Ang Pulong Sang Dios

Isaias 15

Ang Mensahi Parte sa Moab

1Ini nga mensahi parte sa Moab:

Sa isa lang ka gab-i naguba ang mga banwa sang Ar kag Kir nga sakop sang Moab. Nagtaklad ang mga taga-Dibon sa ila templo kag sa ila mga simbahan sa mataas nga mga lugar agod maghibi didto. Ginahibian sang mga taga-Moab ang Nebo kag Medeba. Kada isa sa ila nagpakalbo kag nagpabarbas sang ila mga burangos sa pagpakita sang ila pagpangasubo. Nagasuksok sila sang sako samtang nagalakat sa karsada. Nagahinibi sila sing tudo sa atop sang ila mga balay kag sa mga plasa. Nagahinibi ang mga taga-Heshbon kag ang mga taga-Eleale, kag mabatian ini hasta sa Jahaz. Gani ang mga soldado sang Moab nagasinggit sa kahadlok.

Nasubuan gid ako sa natabo sa Moab. Nagpalalagyo ang iya katawhan sa Zoar hasta sa Eglat Shelishiya. Nagahinibi sila nga nagataklad sa Luhit. Ang iban sa ila nagagurahab pakadto sa Horonaim tungod sa ila nga nadangatan. Nagmala ang sapa[a] sang Nimrim kag nalaya ang mga hilamon. Wala na sing may nagatubo nga tanom. Gani gindala nila sa tabok sang ililigan sang tubig sang Arabim ang mga pagkabutang nga ila ginpangabudlayan kag ang ila mga natipon. Mabatian ang ila paghinibi sa dulunan sang Moab hasta sa Eglaim kag sa Beer Elim. Nagpula sa dugo ang tubig sang Dibon,[b] pero may ipadala pa ako nga sobra pa gid sa sina: isa ka leon nga magatukob sa mga nagpalalagyo halin sa Moab kag sa mga nagkalabilin dira.

Notas al pie

  1. 15:6 sapa: ukon, mga sapa.
  2. 15:9 Dibon: ukon, Dimon.

The Message

Isaiah 15

Poignant Cries Reverberate Through Moab

11-4 A Message concerning Moab:

Village Ar of Moab is in ruins,
    destroyed in a night raid.
Village Kir of Moab is in ruins,
    destroyed in a night raid.
Village Dibon climbs to its chapel in the hills,
    goes up to lament.
Moab weeps and wails
    over Nebo and Medba.
Every head is shaved bald,
    every beard shaved clean.
They pour into the streets wearing black,
    go up on the roofs, take to the town square,
Everyone in tears,
    everyone in grief.
Towns Heshbon and Elealeh cry long and loud.
    The sound carries as far as Jahaz.
Moab sobs, shaking in grief.
    The soul of Moab trembles.

5-9 Oh, how I grieve for Moab!
    Refugees stream to Zoar
    and then on to Eglath-shelishiyah.
Up the slopes of Luhith they weep;
    on the road to Horonaim they cry their loss.
The springs of Nimrim are dried up—
    grass brown, buds stunted, nothing grows.
They leave, carrying all their possessions
    on their backs, everything they own,
Making their way as best they can
    across Willow Creek to safety.
Poignant cries reverberate
    all through Moab,
Gut-wrenching sobs as far as Eglaim,
    heart-racking sobs all the way to Beer-elim.
The banks of the Dibon crest with blood,
    but God has worse in store for Dibon:
A lion—a lion to finish off the fugitives,
    to clean up whoever’s left in the land.