Ang Pulong Sang Dios

Genesis 1

Ang Pagtuga

1Sang ginsuguran gintuga sang Dios ang kalangitan kag ang kalibutan. Ang kalibutan sadto wala pa sing porma kag mahawan pa. Ang tubig nga nagatabon sa kalibutan nalikupan sang kadulom. Kag ang Espiritu sang Dios[a] nagahulag sa ibabaw sang tubig. Dayon nagsiling ang Dios, “Magsanag!” Kag dayon may kasanag. Nanamian ang Dios sa kasanag nga iya nakita. Dayon ginseparar niya ang kasanag kag ang kadulom. Gintawag niya nga “adlaw” ang kasanag kag gintawag niya nga “gab-i” ang kadulom. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang una nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Matuga ang ulot[b] nga magaseparar sa tubig sa duha ka lugar.” Kag nahimo ini. Ginhimo sang Dios ang ulot nga nagaseparar sa tubig sa ibabaw kag sa tubig sa idalom. Ini nga ulot gintawag sang Dios nga “kahawaan.” Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaduha nga adlaw.

Dayon nagsiling ang Dios, “Magtingob sa isa ka lugar ang tubig sa kalibutan agod magguwa ang mamala nga lugar.” Kag nahimo ini. 10 Gintawag niya nga “duta” ang mamala nga lugar kag gintawag niya nga “dagat” ang natingob nga tubig. Nanamian ang Dios sa iya nakita. 11 Dayon nagsiling ang Dios, “Magtubo sa duta ang nagkalain-lain nga mga tanom: ang mga tanom nga may mga liso kag ang mga kahoy nga nagapamunga suno sa ila nga klase.” Kag nahimo ini. 12 Nagtubo sa duta ang tanan nga klase sang tanom, kag nanamian ang Dios sa mga tanom nga iya nakita. 13 Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikatatlo nga adlaw.

14 Dayon nagsiling ang Dios, “Matuga sa kalangitan ang mga butang nga may kasanag sa pagseparar sang adlaw kag sang gab-i, kag bilang palatandaan sang pag-umpisa sang mga panahon,[c] mga adlaw kag mga tuig. 15 Magsiga sila sa kalangitan sa paghatag kasanag sa kalibutan.” Kag nahimo ini. 16 Gani nahimo ang duha ka dalagko nga mga butang nga may kasanag: ang mas dako amo ang adlaw nga magasanag kon adlaw, kag ang gamay amo ang bulan nga magasanag kon gab-i. Nahimo man ang mga bituon. 17-18 Ginbutang sang Dios ang ini nga mga butang sa kalangitan sa paghatag kasanag sa kalibutan kon adlaw kag gab-i, kag sa pagseparar sang adlaw kag sang gab-i.[d] Kag nanamian ang Dios sa iya nakita. 19 Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaapat nga adlaw.

20 Dayon nagsiling ang Dios, “Magdamo ang nagkalain-lain nga mga sapat sa tubig, kag maglupad ang nagkalain-lain nga mga sapat[e] sa kahanginan.” 21 Gani ginhimo sang Dios ang dalagko nga mga sapat sa tubig, kag ang tanan nga klase sang mga sapat nga nagaestar sa tubig, kag ang tanan nga klase sang mga sapat nga nagalupad. Nanamian ang Dios sa iya nakita. 22 Kag ginbendisyunan niya ini nga mga sapat. Siling niya, “Magmuad kamo kag magdamo, kamo nga mga sapat sa tubig kag mga sapat nga nagalupad.” 23 Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikalima nga adlaw.

24 Dayon nagsiling ang Dios, “Magkabuhi ang mga nagkalain-lain nga klase sang sapat sa duta: mga sapat nga mahagop kag maila, mga dalagko kag magagmay.” Kag nahimo ini. 25 Ginhimo sang Dios ang ini nga mga sapat, kag nanamian ang Dios sa iya nakita.

26 Dayon nagsiling ang Dios, “Mahimo kita sang tawo nga kaanggid sa aton. Magagahom sila sa tanan nga klase sang mga sapat: ang nagalangoy, ang nagalupad, ang nagalakat, kag ang nagakamang.” 27 Gani gintuga sang Dios ang tawo, lalaki kag babayi, nga kaanggid sa iya. 28 Kag ginbendisyunan niya sila nga nagasiling, “Magmuad kamo kag magdamo agod ang inyo mga kaliwat magalapta kag magagahom sa kalibutan. Kag gamhan ninyo ang tanan nga sapat.” 29 Dayon nagsiling ang Dios, “Ginahatag ko sa inyo ang mga tanom nga may mga liso kag ang mga kahoy nga nagapamunga agod inyo kaunon. 30 Kag ginahatag ko sa tanan nga sapat ang tanan nga mga hilamon kag dahon-dahon bilang pagkaon nila.” Kag natuman ini. 31 Gintan-aw sang Dios ang tanan niya nga ginpanghimo kag nanamian gid siya. Nag-abot ang kagab-ihon, pagkatapos ang kaagahon. Amo ato ang ikaanom nga adlaw.

Notas al pie

  1. 1:2 Espiritu sang Dios: ukon, gahom sang Dios; ukon, hangin nga halin sa Dios; ukon, mabaskog nga hangin.
  2. 1:6 ulot: sa iban nga Bisaya, hulot; ukon, lang-at.
  3. 1:14 mga panahon: buot silingon, mga panahon sang piesta, mga panahon sang tigtalanom kag tig-alani, kag iban pa nga mga importante nga panahon.
  4. 1:17-18 sang adlaw kag sang gab-i: sa literal, sang kasanag kag sang kadulom.
  5. 1:20 nagkalain-lain nga mga sapat: Ang Hebreo sini nagakahulugan sang pispis, mga sapat-sapat nga nagalupad, kag sang iban pa nga klase sang mga sapat nga nagalupad.

The Message

Genesis 1

Heaven and Earth

11-2 First this: God created the Heavens and Earth—all you see, all you don’t see. Earth was a soup of nothingness, a bottomless emptiness, an inky blackness. God’s Spirit brooded like a bird above the watery abyss.

3-5 God spoke: “Light!”
        And light appeared.
    God saw that light was good
        and separated light from dark.
    God named the light Day,
        he named the dark Night.
    It was evening, it was morning—
    Day One.

6-8 God spoke: “Sky! In the middle of the waters;
        separate water from water!”
    God made sky.
    He separated the water under sky
        from the water above sky.
    And there it was:
        he named sky the Heavens;
    It was evening, it was morning—
    Day Two.

9-10 God spoke: “Separate!
        Water-beneath-Heaven, gather into one place;
    Land, appear!”
        And there it was.
    God named the land Earth.
        He named the pooled water Ocean.
    God saw that it was good.

11-13 God spoke: “Earth, green up! Grow all varieties
        of seed-bearing plants,
    Every sort of fruit-bearing tree.”
        And there it was.
    Earth produced green seed-bearing plants,
        all varieties,
    And fruit-bearing trees of all sorts.
        God saw that it was good.
    It was evening, it was morning—
    Day Three.

14-15 God spoke: “Lights! Come out!
        Shine in Heaven’s sky!
    Separate Day from Night.
        Mark seasons and days and years,
    Lights in Heaven’s sky to give light to Earth.”
        And there it was.

16-19 God made two big lights, the larger
        to take charge of Day,
    The smaller to be in charge of Night;
        and he made the stars.
    God placed them in the heavenly sky
        to light up Earth
    And oversee Day and Night,
        to separate light and dark.
    God saw that it was good.
    It was evening, it was morning—
    Day Four.

20-23 God spoke: “Swarm, Ocean, with fish and all sea life!
        Birds, fly through the sky over Earth!”
    God created the huge whales,
        all the swarm of life in the waters,
    And every kind and species of flying birds.
        God saw that it was good.
    God blessed them: “Prosper! Reproduce! Fill Ocean!
        Birds, reproduce on Earth!”
    It was evening, it was morning—
    Day Five.

24-25 God spoke: “Earth, generate life! Every sort and kind:
        cattle and reptiles and wild animals—all kinds.”
    And there it was:
        wild animals of every kind,
    Cattle of all kinds, every sort of reptile and bug.
        God saw that it was good.

26-28 God spoke: “Let us make human beings in our image, make them
        reflecting our nature
    So they can be responsible for the fish in the sea,
        the birds in the air, the cattle,
    And, yes, Earth itself,
        and every animal that moves on the face of Earth.”
    God created human beings;
        he created them godlike,
    Reflecting God’s nature.
        He created them male and female.
    God blessed them:
        “Prosper! Reproduce! Fill Earth! Take charge!
    Be responsible for fish in the sea and birds in the air,
        for every living thing that moves on the face of Earth.”

29-30 Then God said, “I’ve given you
        every sort of seed-bearing plant on Earth
    And every kind of fruit-bearing tree,
        given them to you for food.
    To all animals and all birds,
        everything that moves and breathes,
    I give whatever grows out of the ground for food.”
        And there it was.

31 God looked over everything he had made;
        it was so good, so very good!
    It was evening, it was morning—
    Day Six.