Ang Pulong Sang Dios

Genesis 12

Ang Pagtawag sang Dios kay Abram

1Karon, nagsiling ang Ginoo kay Abram, “Bayai ang imo nasyon, mga paryente, kag ang pamilya sang imo amay, kag magkadto ka sa lugar nga akon itudlo sa imo. Himuon ko ang imo mga kaliwat nga isa ka bantog nga nasyon. Pakamaayuhon ko ikaw kag mangin bantog ang imo ngalan. Paagi sa imo, madamo ang makabaton sang pagpakamaayo. Pakamaayuhon ko ang nagapakamaayo sa imo. Pero pakamalauton ko ang nagapakamalaot sa imo. Pakamaayuhon ko ang tanan nga katawhan sa kalibutan paagi sa imo.”

4-5 Gani naghalin si Abram sa Haran kag nagkadto sa Canaan, suno sa ginsiling sang Ginoo sa iya. Nagaedad sadto si Abram sing 75 ka tuig. Nag-upod sa iya ang iya hinablos nga si Lot. Gindala man niya ang iya asawa nga si Sarai kag ang tanan nila nga mga pagkabutang kag mga suluguon nga natipon nila sa Haran.

Pag-abot nila sa Canaan, nagpadayon sila hasta nga nakalambot sila sa dako nga kahoy[a] sang More didto sa Shekem. (Sadto nga panahon didto pa ang mga Canaanhon.) Dayon nagpakita ang Ginoo kay Abram kag nagsiling sa iya, “Amo ini nga duta ang ihatag ko sa imo mga kaliwat.”[b] Gani naghimo si Abram sang halaran para sa Ginoo nga nagpakita sa iya. Halin didto, nagsaylo sila sa bukid sa sidlangan[c] sang Betel, kag didto sila nagpatindog sang tolda, sa tunga-tunga sang Betel kag Ai. Ang Betel sa nakatundan[d] kag ang Ai sa sidlangan. Naghimo man didto si Abram sang halaran kag nagsimba sa Ginoo. Sang ulihi nagsaylo naman sila. Sige ang ila panglakaton pakadto sa Negev.

Nagkadto si Abram sa Egipto

10 Pero may puwerte nga gutom sa Canaan, gani nagderetso si Abram sa Egipto agod didto lang anay mag-estar. 11 Sang nagahinampot na sila sa Egipto, nagsiling si Abram sa iya asawa, “Sarai, matahom ka nga babayi. 12 Kon makita ka sang mga Egiptohanon masiling sila nga asawa ko ikaw, gani patyon nila ako kag ikaw iya indi. 13 Mas maayo pa siguro nga silingon mo sila nga mag-utod kita[e] agod indi nila ako pagpatyon kag agod maayo ang ila pagtratar sa akon tungod sa imo.”

14 Gani pag-abot nila sa Egipto, nakita sang mga Egiptohanon nga matahom gid si Sarai. 15 Kag sang makita siya sang mga opisyal sang hari,[f] ginsugiran nila ang hari kon daw ano siya katahom. Gani gindala si Sarai didto sa palasyo. 16 Tungod kay Sarai, maayo gid ang pagtratar sang hari kay Abram kag ginhatagan pa siya sang mga karnero, kanding, baka, asno,[g] kamelyo, kag mga suluguon nga lalaki kag babayi.

17 Pero ginhatagan sang Ginoo sang makangilidlis nga balatian ang hari kag ang mga sinakpan niya sa palasyo tungod kay Sarai. 18 Sang mahibaluan sang hari ang kabangdanan sini tanan, ginpatawag niya si Abram kag ginpamangkot, “Ano bala ining ginhimo mo sa akon? Ngaa wala ka magsugid nga asawa mo gali siya? 19 Ngaa nagsiling ka nga mag-utod kamo? Ti kundi ginkuha ko siya nga mangin akon asawa. Karon, ari ang imo asawa, kuhaa siya kag maglakat kamo!” 20 Dayon nagsugo ang hari sa iya mga tinawo nga pahalinon na sila. Gani gindala nila si Abram paguwa sa sadto nga lugar kag ginpahalin upod ang iya asawa kag dala ang tanan niya nga pagkabutang.

Notas al pie

  1. 12:6 dako nga kahoy: posible, oak tree. Siguro balaan ini nga kahoy sa ila.
  2. 12:7 mga kaliwat: Ang Hebreo sini singular, pero puwede man nga plural ang iya kahulugan. Sa English ginatawag ini nga collective noun.
  3. 12:8 sidlangan: sa English, east.
  4. 12:8 nakatundan: sa English, west.
  5. 12:13 mag-utod kita: Mag-utod si Abram kag si Sarai sa amay suno sa Genesis 20:12.
  6. 12:15 hari: sa Hebreo, Faraon. Amo man sa bersikulo 15, 17, 18, 20.
  7. 12:16 asno: Tan-awa ang Lista sang mga Pulong sa likod.

The Message

Genesis 12

Abram and Sarai

1God told Abram: “Leave your country, your family, and your father’s home for a land that I will show you.

2-3 I’ll make you a great nation
        and bless you.
    I’ll make you famous;
        you’ll be a blessing.
    I’ll bless those who bless you;
        those who curse you I’ll curse.
    All the families of the Earth
        will be blessed through you.”

4-6 So Abram left just as God said, and Lot left with him. Abram was seventy-five years old when he left Haran. Abram took his wife Sarai and his nephew Lot with him, along with all the possessions and people they had gotten in Haran, and set out for the land of Canaan and arrived safe and sound.

Abram passed through the country as far as Shechem and the Oak of Moreh. At that time the Canaanites occupied the land.

God appeared to Abram and said, “I will give this land to your children.” Abram built an altar at the place God had appeared to him.

He moved on from there to the hill country east of Bethel and pitched his tent between Bethel to the west and Ai to the east. He built an altar there and prayed to God.

Abram kept moving, steadily making his way south, to the Negev.

10-13 Then a famine came to the land. Abram went down to Egypt to live; it was a hard famine. As he drew near to Egypt, he said to his wife, Sarai, “Look. We both know that you’re a beautiful woman. When the Egyptians see you they’re going to say, ‘Aha! That’s his wife!’ and kill me. But they’ll let you live. Do me a favor: tell them you’re my sister. Because of you, they’ll welcome me and let me live.”

14-15 When Abram arrived in Egypt, the Egyptians took one look and saw that his wife was stunningly beautiful. Pharaoh’s princes raved over her to Pharaoh. She was taken to live with Pharaoh.

16-17 Because of her, Abram got along very well: he accumulated sheep and cattle, male and female donkeys, men and women servants, and camels. But God hit Pharaoh hard because of Abram’s wife Sarai; everybody in the palace got seriously sick.

18-19 Pharaoh called for Abram, “What’s this that you’ve done to me? Why didn’t you tell me that she’s your wife? Why did you say, ‘She’s my sister’ so that I’d take her as my wife? Here’s your wife back—take her and get out!”

20 Pharaoh ordered his men to get Abram out of the country. They sent him and his wife and everything he owned on their way.