Ang Pulong Sang Dios

Genesis 15

Ang Kasugtanan sang Dios kag ni Abram

1Pagkatapos sadto, naghambal ang Ginoo kay Abram paagi sa isa ka palanan-awon. Siling niya, “Abram, indi ka magkahadlok tungod kay apinan ko ikaw kag hatagan sang dako nga balos.” Pero nagsiling si Abram, “O Ginoong Dios, ano bala ang pulos sang imo balos sa akon kay hasta subong wala man ako sing bata. Ang manunubli ko amo gid lang si Eliezer nga taga-Damascus. Tungod kay wala mo ako paghatagi sang bata, si Eliezer nga isa sang akon mga suluguon amo na lang ang magapanubli sang akon mga pagkabutang.” Nagsiling ang Ginoo sa iya, “Indi si Eliezer ang magapanubli sang imo mga pagkabutang kundi ang imo gid mismo nga bata.” Dayon gindala siya sang Ginoo sa guwa kag ginsilingan, “Tan-awa bala ang mga bituon sa langit; isipa kon maisip mo. Pareho man sina kadamo ang imo mangin kaliwat.” Nagtuo si Abram sa Ginoo, kag tungod sang iya pagtuo ginpakamatarong siya.[a]

Nagsiling pa gid siya kay Abram, “Ako ang Ginoo nga nagsugo sa imo sa paghalin sa Ur nga sakop sang mga Kaldeanhon[b] agod ihatag sa imo ini nga duta nga mangin imo.” Pero nagsiling si Abram, “O Ginoong Dios, paano ko mahibaluan nga maangkon ko ini?” Nagsabat ang Ginoo, “Dal-i ako diri sang isa ka bakiya nga baka, isa ka babayi nga kanding, kag isa ka lalaki nga karnero, nga ang kada isa tatlo ka tuig ang edad. Kag magdala ka man sang isa ka pating kag isa ka tukmo.” 10 Gani gindala ini tanan ni Abram sa Ginoo. Dayon ginpamihak ini ni Abram kag ginplastar nga nagaatubangay ang kada pihak. Ang tukmo lang kag ang pating ang wala niya pagpihaka. 11 Naghapon sa pinihak nga mga sapat ang mga pispis nga nagapangaon sang patay, pero gintabog sila ni Abram.

12 Sang manugsalop na ang adlaw, natulugan sing mahamuok si Abram kag may dako nga kahadlok nga nag-abot sa iya. 13 Dayon nagsiling ang Ginoo sa iya, “Sigurado gid nga ang imo mga kaliwat mangin dumuluong sa iban nga nasyon. Mangin ulipon sila didto kag pintasan sa sulod sang 400 ka tuig. 14 Pero silutan ko ang nasyon nga magaulipon sa ila. Pagkatapos magahalin ang imo mga kaliwat sa sadto nga nasyon nga may dala nga madamo nga mga manggad. 15 Pero kon parte sa imo Abram, palawigon ko ang imo kabuhi kag mapatay ka sa katigulangon nga may kalinong. 16 Magaligad anay ang apat ka henerasyon antes makabalik ang imo mga kaliwat diri, tungod kay indi pa tuman ang pagpakasala sang mga Amornon para silutan sila kag pahalinon sa sini nga duta.”

17 Sang nakasalop na ang adlaw kag nagdulom na, hinali lang nga may nakita si Abram nga kolon nga nagaaso kag sulo nga nagadabdab, nga nagaagi sa tunga sang mga pinihak nga mga sapat. 18 Sa sina gid nga adlaw, naghimo ang Ginoo sang kasugtanan kay Abram. Siling niya, “Ihatag ko sa imo mga kaliwat ini nga duta nga halin sa suba nga dulunan sang Egipto pakadto sa dako nga suba nga amo ang Eufrates. 19 Ini nga duta amo subong ang ginaestaran sang mga Kenhanon, Keniznon, Kadmonhon, 20 Hithanon, Periznon, Refaimnon, 21 Amornon, Canaanhon, Girgashnon, kag mga Jebusnon.”

Notas al pie

  1. 15:6 ginpakamatarong siya: ukon, ginkabig siya nga matarong.
  2. 15:7 Kaldeanhon: Mga katawhan nga nagaestar sang una sa bagatnan sang Babilonia. Sang ulihi nangin Kaldeanhon ang tawag sa mga taga-Babilonia.

New Living Translation

Genesis 15

The Lord’s Covenant Promise to Abram

1Some time later, the Lord spoke to Abram in a vision and said to him, “Do not be afraid, Abram, for I will protect you, and your reward will be great.”

But Abram replied, “O Sovereign Lord, what good are all your blessings when I don’t even have a son? Since you’ve given me no children, Eliezer of Damascus, a servant in my household, will inherit all my wealth. You have given me no descendants of my own, so one of my servants will be my heir.”

Then the Lord said to him, “No, your servant will not be your heir, for you will have a son of your own who will be your heir.” Then the Lord took Abram outside and said to him, “Look up into the sky and count the stars if you can. That’s how many descendants you will have!”

And Abram believed the Lord, and the Lord counted him as righteous because of his faith.

Then the Lord told him, “I am the Lord who brought you out of Ur of the Chaldeans to give you this land as your possession.”

But Abram replied, “O Sovereign Lord, how can I be sure that I will actually possess it?”

The Lord told him, “Bring me a three-year-old heifer, a three-year-old female goat, a three-year-old ram, a turtledove, and a young pigeon.” 10 So Abram presented all these to him and killed them. Then he cut each animal down the middle and laid the halves side by side; he did not, however, cut the birds in half. 11 Some vultures swooped down to eat the carcasses, but Abram chased them away.

12 As the sun was going down, Abram fell into a deep sleep, and a terrifying darkness came down over him. 13 Then the Lord said to Abram, “You can be sure that your descendants will be strangers in a foreign land, where they will be oppressed as slaves for 400 years. 14 But I will punish the nation that enslaves them, and in the end they will come away with great wealth. 15 (As for you, you will die in peace and be buried at a ripe old age.) 16 After four generations your descendants will return here to this land, for the sins of the Amorites do not yet warrant their destruction.”

17 After the sun went down and darkness fell, Abram saw a smoking firepot and a flaming torch pass between the halves of the carcasses. 18 So the Lord made a covenant with Abram that day and said, “I have given this land to your descendants, all the way from the border of Egypt[a] to the great Euphrates River— 19 the land now occupied by the Kenites, Kenizzites, Kadmonites, 20 Hittites, Perizzites, Rephaites, 21 Amorites, Canaanites, Girgashites, and Jebusites.”

Notas al pie

  1. 15:18 Hebrew the river of Egypt, referring either to an eastern branch of the Nile River or to the Brook of Egypt in the Sinai (see Num 34:5).