon lang ang mga taga-Moab sa ila pagbalik-balik sa ila mga simbahan sa mataas nga mga lugar. Wala sing pulos ang ila pagkadto sa templo sa pagpangamuyo.

13 Amo ato ang ginsiling sang una sang Ginoo parte sa Moab. 14 Kag karon, amo naman ini ang iya ginasiling, “Sa sulod sang tatlo gid ka tuig, madula ang manggad sang Moab kag mahuy-an ang iya katawhan. Diutay lang ang mabilin nga buhi sa iya katawhan kag ini sila mga maluya pa.”

Notas al pie

  1. 16:1 Zion: sa literal, anak nga babayi sang Zion.
  2. 16:8 Gin-guba… ubas: ukon, nga ang bino sini naghubog sa mga pangulo sang mga nasyon.
  3. 16:10 Ginpauntat na sang Ginoo: sa Hebreo, Ginpauntat ko na. Nagahambal diri ang Ginoo paagi kay Isaias.

The Message

Isaiah 16

A New Government in the David Tradition

11-4 “Dispatch a gift of lambs,” says Moab,
    “to the leaders in Jerusalem—
Lambs from Sela sent across the desert
    to buy the goodwill of Jerusalem.
The towns and people of Moab
    are at a loss,
New-hatched birds knocked from the nest,
    fluttering helplessly
At the banks of the Arnon River,
    unable to cross:
‘Tell us what to do,
    help us out!
Protect us,
    hide us!
Give the refugees from Moab
    sanctuary with you.
Be a safe place for those on the run
    from the killing fields.’”

4-5 “When this is all over,” Judah answers,
    “the tyrant toppled,
The killing at an end,
    all signs of these cruelties long gone,
A new government of love will be established
    in the venerable David tradition.
A Ruler you can depend upon
    will head this government,
A Ruler passionate for justice,
    a Ruler quick to set things right.”

6-12 We’ve heard—everyone’s heard!—of Moab’s pride,
    world-famous for pride—
Arrogant, self-important, insufferable,
    full of hot air.
So now let Moab lament for a change,
    with antiphonal mock-laments from the neighbors!
What a shame! How terrible!
    No more fine fruitcakes and Kir-hareseth candies!
All those lush Heshbon fields dried up,
    the rich Sibmah vineyards withered!
Foreign thugs have crushed and torn out
    the famous grapevines
That once reached all the way to Jazer,
    right to the edge of the desert,
Ripped out the crops in every direction
    as far as the eye can see.
I’ll join the weeping. I’ll weep right along with Jazer,
    weep for the Sibmah vineyards.
And yes, Heshbon and Elealeh,
    I’ll mingle my tears with your tears!
The joyful shouting at harvest is gone.
    Instead of song and celebration, dead silence.
No more boisterous laughter in the orchards,
    no more hearty work songs in the vineyards.
Instead of the bustle and sound of good work in the fields,
    silence—deathly and deadening silence.
My heartstrings throb like harp strings for Moab,
    my soul in sympathy for sad Kir-heres.
When Moab trudges to the shrine to pray,
    he wastes both time and energy.
Going to the sanctuary and praying for relief
    is useless. Nothing ever happens.

13-14 This is God’s earlier Message on Moab. God’s updated Message is, “In three years, no longer than the term of an enlisted soldier, Moab’s impressive presence will be gone, that splendid hot-air balloon will be punctured, and instead of a vigorous population, just a few shuffling bums cadging handouts.”