Ang Pulong Sang Dios

2 Samuel 13

Si Amnon kag si Tamar

1May matahom nga anak si David nga ang iya ngalan si Tamar, kag utod siya ni Absalom. Karon, si Amnon nga utod ni Tamar sa amay naluyag sa iya. Pero indi niya mahimo ang iya gusto nga himuon kay Tamar tungod nga dalaga si Tamar kag may nagabantay permi sa iya. Tungod sini naglalain siya hasta nga nagmasakit siya.

Karon may amigo si Amnon nga maayo gid magpadihot—ang iya pakaisa nga si Jonadab. Anak siya sang utod ni David nga si Shimea. Isa ka adlaw, nagpamangkot siya kay Amnon, “Anak ka sang hari, pero ngaa kada adlaw permi ko ikaw makita nga nagapaluya? Sugiri abi ako sang imo problema.” Nagsiling si Amnon sa iya, “Naluyag ako kay Tamar, ang utod ni Absalom nga akon utod sa amay.” Nagsiling si Jonadab, “Maghigda ka, kag magpamulomasakit. Kon magbisita gani ang imo amay sa imo, silingon mo siya nga tugutan niya si Tamar nga magkadto sa imo sa pagpakaon sa imo. Silingon mo man siya nga gusto mo makita si Tamar nga nagapreparar sang pagkaon sa imo tupad kag gusto mo nga siya gid ang maghungit sa imo.”

Gani naghigda si Amnon kag nagpamulomasakit. Sang magbisita sa iya si Haring David, nagsiling siya, “Gusto ko nga magkadto diri ang akon utod nga si Tamar kag maghimo sang tinapay samtang nagatan-aw ako, kag pagkatapos hungitan niya ako.” Gani nagpasugo si David nga hambalon si Tamar sa palasyo nga magkadto siya sa iya utod nga si Amnon kag magpreparar sang pagkaon para sa iya.

Nagkadto si Tamar sa balay sang iya utod nga si Amnon, kag nakita niya siya nga nagahigda. Nagkuha siya sang harina, ginmasa ini, kag ginluto ang tinapay samtang nagatan-aw si Amnon. Pagkaluto, ginkuha niya ini agod ipakaon kay Amnon, pero indi magkaon si Amnon. Nagsiling si Amnon, “Paguwaa ang tanan nga tawo diri!” Gani nagguwa ang mga tawo. 10 Dayon nagsiling si Amnon kay Tamar, “Dal-a diri ang pagkaon sa akon kuwarto kag hungiti ako.” Gani gindala ni Tamar ang pagkaon kay Amnon. 11 Pero samtang ginahungitan niya si Amnon ginhakos siya ni Amnon kag ginsilingan nga maghulid sila.

12 Nagsiling si Tamar sa iya, “Indi ako pagpakahuy-i! Mag-utod kita! Indi paghimua ini nga kabuangan. Indi ini dapat matabo sa Israel. 13 Ano na lang nga guya ang ipakita ko sa mga tawo? Kag ikaw, kabigon ka nga isa ka buang-buang sa Israel. Estoryaha bala anay ang aton amay parte sini; sigurado nga tugutan niya ikaw sa pagpangasawa sa akon.”

14 Pero wala magpamati si Amnon sa iya, kag tungod nga mas makusog siya kay Tamar ginpakahuy-an niya siya paagi sa paglugos sa iya. 15 Dayon naakig gid si Amnon sa iya, kag ang iya kaakig sobra pa sa iya paghigugma sa iya sang una. Nagsiling si Amnon sa iya, “Bangon ka kag magguwa!” 16 Nagsabat si Tamar, “Indi ako magguwa! Mas dako pa nga sala ang pagtabog mo sa akon sang sa imo ginhimo sa akon.” Pero wala magpamati si Amnon sa iya. 17 Sa baylo, gintawag niya ang iya personal nga suluguon kag ginsilingan, “Paguwaa ini nga babayi kag siraduhi dayon ang puwertahan.”

18 Gani ginpaguwa sang suluguon si Tamar kag ginsira ang puwertahan. Nagasuksok sadto si Tamar sang matahom kag malaba nga bayo[a] kay amo ato ang ginasuksok sang dalaga nga mga anak sang hari sadto nga panahon. 19 Ang ginhimo ni Tamar, gin-gisi niya ang iya matahom kag malaba nga bayo, kag nagbutang sang abo sa iya ulo. Dayon naglakat siya nga nagahilibion samtang ginatungtong niya ang iya mga kamot sa iya ulo sa dako nga kasubo.

20 Nakita siya sang iya utod nga si Absalom kag ginpamangkot, “May malain bala nga ginhimo si Amnon sa imo? Indi ini pag-ipanugid sa iban, kay utod mo siya sa amay. Indi lang sagi isip ang natabo sa imo.” Kag didto na nag-estar si Tamar sa balay ni Absalom, pero permi lang siya nagaisahanon kag nagapangasubo.

21 Sang mahibaluan ni Haring David ang natabo, puwerte gid ang iya kaakig. 22 Kag bisan wala nagamuno si Absalom kay Amnon parte sa iya ginhimo, ginakaugtan niya siya tungod sa iya pagpakahuya kay Tamar nga iya utod.

Ginpatay ni Absalom si Amnon

23 Pagkaligad sang duha ka tuig, sang ginapaguntingan ni Absalom ang iya mga karnero sa Baal Hazor, malapit sa Efraim, gin-imbitar niya ang tanan nga anak sang hari sa pagtambong didto. 24 Nagkadto siya kay Haring David kag nagsiling, “Nagapagunting ako sang akon mga karnero. Makakadto ka bala kag ang imo mga opisyal sa sini nga okasyon?” 25 Nagsabat ang hari, “Indi na lang anak, kay magastuhan ka lang kon magtambong kami tanan.” Ginpilit gid siya ni Absalom, pero indi gid siya makadto. Ginbendisyunan lang niya si Absalom. 26 Nagsiling si Absalom, “Kon indi ka, si Amnon na lang nga akon utod ang pakadtua.” Nagpamangkot ang hari, “Ngaa nga gusto mo gid siya pakadtuon didto?” 27 Pero nagpamilit gid si Absalom, gani ginpaupod na lang ni David si Amnon, kag ang iban pa niya nga mga anak nga lalaki.

28 Nagsiling si Absalom sa iya mga tinawo, “Hulaton ninyo nga mahubog si Amnon, dayon pagsinyas ko, patyon ninyo siya. Indi kamo magkahadlok; ako ang nagsugo sa inyo. Magpakabakod kamo kag magpakaisog.” 29 Gani ginpatay sang mga tinawo ni Absalom si Amnon suno sa iya sugo. Nagsakay gilayon ang iban nga mga anak nga lalaki ni David sa ila mga kabayo[b] kag nagpalagyo. 30 Samtang nagapauli sila sa Jerusalem, may nakabalita kay David nga ginpamatay ni Absalom ang tanan niya nga anak nga lalaki kag wala gid sing may nabilin sa ila. 31 Nagtindog dayon si David kag gin-gisi niya ang iya bayo sa pagpakita sang iya pagpangasubo, kag naghapa siya sa duta. Gin-gisi man sang iya mga alagad ang ila mga bayo kag nagtindog lang sila didto. 32 Pero nagsiling si Jonadab nga anak sang utod ni David nga si Shimea, “Mahal nga Hari, wala napatay ang tanan mo nga anak nga lalaki kundi si Amnon lang. Dugay na nga gintuyo ni Absalom nga patyon si Amnon halin pa sang adlaw nga ginpakahuy-an niya ang iya utod nga si Tamar. 33 Indi ka magkabalaka sa balita nga ginpamatay ang tanan mo nga anak nga lalaki. Si Amnon lang ang ginpatay. 34 Kon parte kay Absalom, nagpalagyo siya.”

Karon, ang guwardya sa pader sang Jerusalem may nakita nga madamo nga mga tawo nga nagapadulong. Nagaagi sila sa dalan sa nakatundan, sa kilid dampi sang bukid. Nagkadto ang guwardya sa hari kag nagsiling, “May nakita ako nga mga tawo sa dalan sang Horonaim, sa kilid dampi sang bukid.”[c] 35 Nagsiling dayon si Jonadab sa hari, “Mahal nga Hari, tan-awa! Ara na ang imo mga anak nga lalaki, subong sang akon ginsiling.” 36 Pagkatapos gid niya hambal, nag-abot ang mga anak nga lalaki ni David nga nagahilibion. Nagahilibion man sing tudo si David kag ang tanan niya nga mga alagad. 37-38 Nagpangasubo si David sa iya anak nga si Amnon sa malawig nga tion.

Sang nagpalagyo si Absalom, nagkadto siya sa hari sang Geshur nga si Talmai, nga anak ni Amihud. Didto siya nagtiner sa sulod sang tatlo ka tuig. 39 Sang maumpawan na si Haring David sa iya kasubo sa pagkapatay ni Amnon, ginhidlaw siya kay Absalom.[d]

Notas al pie

  1. 13:18 matahom kag malaba nga bayo: Indi klaro ang buot silingon sang Hebreo sini.
  2. 13:29 kabayo: Ang sapat nga ginmitlang diri ginatawag sa English nga mule, kag kaanggid ini sa kabayo.
  3. 13:34 Nagkadto… bukid: Wala ini sa Hebreo, pero ara sa Septuagint.
  4. 13:39 ginhidlaw siya kay Absalom: ukon, nadula na ang iya gana sa pagdakop kay Absalom.

O Livro

2 Samuel 13

Amnom e Tamar

1O príncipe Absalão, filho de David, tinha uma irmã muito bonita, chamada Tamar. E o príncipe Amnom, que era meio-irmão dela, enamorou-se desesperadamente da rapariga. Amnom estava tão preso daquele amor que até ficou doente. Não tinha meios de lhe falar pois que os rapazes e as meninas eram mantidos estritamente separados.

Amnom tinha um amigo muito esperto, que era o seu primo Jonadabe, filho de um irmão de David chamado Chamá. Um dia Jonadabe perguntou a Amnom: “O que é que se passa contigo? Porque é que o filho de um rei há-de andar assim definhado, dia após dia?”

“Estou apaixonado por Tamar, minha meia-irmã.”

“Pois bem, vou-te dizer o que há a fazer. Vai para a cama e finge que estás muito doente. Quando teu pai vier ver-te, pede-lhe que Tamar venha preparar-te alguma comida; diz-lhe que te sentirás melhor quando ela vier trazer-te alimento.”

6/7 Amnom assim fez. E quando o rei veio vê-lo, Amnom pediu-lhe por favor que a sua irmã Tamar fosse autorizada a vir preparar-lhe algum alimento para ele comer. David concordou e mandou dizer a Tamar que fosse aos aposentos de Amnom fazer-lhe alguma coisa para comer.

Ela obedeceu e foi ao quarto dele; começou a amassar farinha e preparou-lhe um bolo especial. Mas quando lho apresentou ele recusou comer: “Quero que toda a gente saia daqui”, disse ele para os criados. E as pessoas sairam todas. 10/11 Depois disse para Tamar: “Agora traz-me tu comida aqui, à cama, e então hei-de comer.” A moça assim fez. Mas quando ela estava ali em frente dele, prendeu-a e pediu-lhe: “Vem, deita-te aqui comigo, minha irmã.”

12/13 “Oh, não Amnom”, gritou ela. “Não faças uma loucura dessas. Não me forces! Sabes bem o crime tremendo que isso seria em Israel. Eu nem saberia onde esconder-me de vergonha! Tu serias considerado o maior louco da nação! Por favor, fala ao rei no assunto e ele certamente deixará que me case contigo.”

14/15 Mas ele não quis ouvi-la e, como tinha mais força, violentou-a. Mas logo a seguir a sua paixão tornou-se em ódio, e acabou por odiá-la ainda mais do que a tinha amado. “Sai daqui!”, rosnou ele.

16 “Não, não! Rejeitares-me agora seria um crime ainda maior do que o que me fizeste.”

Mas ele não lhe deu ouvidos. 17 Chamou por um criado e ordenou-lhe: “Tira esta rapariga daqui e fecha a porta atrás dela.”

18 Assim a expulsou. Ela trazia vestida uma túnica até aos pés, às cores, com mangas, segundo o que costumava, naqueles dias, ser o traje das princesas ainda virgens. 19 Então rasgou a túnica, pôs cinza por cima de si, cruzou as mãos na cabeça e foi assim andando e chorando.

20 Seu irmão Absalão veio ter com ela: “Então sempre é verdade que Amnom te violentou! Não te angusties, visto que tudo isto se passa em família. Não é caso para ficares assim!” E Tamar foi morar com o seu irmão Absalão, como uma mulher solitária. 21 Ao ouvir o que aconteceu, o rei David ficou extremamente irado. 22 Absalão não disse nada a Amnom, porque lhe tinha um ódio profundo pelo que fizera à irmã.

Absalão mata Amnom

23/24 Dois anos mais tarde, quando as ovelhas de Absalão estavam a ser tosquiadas em Baal-Hazer em Efraim, Absalão convidou o seu pai e todos os irmãos para um banquete, a fim de festejarem a ocasião.

25 O monarca respondeu-lhe: “Não, meu rapaz. Se lá fôssemos todos, isso seria um encargo enorme para ti.” Absalão insistiu, mas David não aceitou e mandou-lhe felicitações.

26 “Bom, então”, disse Absalão, “já que não vens tu, manda em teu lugar o meu irmão Amnom.”

“Porquê Amnom?”, perguntou o rei.

27 Absalão insistiu muito, até que o rei concordou, e permitiu que os filhos todos lá fossem, incluindo Amnom.

28 Absalão avisou os seus homens: “Esperem até que Amnom esteja embriagado e a um sinal meu matem-no! Não tenham receio. Aqui sou eu quem dá ordens, e é isto que estou a ordenar-vos. Vamos para a frente e nada de ter medo!” 29 Foi dessa maneira que mataram Amnom. Os outros príncipes, seus irmãos, montaram todos nas suas mulas e fugiram.

30 Vinham eles ainda a caminho de Jerusalém, quando chegou aos ouvidos de David o boato seguinte: “Absalão matou todos os irmãos; nem um ficou em vida!” 31 O rei deu um salto, rasgou a roupa que tinha e prostrou-se por terra. Os seus conselheiros, igualmente, rasgaram a roupa em sinal de amargura.

32/33 Mas nessa altura chegou Jonadabe (sobrinho de David, filho de Chamá) que explicou: “Não, não foi nada disso! Não morreram todos! Só Amnom foi morto! Absalão tinha isto preparado desde que Tamar foi violentada por Amnom. Os teus filhos não foram todos mortos! Só o foi Amnom.”

34 Entretanto, Absalão fugiu.

O guarda que estava de vigia em Jerusalém sobre a muralha deu aviso que via gente a chegar, em direcção da cidade, ao longo da estrada que corre junto da colina.

35 “Pronto”, disse Jonadabe ao rei. “Aqui estão eles. Os teus filhos estão a chegar, tal como te disse.” 36 Em breve os outros apareceram, a chorar e lamentaram-se. O rei e os conselheiros também se puseram todos a chorar com eles.

37/39 Absalão fugiu, pois, para junto do rei Talmai de Gesur (filho de Amiúde), e lá ficou por três anos. Entretanto David, agora já conformado com a morte de Amnom, andava cheio de saudades do seu filho Absalão.