Ang Pulong Sang Dios

Isaias 14

Magabalik ang mga Israelinhon Halin sa Pagkabihag

1Sa pagkamatuod, kaluoyan sang Ginoo ang Israel kag pilion niya liwat sila bilang iya katawhan. Paestaron niya liwat sila sa ila kaugalingon nga duta, kag may mga taga-iban nga lugar nga magaestar upod sa ila. Buligan sang iban nga mga nasyon ang katawhan sang Israel agod makabalik sila sa lugar nga ginhatag sang Ginoo sa ila. Kag mangin ulipon nila didto ang taga-iban nga nasyon. Mangin bihag nila ang mga nagbihag sa ila sang una, kag sakupon nila ang mga nagpigos sa ila.

Mapatay ang Hari sang Babilonia

Mga taga-Israel, sa adlaw nga papahuwayon kamo sang Ginoo sa inyo mga pag-antos, kabudlayan, kag pagkaulipon, yagutaon ninyo ang hari sang Babilonia. Amo ini ang inyo isiling:

“Nalaglag na ang nagapamigos nga hari. Natapos na ang iya pagpabugal.[a] Gindula na sang Ginoo ang awtoridad sang malaot nga mga pangulo, nga sa ila kaakig wala untat ang ila pagpaantos sa mga tawo, kag wala pugong-pugong ang ila paghingabot sa mga nasyon. Sa katapusan, malinong na ang bug-os nga kalibutan, kag ang mga tawo nagakanta sa kalipay. Bisan ang mga kahoy nga sipres kag sedro sang Lebanon nagakalipay tungod sa natabo sa hari. Daw sa tawo sila nga nagasiling, ‘Karon nga wala ka na, wala na sing may mag-utod sa amon!’

“Ang lugar sang mga patay daw maano na sa imo pag-abot; handa na ini para sugataon ka. Ang mga kalag sang mga tawo nga gamhanan sang una sa kalibutan nagaginual sa pag-abiabi sa imo. Nagtindog ang mga kalag sang mga hari sa ila mga trono sa pagsugata sa imo. 10 Magasiling sila tanan sa imo: ‘Maluya ka na karon pareho sa amon. Palareho na kita. 11 Karon nga patay ka na, ang imo pagkagamhanan nadula na pati ang tinukar sang imo mga arpa. Ulod ang imo hiligdaan kag ulod man ang imo habol.’

12 “Nahulog ka halin sa langit, ikaw nga ginatawag kabugwason.[b] Ginpilak ka sa duta, ikaw nga nagpanglaglag sa mga nasyon. 13 Nagsiling ka sa imo kaugalingon, ‘Masaka ako sa langit, kag ibutang ko ang akon trono sa ibabaw sang mga bituon sang Dios. Mapungko ako sa ibabaw sang bukid nga ginatipunan sang mga dios didto sa aminhan. 14 Masaka ako sa ibabaw sang mga panganod; tupungan ko ang Labing Mataas nga Dios.’

15 “Pero ang matabo sa imo, pagadal-on ka sa lugar sang mga patay, sa kadadalman sang buho. 16 Himutaran ka sang mga patay kag magasiling sila, ‘Indi bala nga amo ini ang tawo nga nagpakurog sa mga tawo sa kalibutan kag nagpahadlok sa mga ginharian? 17 Kag indi bala nga siya ang nagguba sang mga siyudad kag naghimo sang kalibutan nga daw desierto, kag wala naghilway sang iya mga ginbihag?’

18 “Ang tanan nga hari sa kalibutan nagahamyang nga may dungog sa ila kaugalingon nga lulubngan. 19 Pero ikaw iya, indi pag-ilubong sa imo lulubngan kundi ihaboy ang imo bangkay pareho sa sanga nga wala sing pulos. Tabunan ka sang mga bangkay sang mga soldado nga napatay sa inaway, kag ihulog ka kaupod nila sa buho kag tampukan sang mga bato. Mangin pareho ka sa bangkay nga ginatasak-tasak lang. 20 Indi ka pag-ilubong pareho sang iban nga mga hari, kay ginlaglag mo ang imo nasyon kag ginpamatay ang imo katawhan. Wala sing may mabilin nga buhi sa imo malaot nga pamilya.

21 “Preparaha na ang lugar nga pagapatyan sang iya mga anak tungod sa mga sala sang ila mga katigulangan! Indi na sila dapat magpanakop sang mga duta ukon magpatindog sang mga siyudad sa bug-os nga kalibutan.”

22 Nagsiling ang Ginoo nga Makagagahom, “Salakayon ko kag laglagon ang Babilonia. Wala ako sing may ibilin nga buhi sa sini nga lugar. Wala gid sing may mabilin sa ila mga kaliwat. 23 Himuon ko ini nga kamingawan, nga madamo sang mga danaw. Laglagon ko ini pareho nga daw silhigon ko. Ako, ang Ginoo nga Makagagahom, ang nagasiling sini.”

Ang Mensahi Parte sa Asiria

24 Nagpanumpa ang Ginoo nga Makagagahom, “Matuman gid ang akon plano kag tinutuyo. 25 Laglagon ko ang mga taga-Asiria kon ara sila sa Israel nga akon duta. Tasak-tasakon ko sila sa akon mga bukid. Indi na nila pag-ulipunon ang akon katawhan. 26 Amo ini ang plano nga himuon ko sa bug-os nga kalibutan. Amo ini ang silot nga ipakita ko sa tanan nga nasyon.” 27 Sin-o bala ang makaliwat sa plano sang Ginoo nga Makagagahom? Sin-o bala ang makapugong sa iya pagsilot?

Ang Mensahi Parte sa mga Filistinhon

28 Ang ini nga mensahi ginpahayag sang Dios sadtong tuig nga napatay si Haring Ahaz:

29 Mga Filistinhon, indi kamo magkalipay tungod nga napatay ang hari nga nagsalakay sa inyo.[c] Kay magabulos sa iya ang iya anak nga mas makahalalit sang sa iya, pareho sa isa ka man-og nga natawo sa iya ang mas dalitan pa nga man-og nga daw nagalupad. 30 Ang akon katawhan nga mga imol atipanon ko kag papahuwayon nga wala sing may mag-ano sa ila. Pero pamatyon ko ang inyo mga kaliwat sa gutom. Kag ang mabilin sa ila pamatyon ko man. 31 Maghibi kamo sing tudo, kamo nga mga pumuluyo sang mga banwa sang Filistia. Kay magasalakay sa inyo ang inyo kaaway nga daw sa aso nga halin sa aminhan. Tanan sila maisog.

32 Ano ang isabat naton sa mga mensahero sang sina nga nasyon? Sugiran naton sila nga ang Ginoo amo ang nagtukod sang Jerusalem[d] kag dalangpan ini sang iya katawhan nga nagaantos.

Notas al pie

  1. 14:4 pagpabugal: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  2. 14:12 kabugwason: sa English, morning star.
  3. 14:29 napatay… sa inyo: sa literal, nabali ang baston nga ginhampak sa inyo.
  4. 14:32 Jerusalem: sa Hebreo, Zion.

O Livro

Isaías 14

Restauração de Israel

1Mas o Senhor terá compaixão dos israelitas; eles ainda são um povo especialmente seu. Há-de trazê-los de novo para a terra de Israel. Muitas nações virão e se juntarão a eles, tornando-se seus fiéis aliados. As nações do mundo os ajudarão a regressar, e aqueles que vierem estabelecer-se na sua terra os servirão; aqueles que os escravizaram serão seus escravos — Israel dominará os seus inimigos!

3/5 Nesse dia maravilhoso em que o Senhor der ao seu povo descanso das tristezas e dos terrores, das prisões e cadeias, por que passaram, dirás assim do rei de Babilónia: Tirano! Até que enfim que desapareces, que recebeste o que há muito se esperava contra ti! O Senhor quebrou o teu bastão de dominador, esmagou o teu poder malvado! Perseguiste o meu povo com os golpes contínuos da tua raiva odiosa, tiranizaste nações sob as tuas garras. Era insustentável a tua atrocidade! 7/8 Mas agora, enfim, a terra toda está sossegada e em descanso! Todo o mundo começa a cantar! Até as árvores dos bosques — as faias e os cedros do Líbano — cantam assim com alegria: “Desde que tu caíste, jamais ninguém nos incomoda. Até que enfim, estamos em paz!”

Os habitantes do inferno juntam-se em magotes para te receberem quando entrares nos seus domínios. Lá estão entre eles grandes chefes mundiais, e poderosos governantes, que vieram esperar-te. 10 E todos à uma chorarão em voz alta: “Também te tornaste em nada, tal como nós!” 11 A tua força e o teu poder desapareceram; foi tudo enterrado contigo. Cessou de vez a bela música dos teus palácios. Agora, são os bichinhos da terra o teu lençol; os vermes são o cobertor com que te tapas!

12/14 Como caíste do céu, ó Lúcifer — estrela matinal! Como foste lançado por terra, tu que te atiravas com força contra as nações do mundo. Dizias no teu íntimo: “Hei-de subir aos céus e mandar nos anjos. Ascenderei ao mais alto trono. Governarei a partir do monte da assembleia, lá para as bandas do norte. Subirei aos mais altos céus e serei semelhante ao Altíssimo.”

15 Mas em vez disso serás levado para a cova do inferno, lá bem para as profundezas do abismo. 16/17 Todos os que lá te virem, perguntarão espantados: “Então é este quem fazia tremer a terra e as nações do mundo? É este quem tudo arrasou e fez da terra um açougue; quem demoliu as grandes cidades, sem ter a mínima compaixão pelos prisioneiros?”

18/20 Os reis, os grandes chefes das nações jazem, cada um deles, no seu pomposo mausoléu; mas quanto a ti, o teu corpo foi lançado para a sepultura como se fosse um pau seco que não presta. E ali está, de cova aberta, coberto com os cadáveres dos que foram mortos nos combates, tão desprezado como o corpo morto dum animal atropelado na estrada, pisado pelas rodas. Ninguém terá a ideia de te levantar qualquer momento, porque destruíste a tua nação, assassinaste o teu povo. Nunca o teu filho te sucederá como rei. 21 Matem os filhos desse malvado. Não deixem que venham a levantar-se, a reconquistar a terra e a tornar a encher o mundo de cidades reconstruídas.

22 Eu próprio me levantarei contra ele, diz o Senhor dos exércitos celestiais, e tirarei aos seus filhos e aos seus netos toda e qualquer possibilidade de virem a ocupar o trono. 23 Reduzirei Babilónia a uma terra desolada, cheia de porcos espinhos, de charcos fétidos e de pântanos insalubres. Varrerei aquela terra com a vassoura da destruição, diz o Senhor dos exércitos celestiais.

Profecia contra a Assíria

24 O Senhor jurou, e estes são os seus propósitos e os seus planos: 25 Decidi destruir os exércitos da Assíria enquanto se encontram em Israel, na minha terra, e esmagá-los enquanto ocupam as minhas montanhas. O meu povo não mais será escravo deles. 26 E este é o meu plano a aplicar em toda a terra. Farei isso pela minha força poderosa que é capaz de actuar no mundo inteiro. 27 O Senhor, o Deus da batalha, foi quem falou — quem poderá alterar os seus planos? Quando o seu braço se estende para actuar, haverá alguém capaz de o impedir?

Profecia contra os filisteus

28 Esta é a mensagem que veio até mim, no ano em que o rei Acaz morreu: 29 Não se alegrem, filisteus, pelo facto de ter morrido o rei que vos afligia. A vara quebrou-se, é verdade; mas o seu filho tornar-se-á um açoite ainda mais duro do que era seu pai! Da cobra nascerá uma terrível serpente venenosa que te destruirá! 30 Tratarei dos pobres do meu povo com os cuidados dum pastor; os necessitados estarão em segurança. Mas quanto a ti, escorraçar-te-ei por meio da fome e da guerra, a ti e aos teus descendentes. 31 Gritem de dor, ó cidades filisteias — vocês estão condenadas; tal como toda a vossa nação: toda ela está condenada. Eles são como uma nuvem negra de fumaça vinda do norte contra ti. E não há nenhum que vacile naquelas fileiras. 32 Que se dirá então aos mensageiros deste povo? Que o Senhor fundou Jerusalém e determinou que os oprimidos do seu povo encontrem um refúgio dentro dos seus muros.