Ang Pulong Sang Dios

Isaias 15

Ang Mensahi Parte sa Moab

1Ini nga mensahi parte sa Moab:

Sa isa lang ka gab-i naguba ang mga banwa sang Ar kag Kir nga sakop sang Moab. Nagtaklad ang mga taga-Dibon sa ila templo kag sa ila mga simbahan sa mataas nga mga lugar agod maghibi didto. Ginahibian sang mga taga-Moab ang Nebo kag Medeba. Kada isa sa ila nagpakalbo kag nagpabarbas sang ila mga burangos sa pagpakita sang ila pagpangasubo. Nagasuksok sila sang sako samtang nagalakat sa karsada. Nagahinibi sila sing tudo sa atop sang ila mga balay kag sa mga plasa. Nagahinibi ang mga taga-Heshbon kag ang mga taga-Eleale, kag mabatian ini hasta sa Jahaz. Gani ang mga soldado sang Moab nagasinggit sa kahadlok.

Nasubuan gid ako sa natabo sa Moab. Nagpalalagyo ang iya katawhan sa Zoar hasta sa Eglat Shelishiya. Nagahinibi sila nga nagataklad sa Luhit. Ang iban sa ila nagagurahab pakadto sa Horonaim tungod sa ila nga nadangatan. Nagmala ang sapa[a] sang Nimrim kag nalaya ang mga hilamon. Wala na sing may nagatubo nga tanom. Gani gindala nila sa tabok sang ililigan sang tubig sang Arabim ang mga pagkabutang nga ila ginpangabudlayan kag ang ila mga natipon. Mabatian ang ila paghinibi sa dulunan sang Moab hasta sa Eglaim kag sa Beer Elim. Nagpula sa dugo ang tubig sang Dibon,[b] pero may ipadala pa ako nga sobra pa gid sa sina: isa ka leon nga magatukob sa mga nagpalalagyo halin sa Moab kag sa mga nagkalabilin dira.

  1. 15:6 sapa: ukon, mga sapa.
  2. 15:9 Dibon: ukon, Dimon.

O Livro

Isaías 15

Profecia contra Moabe

1Eis a mensagem de Deus sobre Moabe: Numa só noite as tuas cidades de Ar e de Quir serão destruídas. 2/3 O teu povo em Dibom vai-se lamentando; vão para os templos lamentando-se pelo destino que Nebo e Medeba vão ter; rapam as cabeças de tristeza e cortam as barbas. Andam vestidos de sacos pelas ruas; e de cada casa saem clamores de lamentações. Os choros, nas cidades de Hesbom e de Eleale, até de longe se ouvem, até mesmo em Jaaz! E os mais valentes dos combatentes de Moabe gritam de terror.

O meu coração chora por causa de Moabe! O seu povo foge para Zoar e para Eglate. Vão subindo a ladeira até Luite a chorar, e os seus prantos ouvir-se-ão por todo o caminho de Horonaim. Até o ribeiro de Ninrim se tornou num sítio desolado — as suas verdes margens secaram; desapareceu toda a vegetação. Os que fogem, desesperados, levam apenas o que podem transportar consigo, e atravessam fugindo o ribeiro dos Salgueiros. A terra toda de Moabe está em pranto, duma ponta à outra. A torrente que passa em Dibom ficará vermelha por causa do sangue, mas isto ainda não será tudo, quanto a Dibom! Por fim andarão leões atrás dos sobreviventes, aqueles que escaparam e ficaram na terra.