Ang Pulong Sang Dios

Isaias 14

Magabalik ang mga Israelinhon Halin sa Pagkabihag

1Sa pagkamatuod, kaluoyan sang Ginoo ang Israel kag pilion niya liwat sila bilang iya katawhan. Paestaron niya liwat sila sa ila kaugalingon nga duta, kag may mga taga-iban nga lugar nga magaestar upod sa ila. Buligan sang iban nga mga nasyon ang katawhan sang Israel agod makabalik sila sa lugar nga ginhatag sang Ginoo sa ila. Kag mangin ulipon nila didto ang taga-iban nga nasyon. Mangin bihag nila ang mga nagbihag sa ila sang una, kag sakupon nila ang mga nagpigos sa ila.

Mapatay ang Hari sang Babilonia

Mga taga-Israel, sa adlaw nga papahuwayon kamo sang Ginoo sa inyo mga pag-antos, kabudlayan, kag pagkaulipon, yagutaon ninyo ang hari sang Babilonia. Amo ini ang inyo isiling:

“Nalaglag na ang nagapamigos nga hari. Natapos na ang iya pagpabugal.[a] Gindula na sang Ginoo ang awtoridad sang malaot nga mga pangulo, nga sa ila kaakig wala untat ang ila pagpaantos sa mga tawo, kag wala pugong-pugong ang ila paghingabot sa mga nasyon. Sa katapusan, malinong na ang bug-os nga kalibutan, kag ang mga tawo nagakanta sa kalipay. Bisan ang mga kahoy nga sipres kag sedro sang Lebanon nagakalipay tungod sa natabo sa hari. Daw sa tawo sila nga nagasiling, ‘Karon nga wala ka na, wala na sing may mag-utod sa amon!’

“Ang lugar sang mga patay daw maano na sa imo pag-abot; handa na ini para sugataon ka. Ang mga kalag sang mga tawo nga gamhanan sang una sa kalibutan nagaginual sa pag-abiabi sa imo. Nagtindog ang mga kalag sang mga hari sa ila mga trono sa pagsugata sa imo. 10 Magasiling sila tanan sa imo: ‘Maluya ka na karon pareho sa amon. Palareho na kita. 11 Karon nga patay ka na, ang imo pagkagamhanan nadula na pati ang tinukar sang imo mga arpa. Ulod ang imo hiligdaan kag ulod man ang imo habol.’

12 “Nahulog ka halin sa langit, ikaw nga ginatawag kabugwason.[b] Ginpilak ka sa duta, ikaw nga nagpanglaglag sa mga nasyon. 13 Nagsiling ka sa imo kaugalingon, ‘Masaka ako sa langit, kag ibutang ko ang akon trono sa ibabaw sang mga bituon sang Dios. Mapungko ako sa ibabaw sang bukid nga ginatipunan sang mga dios didto sa aminhan. 14 Masaka ako sa ibabaw sang mga panganod; tupungan ko ang Labing Mataas nga Dios.’

15 “Pero ang matabo sa imo, pagadal-on ka sa lugar sang mga patay, sa kadadalman sang buho. 16 Himutaran ka sang mga patay kag magasiling sila, ‘Indi bala nga amo ini ang tawo nga nagpakurog sa mga tawo sa kalibutan kag nagpahadlok sa mga ginharian? 17 Kag indi bala nga siya ang nagguba sang mga siyudad kag naghimo sang kalibutan nga daw desierto, kag wala naghilway sang iya mga ginbihag?’

18 “Ang tanan nga hari sa kalibutan nagahamyang nga may dungog sa ila kaugalingon nga lulubngan. 19 Pero ikaw iya, indi pag-ilubong sa imo lulubngan kundi ihaboy ang imo bangkay pareho sa sanga nga wala sing pulos. Tabunan ka sang mga bangkay sang mga soldado nga napatay sa inaway, kag ihulog ka kaupod nila sa buho kag tampukan sang mga bato. Mangin pareho ka sa bangkay nga ginatasak-tasak lang. 20 Indi ka pag-ilubong pareho sang iban nga mga hari, kay ginlaglag mo ang imo nasyon kag ginpamatay ang imo katawhan. Wala sing may mabilin nga buhi sa imo malaot nga pamilya.

21 “Preparaha na ang lugar nga pagapatyan sang iya mga anak tungod sa mga sala sang ila mga katigulangan! Indi na sila dapat magpanakop sang mga duta ukon magpatindog sang mga siyudad sa bug-os nga kalibutan.”

22 Nagsiling ang Ginoo nga Makagagahom, “Salakayon ko kag laglagon ang Babilonia. Wala ako sing may ibilin nga buhi sa sini nga lugar. Wala gid sing may mabilin sa ila mga kaliwat. 23 Himuon ko ini nga kamingawan, nga madamo sang mga danaw. Laglagon ko ini pareho nga daw silhigon ko. Ako, ang Ginoo nga Makagagahom, ang nagasiling sini.”

Ang Mensahi Parte sa Asiria

24 Nagpanumpa ang Ginoo nga Makagagahom, “Matuman gid ang akon plano kag tinutuyo. 25 Laglagon ko ang mga taga-Asiria kon ara sila sa Israel nga akon duta. Tasak-tasakon ko sila sa akon mga bukid. Indi na nila pag-ulipunon ang akon katawhan. 26 Amo ini ang plano nga himuon ko sa bug-os nga kalibutan. Amo ini ang silot nga ipakita ko sa tanan nga nasyon.” 27 Sin-o bala ang makaliwat sa plano sang Ginoo nga Makagagahom? Sin-o bala ang makapugong sa iya pagsilot?

Ang Mensahi Parte sa mga Filistinhon

28 Ang ini nga mensahi ginpahayag sang Dios sadtong tuig nga napatay si Haring Ahaz:

29 Mga Filistinhon, indi kamo magkalipay tungod nga napatay ang hari nga nagsalakay sa inyo.[c] Kay magabulos sa iya ang iya anak nga mas makahalalit sang sa iya, pareho sa isa ka man-og nga natawo sa iya ang mas dalitan pa nga man-og nga daw nagalupad. 30 Ang akon katawhan nga mga imol atipanon ko kag papahuwayon nga wala sing may mag-ano sa ila. Pero pamatyon ko ang inyo mga kaliwat sa gutom. Kag ang mabilin sa ila pamatyon ko man. 31 Maghibi kamo sing tudo, kamo nga mga pumuluyo sang mga banwa sang Filistia. Kay magasalakay sa inyo ang inyo kaaway nga daw sa aso nga halin sa aminhan. Tanan sila maisog.

32 Ano ang isabat naton sa mga mensahero sang sina nga nasyon? Sugiran naton sila nga ang Ginoo amo ang nagtukod sang Jerusalem[d] kag dalangpan ini sang iya katawhan nga nagaantos.

Notas al pie

  1. 14:4 pagpabugal: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  2. 14:12 kabugwason: sa English, morning star.
  3. 14:29 napatay… sa inyo: sa literal, nabali ang baston nga ginhampak sa inyo.
  4. 14:32 Jerusalem: sa Hebreo, Zion.

The Message

Isaiah 14

Now You Are Nothing

11-2 But not so with Jacob. God will have compassion on Jacob. Once again he’ll choose Israel. He’ll establish them in their own country. Outsiders will be attracted and throw their lot in with Jacob. The nations among whom they lived will actually escort them back home, and then Israel will pay them back by making slaves of them, men and women alike, possessing them as slaves in God’s country, capturing those who had captured them, ruling over those who had abused them.

3-4 When God has given you time to recover from the abuse and trouble and harsh servitude that you had to endure, you can amuse yourselves by taking up this satire, a taunt against the king of Babylon:

4-6 Can you believe it? The tyrant is gone!
    The tyranny is over!
God has broken the rule of the wicked,
    the power of the bully-rulers
That crushed many people.
    A relentless rain of cruel outrage
Established a violent rule of anger
    rife with torture and persecution.

7-10 And now it’s over, the whole earth quietly at rest.
    Burst into song! Make the rafters ring!
Ponderosa pine trees are happy,
    giant Lebanon cedars are relieved, saying,
“Since you’ve been cut down,
    there’s no one around to cut us down.”
And the underworld dead are all excited,
    preparing to welcome you when you come.
Getting ready to greet you are the ghostly dead,
    all the famous names of earth.
All the buried kings of the nations
    will stand up on their thrones
With well-prepared speeches,
    royal invitations to death:
“Now you are as nothing as we are!
    Make yourselves at home with us dead folks!”

11 This is where your pomp and fine music led you, Babylon,
    to your underworld private chambers,
A king-size mattress of maggots for repose
    and a quilt of crawling worms for warmth.

12 What a comedown this, O Babylon!
    Daystar! Son of Dawn!
Flat on your face in the underworld mud,
    you, famous for flattening nations!

13-14 You said to yourself,
    “I’ll climb to heaven.
I’ll set my throne
    over the stars of God.
I’ll run the assembly of angels
    that meets on sacred Mount Zaphon.
I’ll climb to the top of the clouds.
    I’ll take over as King of the Universe!”

15-17 But you didn’t make it, did you?
    Instead of climbing up, you came down—
Down with the underground dead,
    down to the abyss of the Pit.
People will stare and muse:
    “Can this be the one
Who terrorized earth and its kingdoms,
    turned earth to a moonscape,
Wasted its cities,
    shut up his prisoners to a living death?”

18-20 Other kings get a decent burial,
    honored with eulogies and placed in a tomb.
But you’re dumped in a ditch unburied,
    like a stray dog or cat,
Covered with rotting bodies,
    murdered and indigent corpses.
Your dead body desecrated, mutilated—
    no state funeral for you!
You’ve left your land in ruins,
    left a legacy of massacre.
The progeny of your evil life
    will never be named. Oblivion!

21 Get a place ready to slaughter the sons of the wicked
    and wipe out their father’s line.
Unthinkable that they should own a square foot of land
    or desecrate the face of the world with their cities!

22-23 “I will confront them”—Decree of God-of-the-Angel-Armies—“and strip Babylon of name and survivors, children and grandchildren.” God’s Decree. “I’ll make it a worthless swamp and give it as a prize to the hedgehog. And then I’ll bulldoze it out of existence.” Decree of God-of-the-Angel-Armies.

Who Could Ever Cancel Such Plans?

24-27 God-of-the-Angel-Armies speaks:

“Exactly as I planned,
    it will happen.
Following my blueprints,
    it will take shape.
I will shatter the Assyrian who trespasses my land
    and stomp him into the dirt on my mountains.
I will ban his taking and making of slaves
    and lift the weight of oppression from all shoulders.”
This is the plan,
    planned for the whole earth,
And this is the hand that will do it,
    reaching into every nation.
God-of-the-Angel-Armies has planned it.
    Who could ever cancel such plans?
His is the hand that’s reached out.
    Who could brush it aside?

28-31 In the year King Ahaz died, this Message came:

Hold it, Philistines! It’s too soon to celebrate
    the defeat of your cruel oppressor.
From the death throes of that snake a worse snake will come,
    and from that, one even worse.
The poor won’t have to worry.
    The needy will escape the terror.
But you Philistines will be plunged into famine,
    and those who don’t starve, God will kill.
Wail and howl, proud city!
    Fall prostrate in fear, Philistia!
On the northern horizon, smoke from burned cities,
    the wake of a brutal, disciplined destroyer.

32 What does one say to
    outsiders who ask questions?
Tell them, “God has established Zion.
    Those in need and in trouble find refuge in her.”