Ang Pulong Sang Dios

2 Samuel 18

Napatay si Absalom

1Gin-grupo ni David ang iya mga tinawo sa tag-1,000 kag tag-100, kag nagpili siya sang mga kumander sa pagpangulo sini. Dayon ginpalakat niya sila sa tatlo ka grupo. Si Joab ang pangulo sa isa ka grupo, si Abishai naman nga utod ni Joab ang sa isa ka grupo, kag si Itai nga taga-Gat ang sa isa pa ka grupo. Nagsiling si Haring David sa ila, “Ako mismo magaupod gid sa inyo sa pagpakig-away.” Pero nagsiling ang iya mga tinawo, “Indi ka dapat mag-upod sa amon. Wala sing kaso sa mga kaaway kon magpalagyo kami, ukon mapatay man ang katunga sa amon. Mas gusto pa nila nga ikaw ang mapatay sang sa mapatay ang 10,000 sa amon. Gani maayo pa nga magpabilin ka lang diri sa banwa kag magpadala sang bulig sa amon kon kinahanglan namon.” Nagsabat si Haring David, “Himuon ko kon ano ang maayo para sa inyo.” Nagtindog si Haring David sa kilid sang puwertahan sang banwa samtang nagapaguwa ang tanan niya nga tinawo nga nagagrupo sa tag-1,000 kag tag-100. Nagmando si Haring David kay Joab, Abishai kag kay Itai, “Tungod sa akon indi ninyo pag-anha ang bataon pa nga si Absalom.” Nabatian sang tanan nga grupo ang ginmando ni David sa iya mga kumander.

Naglakat ang mga soldado ni David sa pagpakig-away sa mga soldado sang Israel, kag didto sila nag-inaway sa kagulangan sang Efraim. Napierdi ang mga soldado sang Israel sa mga soldado ni David. Madamo gid ang mga nagkalamatay sa sina nga adlaw—20,000 ka tawo. Naglapta ang inaway sa bug-os nga kagulangan, kag madamo pa ang napatay tungod sa peligro sang kagulangan sang sa napatay paagi sa espada.

Sang tion sang inaway, nasugata ni Absalom ang mga tinawo ni David, kag nagpalagyo siya nga nagasakay sa kabayo.[a] Kag samtang nagapangsuhot-suhot siya sa idalom sang magapa nga mga sanga sang dalagko nga kahoy nga terebinto, nasangit ang iya ulo sa kahoy. Gani samtang nagadalagan ang kabayo, siya iya nabilin nga nagakabit sa kahoy. 10 Sang makita ini sang isa sa mga tinawo ni David, nagkadto siya kay Joab kag nagsiling, “Nakita ko si Absalom nga nagakabit sa kahoy nga terebinto.” 11 Nagsiling si Joab sa iya, “Ano? Nakita mo siya? Ngaa wala mo siya pagpatya? Kon ginpatay mo siya, kuntani ginpremyuhan ko ikaw sang napulo ka pilak kag pang-opisyal nga paha.” 12 Pero nagsabat ang tawo, “Bisan hatagan mo pa ako sang 1,000 ka pilak indi ko pagpatyon ang anak sang hari. Nabatian namon ang ginmando sang hari sa imo, kay Abishai, kag kay Itai, nga indi ninyo pag-anhon ang bataon nga si Absalom tungod sa iya. 13 Kon ginbutang ko sa peligro ang akon kabuhi sa pagpatay kay Absalom, sigurado mahibaluan ini sang hari, kag indi mo man ako pag-apinan.” 14 Nagsiling si Joab, “Nagausik lang ako sang tiyempo sa imo!” Dayon nagkuha si Joab sang tatlo ka bangkaw kag nagkadto didto kay Absalom nga buhi pa nga nagakabit sa kahoy nga terebinto. Dayon ginbuno niya sa dughan si Absalom. 15 Ginlibutan pa gid si Absalom sang napulo ka manugdala sang armas ni Joab, kag ginpatay siya. 16 Dayon ginpatunog ni Joab ang budyong sa pagpauntat sa iya mga tinawo sa paglagas sa mga soldado sang Israel. 17 Ginkuha nila ang bangkay ni Absalom kag ginhulog sa madalom nga buho didto sa kagulangan kag gintampukan sang madamo gid nga mga bato. Sa pihak nga bahin, nagpalalagyo pauli ang tanan nga soldado sang Israel.

18 Sang buhi pa si Absalom nagpatindog siya sang monumento para sa iya kaugalingon sa Kapatagan sang Hari, kay wala siya sing anak nga lalaki nga magadala sang iya ngalan. Gin-ngalanan niya ato nga “Monumento ni Absalom”, kag amo gihapon ang ngalan sini hasta subong.

Nagpangasubo si David sa Pagkapatay ni Absalom

19 Karon, si Ahimaaz nga anak ni Zadok nagsiling kay Joab, “Tuguti ako nga magkadto kay David sa pagbalita sa iya nga ginluwas siya sang Ginoo sa kamot sang iya mga kaaway.” 20 Nagsiling si Joab, “Indi ikaw ang magbalita sa hari subong nga adlaw. Puwede ka makabalita sa iban nga adlaw pero indi subong, tungod kay napatay ang anak sang hari.” 21 Dayon nagsiling si Joab sa isa ka tawo nga taga-Etiopia,[b] “Lakat, kag sugiri si Haring David kon ano ang imo nakita.” Pagkatapos saludo sang tawo kay Joab, nagdalagan siya. 22 Nagsiling liwat si Ahimaaz kay Joab, “Bisan ano ang matabo, tuguti ako nga magsunod sa tawo nga taga-Etiopia.” Nagsiling si Joab, “Toto, ngaa gusto mo gid nga maglakat? Wala ka man sang may makuha nga premyo sa imo pagbalita.” 23 Nagsiling siya, “Bisan ano ang matabo, malakat ako.” Gani nagsiling si Joab sa iya, “Sige, lakat!” Gani nagdalagan si Ahimaaz, kag nagpanglaktod siya sa kapatagan sang Jordan, kag naunahan niya ang tawo nga taga-Etiopia.

24 Samtang nagapungko si David sa tunga sang duha ka puwertahan nga ara sa guwa kag sa sulod nga parte sang pader sang banwa, nagsaka sa pader ang manugbantay sang banwa kag nagtindog sa atop sang puwertahan sang banwa. Samtang nagapanan-aw tan-aw siya, may nakita siya nga isa ka tawo nga nagadalagan. 25 Nagsinggit siya kay David sa idalom nga may tawo nga nagapadulong. Nagsiling si David, “Kon isa lang siya may dala siya siguro nga balita.” Samtang nagapalapit nga nagapalapit ang tawo, 26 may nakita pa gid ang manugbantay nga isa pa ka tawo nga nagadalagan man. Nagsinggit siya sa idalom nga may isa pa gid nga nagapadulong. Nagsiling ang hari, “May dala man siya siguro nga balita.” 27 Nagsiling ang manugbantay, “Ang una nga nagadalagan daw si Ahimaaz nga anak ni Zadok.” Nagsiling ang hari, “Maayo siya nga tawo. May dala siya siguro nga maayo nga balita.” 28 Pag-abot ni Ahimaaz, nagpangamusta siya sa hari kag nagluhod sa iya bilang pagtahod. Dayon nagsiling siya, “Dalayawon ang Ginoo nga imo Dios, Mahal nga Hari! Ginpadaog niya ikaw sa mga tawo nga nagrebelde sa imo.” 29 Nagpamangkot ang hari, “Kamusta ang bataon pa nga si Absalom? Wala bala siya maano?” Nagsabat si Ahimaaz, “Sang ginpatawag ako ni Joab nga imo alagad, nakita ko nga nagakinagula ang mga tawo pero wala ako kahibalo kon ano ato.” 30 Nagsiling ang hari, “Dira ka lang anay.” Gani nagtindog siya sa higad. 31 Dugay-dugay nag-abot ang tawo nga taga-Etiopia kag nagsiling, “Mahal nga Hari, may maayo ako nga balita. Ginluwas ka sang Ginoo subong nga adlaw sa tanan nga nagrebelde sa imo.” 32 Nagpamangkot ang hari sa iya, “Kamusta ang bataon pa nga si Absalom? Wala bala siya maano?” Nagsabat ang tawo, “Kabay pa nga ang natabo sa iya, matabo man sa tanan mo nga kaaway, Mahal nga Hari.”

33 Nagpalangurog si David. Nagsaka siya sa kuwarto sa ibabaw sang puwertahan sang banwa kag naghilibion. Samtang nagapasaka siya, nagsiling siya, “O Absalom, anak ko, ako na lang kuntani ang napatay sa baylo mo. O Absalom, anak ko, anak ko!”

Notas al pie

  1. 18:9 kabayo: Ang sapat nga ginmitlang diri ginatawag sa English nga mule, kag kaanggid ini sa kabayo.
  2. 18:21 taga-Etiopia: sa Hebreo, taga-Cush.

O Livro

2 Samuel 18

A morte de Absalão

11/2 David nomeou comandantes de companhia para as tropas que o seguiam. Um terço foi colocado às ordens do irmão de Joabe, Abisai, filho de Zeruía; outro terço sob o comando de Itai, o giteu. O monarca planeou conduzir ele próprio as suas forças armadas, mas os conselheiros objectaram a isso fortemente: “Não deves fazer tal coisa, porque se tivermos que fugir, e mesmo que aconteça que metade de nós venha a morrer, eles não ligarão a isso, visto que só pretendem a tua pessoa. Tu vales o mesmo que dez mil de entre nós. Portanto é muito melhor que fiques aqui na cidade e que nos mandes ajuda, se viermos a precisar.”

4/5 “Bom, pois seja como melhor entenderem”. Assim, ficou à porta da cidade até que toda a tropa passou. Deu mais a seguinte ordem a Joabe, a Abisai e a Itai: “Peço-vos, por amor de mim, que tratem bem o meu rapaz, Absalão.” Todos os soldados ouviram esta recomendação do soberano.

6/10 A batalha travou-se na floresta de Efraim, e as tropas israelitas foram batidas pelos homens de David. Houve mesmo uma enorme matança: vinte mil homens deixaram ali as suas vidas. A luta estendeu-se por todo aquele campo e foram mais os que desapareceram na floresta do que os que foram mortos. Durante a refrega Absalão encontrou-se com alguns dos homens mais chegados a David, e ao pôr-se em fuga na sua mula, esta meteu-se debaixo da ramagem espessa de um grande carvalho, ficando-lhe a cabeça presa ali. A mula continuou a correr e deixou-o assim pendurado. Um dos homens de David viu-o e veio dizer a Joabe.

11 “O quê? Então tu viste-o nessa situação e não o mataste?”, exclamou Joabe. “Ter-te-ia recompensado generosamente e promovido a oficial.”

12/13 “Mas eu é que nem por uma fortuna o teria feito”, replicou o homem. “Todos nós ouvimos o rei dizer-te, a ti, a Abisai e a Itai: ‘Por amor de mim, peço-vos que não tratem mal o meu rapaz Absalão’. E se eu tivesse traído o rei, matando-lhe o filho, e o rei com certeza que haveria de descobrir quem o fez, e tu haverias de ser o primeiro a acusar-me.”

14/17 “Não posso estar aqui a perder tempo contigo”, respondeu Joabe. Depois pegou em três dardos e foi enterrá-los no coração de Absalão, enquanto ainda estava pendurado, vivo, nos ramos do carvalho. Dez dos pajens de armas de Joabe atiraram-se seguidamente sobre o príncipe e acabaram com ele. Joabe mandou tocar a trombeta e a tropa deixou de perseguir o exército dos israelitas. Pegaram posteriormente no corpo de Absalão e atiraram-no numa funda cova ali na floresta, fazendo um grande monte de pedras sobre ele. Os soldados do exército israelita fugiram todos, cada um para sua casa.

18 Absalão tinha feito erguer um monumento em sua própria honra no vale do Rei, pois tinha pensado: “Não tenho filhos que façam perdurar o meu nome”. Deu-lhe o nome de Monumento de Absalão, tal como é conhecido até hoje.

David chora a morte de Absalão

19 Aimaaz, o filho de Zadoque disse: “Vamos a correr ter com o rei David para lhe dar a grande notícia que o Senhor o salvou do seu inimigo Absalão.”

20 “Não”, respondeu-lhe Joabe, “isso não seria uma boa notícia para ele dizer-lhe que o filho morreu. Poderás transmitir-lha mais tarde.”

21 E dirigindo-se a um homem de Cuche: “Vai dizer ao rei o que viste acontecer”. O homem inclinou-se e partiu a correr.

22 Mas Aimaaz insistiu com Joabe: “Por favor, deixa-me ir eu também.”

Joabe respondeu: “Não, por agora não precisamos de ti, meu rapaz. Não temos mais mensagens a transmitir, neste momento.”

23 “Está bem, mas deixa-me ir de qualquer maneira.” Joabe por fim cedeu: “Está bem; vai lá então.” Aimaaz tomou um atalho através da planície e conseguiu chegar antes do homem de Cuche.

24/25 David estava sentado à porta da cidade. A sentinela, ao subir os degraus que levam ao seu posto no alto da muralha, viu alguém sozinho a correr em direcção à cidade, e gritou dali para o rei: “Há um homem que se aproxima, sozinho”.

“Se vem só, é porque traz notícias”, respondeu-lhe.

Enquanto o mensageiro se aproximava correndo, 26 a sentinela reparou noutro indivíduo que também vinha à pressa correndo para ali, e gritou: “Há mais outro que se aproxima”.

“É porque traz ainda mais notícias”, replicou o soberano.

27 “O primeiro está-me a parecer que se trata de Aimaaz, o filho de Zadoque”, disse mais o vigia.

“É um bom rapaz, certamente que traz boas notícias”, acrescentou o rei.

28 Então Aimaaz gritou, ainda de longe, para o rei: “Vai tudo bem!”, e inclinou-se por terra quando chegou à presença do rei, dizendo: “Bendito seja o Senhor teu Deus, que destruiu os rebeles que ousaram levantar-se contra ti.”

29 “E que é feito do jovem Absalão!”, perguntou o rei. “Ele está bem?”

Aimaaz respondeu: “Quando Joabe me disse para vir cá, havia uma grande confusão, por isso não sei.”

30 “Espera aí, não te vás embora.” Aimaaz ficou ali ao lado, de pé.

31 Por fim chegou o homem de Cuche e disse: “Tenho boas notícias a dar ao rei, meu senhor. Hoje Jeová salvou-te de todos aqueles que se revoltaram contra ti.”

32 “E quanto ao meu rapaz, Absalão? Ele está bem?”

O homem de Cuche respondeu: “Que todos os teus inimigos esteja como está agora esse jovem!”

33 O rei rompeu em lágrimas, foi para os seus aposentos sobre a entrada da cidade, chorando enquanto andava. “Ó meu filho Absalão, meu filho, meu querido filho Absalão. Se ao menos eu pudesse ter morrido em teu lugar! Ó Absalão, meu filho, meu filho!”