Ang Pulong Sang Dios

2 Samuel 12

Ginsabdong ni Natan si David

1Karon, ginpadala sang Ginoo si Propeta Natan kay David. Pag-abot niya kay David, nagsiling siya, “May duha ka tawo nga nagaestar sa isa ka banwa. Ang isa manggaranon kag ang isa imol. Madamo gid ang mga karnero kag mga baka sang manggaranon, pero ang imol isa lang gid ang iya karnero nga iya pa ginbakal. Ginsagod niya ini, kag nagdako upod sa iya mga kabataan. Ginpakaon niya ini sang iya pagkaon, kag ginpainom sa iya mismo baso, kag iya pa ini ginkugos-kugos. Ginkabig niya ini nga daw iya anak nga babayi. Isa sina ka tion, may bisita ang manggaranon, pero indi niya gusto nga mag-ihaw sang iya karnero ukon baka para ipakaon sa iya bisita. Sa baylo ginkuha niya ang karnero sang imol nga tawo kag ginpaihaw ini para ipakaon sa iya bisita.”

Naakig gid si David sa tawo nga manggaranon kag nagsiling siya kay Natan, “Nagasumpa ako sa buhi nga Ginoo nga dapat patyon ang tawo nga naghimo sina. Kag tungod nga wala siya sing kaluoy sa imol nga tawo, dapat ulian niya sang apat ka karnero ang isa ka karnero nga iya ginkuha.”

Dayon nagsiling si Natan kay David, “Ikaw ato nga tawo! Amo ini ang ginasiling sang Ginoo, ang Dios sang Israel: ‘Ginpili ko ikaw nga hari sang Israel kag ginluwas ko ikaw kay Saul. Ginhatag ko sa imo ang iya ginharian kag ang iya mga asawa. Ginhimo ko ikaw nga hari sa bug-os nga Israel kag Juda. Kag kon kulang pa ini, kuntani ginhatagan ko ikaw sang madamo pa. Gani ngaa wala mo pagtumana ang akon pulong paagi sa paghimo sining malaot nga butang sa akon panulok? Ginpapatay mo si Uria nga Hithanon sa inaway; ginpapatay mo siya sa mga Ammonhon, kag ginkuha mo pa ang iya asawa. 10 Gani tungod sa imo ginhimo, sugod subong permi lang may inaway kag pagpinatyanay sa imo pamilya, tungod nga ginsupak mo ako kag ginkuha mo ang asawa ni Uria.’

11 “Amo pa gid ini ang ginasiling sang Ginoo: ‘May ara nga miyembro sang imo panimalay nga magagamo sa imo. Ihatag ko ang imo mga asawa sa tawo nga indi liwan sa imo, kag magapakighilawas siya sa ila sing hayag.[a] 12 Ang imo ginhimo nga malain ginhimo mo sa tago, pero ang himuon ko sa imo ipakita ko sing hayag sa bug-os nga Israel.’ ”

13 Dayon nagsiling si David kay Natan, “Nakasala ako sa Ginoo.” Nagsabat si Natan, “Ginpatawad ka na sang Ginoo, kag indi ikaw mapatay. 14 Pero tungod nga ang imo ginhimo nakahatag sang kahigayunan sa mga kaaway sang Ginoo nga pasipalahan siya, sigurado gid nga mapatay ang imo anak.”

15 Sang nagpauli na si Natan, ginpamasakit sang Ginoo ang anak ni David kay Batsheba. 16 Nagpakitluoy si David sa Dios para sa bata. Nagpuasa siya sa sulod sang iya kuwarto, kag sa salog siya nagatulog kada gab-i. 17 Ginkadtuan siya sang iya mga opisyal agod pabangunon, pero indi gid siya, kag indi siya magkaon upod sa ila.

18 Sang ikapito nga adlaw, napatay ang bata. Nahadlok ang mga alagad ni David sa pagsugid sa iya nga patay na ang bata. Nagsiling sila, “Paano naton siya masugiran nga patay na ang bata? Wala gani siya magsapak sa pag-uloulo naton sa iya sang buhi pa ang bata, ano na gid ayhan karon nga patay na ang bata. Basi bala kon ano ang iya himuon sa iya kaugalingon!”

19 Natalupangdan ni David nga nagahinutikay ang iya mga alagad, gani nareyalisar niya nga patay na ang bata. Nagpamangkot siya, “Patay na bala ang bata?” Nagsabat sila, “Huo.” 20 Dayon nagbangon si David, nagpaligo, nagpamanyos sang mahamot nga lana kag nag-ilis. Nagkadto siya sa balay sang Ginoo kag nagsimba. Dayon nagpauli siya kag nagpaserbi sang pagkaon, kag nagkaon siya. 21 Nagsiling ang iya mga alagad sa iya, “Indi ka namon maintiendihan. Sang buhi pa ang bata, nagpuasa ka kag naghibi, pero karon nga patay na ang bata, nagbangon ka kag nagkaon!” 22 Nagsabat si David, “Huo, nagpuasa ako kag naghibi sang buhi pa ang bata kay naghunahuna ako nga basi pa lang kaluoyan ako sang Ginoo kag indi niya pag-itugot nga mapatay ang bata. 23 Pero karon nga patay na siya, ngaa nga magpuasa pa ako? Mabuhi ko pa bala siya? Sa pila ka adlaw kon mapatay na ako, makadto ako sa iya, pero karon indi na siya makabalik sa akon.”

24 Dayon gin-uloulohan ni David ang iya asawa nga si Batsheba, kag naghulid sila. Nagbusong si Batsheba kag nagbata sang lalaki, kag gin-ngalanan nila siya nga Solomon. Palangga sang Ginoo ang bata, 25 kag ginsugo niya si Propeta Natan nga ngalanan ang bata nga Jedidia[b] tungod kay palangga niya siya.

Gin-agaw ni David ang Raba

26 Sa pihak nga bahin, nagsalakay sila ni Joab sa Raba, ang kapital sang Ammon, kag halos naagaw na nila ini. 27 Nagpadala si Joab sang mga mensahero kay David sa pagsiling, “Ginsalakay namon ang Raba kag naagaw namon ang ila ginakuhaan sang tubig. 28 Karon tipuna ang nabilin nga mga soldado kag tapusa ang pag-agaw sa banwa agod ikaw ang mapadunggan kag indi ako.”

29 Gani gintipon ni David ang nabilin nga mga soldado kag ginsalakay nila ang Raba, kag naagaw nila ini. 30 Ginkuha ni David ang bulawan nga korona sa ulo sang hari sang mga Ammonhon[c] kag ginbutang sa iya ulo. Nagabug-at ang korona sing mga 35 ka kilo, kag may malahalon ini nga mga bato. Madamo nga mga pagkabutang ang nakuha ni David sa sadto nga banwa. 31 Gin-ulipon niya ang mga pumuluyo sini kag ginpaobra nga gamit ang lagari, sadol, kag wasay. Ginpahimo man niya sila sang mga tisa.[d] Amo ini ang iya ginhimo sa mga pumuluyo sang tanan nga banwa sang mga Ammonhon. Dayon nagpauli si David kag ang tanan niya nga soldado sa Jerusalem.

Notas al pie

  1. 12:11 hayag: sa iban nga Bisaya, dayag.
  2. 12:25 Jedidia: Ang buot silingon sa Hebreo, palangga sang Ginoo.
  3. 12:30 sa ulo sang hari sang mga Ammonhon: ukon, sa ulo ni Milcom. Si Milcom dios sang mga Ammonhon.
  4. 12:31 tisa: sa English, brick.

O Livro

2 Samuel 12

Natã repreende David

1O Senhor mandou o profeta Natã contar esta história a David: 2/4 “Havia dois homens numa cidade, um deles bastante rico, possuindo rebanhos de cordeiros e manadas de vacas; o outro muito pobre, que tinha apenas uma pequena ovelha que conseguira comprar e que criara em casa. Crescera com os seus próprios filhos; muitas vezes tirara do seu prato para lhe dar de comer; dera-lhe a beber do seu copo; dormira no seu regaço, como uma filha. Recentemente chegou a casa do rico um hóspede. Contudo, em vez de ir matar um cordeiro do seu rebanho para dar de jantar ao viajante, foi buscar a ovelha do pobre, assou-a e serviu-a ao convidado.”

5/6 David ficou furioso ao ouvir aquilo: “Juro, pelo Deus vivo, que quem quer que fizesse uma coisa semelhante haveria de morrer; haveria de pagar quatro ovelhas pela que roubou, e por não ter tido misericórdia.”

7/10 “Foste tu, esse homem rico!”, disse-lhe Natã. “O Senhor Deus de Israel manda-te dizer: ‘Fiz-te rei de Israel e salvei-te do poder de Saul. Dei-te um palácio, mulheres, os reinos de Israel e de Judá. E se isso não bastasse, dar-te-ia muito, muito mais. Porque é então que desprezaste as leis de Deus e praticaste uma acção tão má? Roubaste a mulher de Urias e assassinaste-o. Por isso o assasínio será uma constante ameaça no seio da tua família daqui em diante, pois que me insultaste, tomando para ti a mulher de Urias.

11/12 Garanto-te que, em razão daquilo que fizeste, a tua própria casa se revoltará contra ti. Darei as tuas mulheres a outro homem, que fará isso à luz do dia, enquanto que tu fizeste-o secretamente; mas eu tomarei previdências para que tal se passe abertamente, para que sirva de sinal aos olhos de todo o Israel.’”

13 “Pequei contra o Senhor”, confessou David a Natã.

Este respondeu: “Sim, mas o Senhor perdoou-te. Não morrerás por causa deste pecado. 14 No entanto deste uma grande oportunidade aos inimigos do Senhor para que o desprezem e blasfemem dele. Visto isso, a criança que nasceu morrerá.”

15/16 Natã retirou-se. O Senhor permitiu que o menino de Bate-Seba ficasse muito doente. David implorou a Deus que lhe poupasse o filho; deixou de comer e a noite inteira ficou prostrado no chão, perante o Senhor. 17/18 Os líderes da nação imploravam-lhe que se levantasse e fosse comer com eles, mas sempre recusou. Então, ao fim de sete dias, o bebé morreu. Os criados tinham receio de lho ir dizer: “Se ele estava daquela maneira quando a criança se encontrava doente, o que não será quando lhe comunicarmos que já faleceu?”

19 David, no entanto, reparando naqueles sussurros, viu bem o que acontecera. “A criança morreu?”, perguntou.

“Sim, já faleceu.” 20/21 Então levantou-se, foi-se lavar, arranjou o cabelo, mudou de roupa, dirigiu-se ao tabernáculo e adorou o Senhor. Regressou ao palácio e comeu. A criadagem estava atónita: “Não percebemos nada”, disseram-lhe. “Enquanto o criança estava com vida, choraste, recusaste comer; agora que ela está morta, acabaste com o choro e tornas a comer.”

22/23 “Se eu jejuei e chorei enquanto a criança vivia, é porque eu pensava assim: ‘Pode ser que o Senhor me faça a graça de permitir que o bebé sobreviva’. Mas por que razão haveria eu de continuar a jejuar depois de ele morrer? Poderia eu fazê-lo ressuscitar? Eu sim, poderei ir tem com ele, mas o menino não vem ter mais comigo.”

24/25 Depois foi consolar Bate-Seba. Tornando a dormir com ela, nasceu-lhe outro filho a quem chamou Salomão. O Senhor amou a criança, e mandou abençoá-la através do profeta Natã. O rei chamava ao menino Jedidias, que quer dizer amado do Senhor, devido ao interesse que o Senhor manifestou.

26/28 Entretanto Joabe e o exército de Israel estavam a terminar vitoriosamente o assalto a Rabá, capital dos amonitas. O general mandou mensageiros a David: “Rabá, com o seu belo porto, é já nossa! Agora, traz tu o resto do exército e finaliza o combate, para que obtenhas tu o crédito da vitória e não eu.”

29/31 David conduziu o exército até Rabá e capturou-a. Enormes quantidades de despojo foram trazidas para Jerusalém e David trouxe também a coroa do rei do adversário — uma peça preciosíssima, feita toda em ouro, cravejada de pedras preciosas — e colocou-a na sua própria cabeça. Fez escravos da população da cidade e pô-los a trabalhar com serras, e como serralheiros e fabricantes de tijolos. Foi desta forma que ele capturou todas as cidades dos amonitas. Depois voltou para Jerusalém.