Ang Pulong Sang Dios

2 Samuel 12

Ginsabdong ni Natan si David

1Karon, ginpadala sang Ginoo si Propeta Natan kay David. Pag-abot niya kay David, nagsiling siya, “May duha ka tawo nga nagaestar sa isa ka banwa. Ang isa manggaranon kag ang isa imol. Madamo gid ang mga karnero kag mga baka sang manggaranon, pero ang imol isa lang gid ang iya karnero nga iya pa ginbakal. Ginsagod niya ini, kag nagdako upod sa iya mga kabataan. Ginpakaon niya ini sang iya pagkaon, kag ginpainom sa iya mismo baso, kag iya pa ini ginkugos-kugos. Ginkabig niya ini nga daw iya anak nga babayi. Isa sina ka tion, may bisita ang manggaranon, pero indi niya gusto nga mag-ihaw sang iya karnero ukon baka para ipakaon sa iya bisita. Sa baylo ginkuha niya ang karnero sang imol nga tawo kag ginpaihaw ini para ipakaon sa iya bisita.”

Naakig gid si David sa tawo nga manggaranon kag nagsiling siya kay Natan, “Nagasumpa ako sa buhi nga Ginoo nga dapat patyon ang tawo nga naghimo sina. Kag tungod nga wala siya sing kaluoy sa imol nga tawo, dapat ulian niya sang apat ka karnero ang isa ka karnero nga iya ginkuha.”

Dayon nagsiling si Natan kay David, “Ikaw ato nga tawo! Amo ini ang ginasiling sang Ginoo, ang Dios sang Israel: ‘Ginpili ko ikaw nga hari sang Israel kag ginluwas ko ikaw kay Saul. Ginhatag ko sa imo ang iya ginharian kag ang iya mga asawa. Ginhimo ko ikaw nga hari sa bug-os nga Israel kag Juda. Kag kon kulang pa ini, kuntani ginhatagan ko ikaw sang madamo pa. Gani ngaa wala mo pagtumana ang akon pulong paagi sa paghimo sining malaot nga butang sa akon panulok? Ginpapatay mo si Uria nga Hithanon sa inaway; ginpapatay mo siya sa mga Ammonhon, kag ginkuha mo pa ang iya asawa. 10 Gani tungod sa imo ginhimo, sugod subong permi lang may inaway kag pagpinatyanay sa imo pamilya, tungod nga ginsupak mo ako kag ginkuha mo ang asawa ni Uria.’

11 “Amo pa gid ini ang ginasiling sang Ginoo: ‘May ara nga miyembro sang imo panimalay nga magagamo sa imo. Ihatag ko ang imo mga asawa sa tawo nga indi liwan sa imo, kag magapakighilawas siya sa ila sing hayag.[a] 12 Ang imo ginhimo nga malain ginhimo mo sa tago, pero ang himuon ko sa imo ipakita ko sing hayag sa bug-os nga Israel.’ ”

13 Dayon nagsiling si David kay Natan, “Nakasala ako sa Ginoo.” Nagsabat si Natan, “Ginpatawad ka na sang Ginoo, kag indi ikaw mapatay. 14 Pero tungod nga ang imo ginhimo nakahatag sang kahigayunan sa mga kaaway sang Ginoo nga pasipalahan siya, sigurado gid nga mapatay ang imo anak.”

15 Sang nagpauli na si Natan, ginpamasakit sang Ginoo ang anak ni David kay Batsheba. 16 Nagpakitluoy si David sa Dios para sa bata. Nagpuasa siya sa sulod sang iya kuwarto, kag sa salog siya nagatulog kada gab-i. 17 Ginkadtuan siya sang iya mga opisyal agod pabangunon, pero indi gid siya, kag indi siya magkaon upod sa ila.

18 Sang ikapito nga adlaw, napatay ang bata. Nahadlok ang mga alagad ni David sa pagsugid sa iya nga patay na ang bata. Nagsiling sila, “Paano naton siya masugiran nga patay na ang bata? Wala gani siya magsapak sa pag-uloulo naton sa iya sang buhi pa ang bata, ano na gid ayhan karon nga patay na ang bata. Basi bala kon ano ang iya himuon sa iya kaugalingon!”

19 Natalupangdan ni David nga nagahinutikay ang iya mga alagad, gani nareyalisar niya nga patay na ang bata. Nagpamangkot siya, “Patay na bala ang bata?” Nagsabat sila, “Huo.” 20 Dayon nagbangon si David, nagpaligo, nagpamanyos sang mahamot nga lana kag nag-ilis. Nagkadto siya sa balay sang Ginoo kag nagsimba. Dayon nagpauli siya kag nagpaserbi sang pagkaon, kag nagkaon siya. 21 Nagsiling ang iya mga alagad sa iya, “Indi ka namon maintiendihan. Sang buhi pa ang bata, nagpuasa ka kag naghibi, pero karon nga patay na ang bata, nagbangon ka kag nagkaon!” 22 Nagsabat si David, “Huo, nagpuasa ako kag naghibi sang buhi pa ang bata kay naghunahuna ako nga basi pa lang kaluoyan ako sang Ginoo kag indi niya pag-itugot nga mapatay ang bata. 23 Pero karon nga patay na siya, ngaa nga magpuasa pa ako? Mabuhi ko pa bala siya? Sa pila ka adlaw kon mapatay na ako, makadto ako sa iya, pero karon indi na siya makabalik sa akon.”

24 Dayon gin-uloulohan ni David ang iya asawa nga si Batsheba, kag naghulid sila. Nagbusong si Batsheba kag nagbata sang lalaki, kag gin-ngalanan nila siya nga Solomon. Palangga sang Ginoo ang bata, 25 kag ginsugo niya si Propeta Natan nga ngalanan ang bata nga Jedidia[b] tungod kay palangga niya siya.

Gin-agaw ni David ang Raba

26 Sa pihak nga bahin, nagsalakay sila ni Joab sa Raba, ang kapital sang Ammon, kag halos naagaw na nila ini. 27 Nagpadala si Joab sang mga mensahero kay David sa pagsiling, “Ginsalakay namon ang Raba kag naagaw namon ang ila ginakuhaan sang tubig. 28 Karon tipuna ang nabilin nga mga soldado kag tapusa ang pag-agaw sa banwa agod ikaw ang mapadunggan kag indi ako.”

29 Gani gintipon ni David ang nabilin nga mga soldado kag ginsalakay nila ang Raba, kag naagaw nila ini. 30 Ginkuha ni David ang bulawan nga korona sa ulo sang hari sang mga Ammonhon[c] kag ginbutang sa iya ulo. Nagabug-at ang korona sing mga 35 ka kilo, kag may malahalon ini nga mga bato. Madamo nga mga pagkabutang ang nakuha ni David sa sadto nga banwa. 31 Gin-ulipon niya ang mga pumuluyo sini kag ginpaobra nga gamit ang lagari, sadol, kag wasay. Ginpahimo man niya sila sang mga tisa.[d] Amo ini ang iya ginhimo sa mga pumuluyo sang tanan nga banwa sang mga Ammonhon. Dayon nagpauli si David kag ang tanan niya nga soldado sa Jerusalem.

Notas al pie

  1. 12:11 hayag: sa iban nga Bisaya, dayag.
  2. 12:25 Jedidia: Ang buot silingon sa Hebreo, palangga sang Ginoo.
  3. 12:30 sa ulo sang hari sang mga Ammonhon: ukon, sa ulo ni Milcom. Si Milcom dios sang mga Ammonhon.
  4. 12:31 tisa: sa English, brick.

New Living Translation

2 Samuel 12

Nathan Rebukes David

1So the Lord sent Nathan the prophet to tell David this story: “There were two men in a certain town. One was rich, and one was poor. The rich man owned a great many sheep and cattle. The poor man owned nothing but one little lamb he had bought. He raised that little lamb, and it grew up with his children. It ate from the man’s own plate and drank from his cup. He cuddled it in his arms like a baby daughter. One day a guest arrived at the home of the rich man. But instead of killing an animal from his own flock or herd, he took the poor man’s lamb and killed it and prepared it for his guest.”

David was furious. “As surely as the Lord lives,” he vowed, “any man who would do such a thing deserves to die! He must repay four lambs to the poor man for the one he stole and for having no pity.”

Then Nathan said to David, “You are that man! The Lord, the God of Israel, says: I anointed you king of Israel and saved you from the power of Saul. I gave you your master’s house and his wives and the kingdoms of Israel and Judah. And if that had not been enough, I would have given you much, much more. Why, then, have you despised the word of the Lord and done this horrible deed? For you have murdered Uriah the Hittite with the sword of the Ammonites and stolen his wife. 10 From this time on, your family will live by the sword because you have despised me by taking Uriah’s wife to be your own.

11 “This is what the Lord says: Because of what you have done, I will cause your own household to rebel against you. I will give your wives to another man before your very eyes, and he will go to bed with them in public view. 12 You did it secretly, but I will make this happen to you openly in the sight of all Israel.”

David Confesses His Guilt

13 Then David confessed to Nathan, “I have sinned against the Lord.”

Nathan replied, “Yes, but the Lord has forgiven you, and you won’t die for this sin. 14 Nevertheless, because you have shown utter contempt for the word of the Lord[a] by doing this, your child will die.”

15 After Nathan returned to his home, the Lord sent a deadly illness to the child of David and Uriah’s wife. 16 David begged God to spare the child. He went without food and lay all night on the bare ground. 17 The elders of his household pleaded with him to get up and eat with them, but he refused.

18 Then on the seventh day the child died. David’s advisers were afraid to tell him. “He wouldn’t listen to reason while the child was ill,” they said. “What drastic thing will he do when we tell him the child is dead?”

19 When David saw them whispering, he realized what had happened. “Is the child dead?” he asked.

“Yes,” they replied, “he is dead.”

20 Then David got up from the ground, washed himself, put on lotions,[b] and changed his clothes. He went to the Tabernacle and worshiped the Lord. After that, he returned to the palace and was served food and ate.

21 His advisers were amazed. “We don’t understand you,” they told him. “While the child was still living, you wept and refused to eat. But now that the child is dead, you have stopped your mourning and are eating again.”

22 David replied, “I fasted and wept while the child was alive, for I said, ‘Perhaps the Lord will be gracious to me and let the child live.’ 23 But why should I fast when he is dead? Can I bring him back again? I will go to him one day, but he cannot return to me.”

24 Then David comforted Bathsheba, his wife, and slept with her. She became pregnant and gave birth to a son, and David[c] named him Solomon. The Lord loved the child 25 and sent word through Nathan the prophet that they should name him Jedidiah (which means “beloved of the Lord”), as the Lord had commanded.[d]

David Captures Rabbah

26 Meanwhile, Joab was fighting against Rabbah, the capital of Ammon, and he captured the royal fortifications.[e] 27 Joab sent messengers to tell David, “I have fought against Rabbah and captured its water supply.[f] 28 Now bring the rest of the army and capture the city. Otherwise, I will capture it and get credit for the victory.”

29 So David gathered the rest of the army and went to Rabbah, and he fought against it and captured it. 30 David removed the crown from the king’s head,[g] and it was placed on his own head. The crown was made of gold and set with gems, and it weighed seventy-five pounds.[h] David took a vast amount of plunder from the city. 31 He also made slaves of the people of Rabbah and forced them to labor with[i] saws, iron picks, and iron axes, and to work in the brick kilns.[j] That is how he dealt with the people of all the Ammonite towns. Then David and all the army returned to Jerusalem.

Notas al pie

  1. 12:14 As in Dead Sea Scrolls; Masoretic Text reads the enemies of the Lord.
  2. 12:20 Hebrew anointed himself.
  3. 12:24 Hebrew he; an alternate Hebrew reading and some Hebrew manuscripts read she.
  4. 12:25 As in Greek version; Hebrew reads because of the Lord.
  5. 12:26 Or the royal city.
  6. 12:27 Or captured the city of water.
  7. 12:30a Or from the head of Milcom (as in Greek version). Milcom, also called Molech, was the god of the Ammonites.
  8. 12:30b Hebrew 1 talent [34 kilograms].
  9. 12:31a Hebrew He also brought out the people [of Rabbah] and put them under.
  10. 12:31b Hebrew and he made them pass through the brick kilns.