Ang Pulong Sang Dios

2 Samuel 12

Ginsabdong ni Natan si David

1Karon, ginpadala sang Ginoo si Propeta Natan kay David. Pag-abot niya kay David, nagsiling siya, “May duha ka tawo nga nagaestar sa isa ka banwa. Ang isa manggaranon kag ang isa imol. Madamo gid ang mga karnero kag mga baka sang manggaranon, pero ang imol isa lang gid ang iya karnero nga iya pa ginbakal. Ginsagod niya ini, kag nagdako upod sa iya mga kabataan. Ginpakaon niya ini sang iya pagkaon, kag ginpainom sa iya mismo baso, kag iya pa ini ginkugos-kugos. Ginkabig niya ini nga daw iya anak nga babayi. Isa sina ka tion, may bisita ang manggaranon, pero indi niya gusto nga mag-ihaw sang iya karnero ukon baka para ipakaon sa iya bisita. Sa baylo ginkuha niya ang karnero sang imol nga tawo kag ginpaihaw ini para ipakaon sa iya bisita.”

Naakig gid si David sa tawo nga manggaranon kag nagsiling siya kay Natan, “Nagasumpa ako sa buhi nga Ginoo nga dapat patyon ang tawo nga naghimo sina. Kag tungod nga wala siya sing kaluoy sa imol nga tawo, dapat ulian niya sang apat ka karnero ang isa ka karnero nga iya ginkuha.”

Dayon nagsiling si Natan kay David, “Ikaw ato nga tawo! Amo ini ang ginasiling sang Ginoo, ang Dios sang Israel: ‘Ginpili ko ikaw nga hari sang Israel kag ginluwas ko ikaw kay Saul. Ginhatag ko sa imo ang iya ginharian kag ang iya mga asawa. Ginhimo ko ikaw nga hari sa bug-os nga Israel kag Juda. Kag kon kulang pa ini, kuntani ginhatagan ko ikaw sang madamo pa. Gani ngaa wala mo pagtumana ang akon pulong paagi sa paghimo sining malaot nga butang sa akon panulok? Ginpapatay mo si Uria nga Hithanon sa inaway; ginpapatay mo siya sa mga Ammonhon, kag ginkuha mo pa ang iya asawa. 10 Gani tungod sa imo ginhimo, sugod subong permi lang may inaway kag pagpinatyanay sa imo pamilya, tungod nga ginsupak mo ako kag ginkuha mo ang asawa ni Uria.’

11 “Amo pa gid ini ang ginasiling sang Ginoo: ‘May ara nga miyembro sang imo panimalay nga magagamo sa imo. Ihatag ko ang imo mga asawa sa tawo nga indi liwan sa imo, kag magapakighilawas siya sa ila sing hayag.[a] 12 Ang imo ginhimo nga malain ginhimo mo sa tago, pero ang himuon ko sa imo ipakita ko sing hayag sa bug-os nga Israel.’ ”

13 Dayon nagsiling si David kay Natan, “Nakasala ako sa Ginoo.” Nagsabat si Natan, “Ginpatawad ka na sang Ginoo, kag indi ikaw mapatay. 14 Pero tungod nga ang imo ginhimo nakahatag sang kahigayunan sa mga kaaway sang Ginoo nga pasipalahan siya, sigurado gid nga mapatay ang imo anak.”

15 Sang nagpauli na si Natan, ginpamasakit sang Ginoo ang anak ni David kay Batsheba. 16 Nagpakitluoy si David sa Dios para sa bata. Nagpuasa siya sa sulod sang iya kuwarto, kag sa salog siya nagatulog kada gab-i. 17 Ginkadtuan siya sang iya mga opisyal agod pabangunon, pero indi gid siya, kag indi siya magkaon upod sa ila.

18 Sang ikapito nga adlaw, napatay ang bata. Nahadlok ang mga alagad ni David sa pagsugid sa iya nga patay na ang bata. Nagsiling sila, “Paano naton siya masugiran nga patay na ang bata? Wala gani siya magsapak sa pag-uloulo naton sa iya sang buhi pa ang bata, ano na gid ayhan karon nga patay na ang bata. Basi bala kon ano ang iya himuon sa iya kaugalingon!”

19 Natalupangdan ni David nga nagahinutikay ang iya mga alagad, gani nareyalisar niya nga patay na ang bata. Nagpamangkot siya, “Patay na bala ang bata?” Nagsabat sila, “Huo.” 20 Dayon nagbangon si David, nagpaligo, nagpamanyos sang mahamot nga lana kag nag-ilis. Nagkadto siya sa balay sang Ginoo kag nagsimba. Dayon nagpauli siya kag nagpaserbi sang pagkaon, kag nagkaon siya. 21 Nagsiling ang iya mga alagad sa iya, “Indi ka namon maintiendihan. Sang buhi pa ang bata, nagpuasa ka kag naghibi, pero karon nga patay na ang bata, nagbangon ka kag nagkaon!” 22 Nagsabat si David, “Huo, nagpuasa ako kag naghibi sang buhi pa ang bata kay naghunahuna ako nga basi pa lang kaluoyan ako sang Ginoo kag indi niya pag-itugot nga mapatay ang bata. 23 Pero karon nga patay na siya, ngaa nga magpuasa pa ako? Mabuhi ko pa bala siya? Sa pila ka adlaw kon mapatay na ako, makadto ako sa iya, pero karon indi na siya makabalik sa akon.”

24 Dayon gin-uloulohan ni David ang iya asawa nga si Batsheba, kag naghulid sila. Nagbusong si Batsheba kag nagbata sang lalaki, kag gin-ngalanan nila siya nga Solomon. Palangga sang Ginoo ang bata, 25 kag ginsugo niya si Propeta Natan nga ngalanan ang bata nga Jedidia[b] tungod kay palangga niya siya.

Gin-agaw ni David ang Raba

26 Sa pihak nga bahin, nagsalakay sila ni Joab sa Raba, ang kapital sang Ammon, kag halos naagaw na nila ini. 27 Nagpadala si Joab sang mga mensahero kay David sa pagsiling, “Ginsalakay namon ang Raba kag naagaw namon ang ila ginakuhaan sang tubig. 28 Karon tipuna ang nabilin nga mga soldado kag tapusa ang pag-agaw sa banwa agod ikaw ang mapadunggan kag indi ako.”

29 Gani gintipon ni David ang nabilin nga mga soldado kag ginsalakay nila ang Raba, kag naagaw nila ini. 30 Ginkuha ni David ang bulawan nga korona sa ulo sang hari sang mga Ammonhon[c] kag ginbutang sa iya ulo. Nagabug-at ang korona sing mga 35 ka kilo, kag may malahalon ini nga mga bato. Madamo nga mga pagkabutang ang nakuha ni David sa sadto nga banwa. 31 Gin-ulipon niya ang mga pumuluyo sini kag ginpaobra nga gamit ang lagari, sadol, kag wasay. Ginpahimo man niya sila sang mga tisa.[d] Amo ini ang iya ginhimo sa mga pumuluyo sang tanan nga banwa sang mga Ammonhon. Dayon nagpauli si David kag ang tanan niya nga soldado sa Jerusalem.

Notas al pie

  1. 12:11 hayag: sa iban nga Bisaya, dayag.
  2. 12:25 Jedidia: Ang buot silingon sa Hebreo, palangga sang Ginoo.
  3. 12:30 sa ulo sang hari sang mga Ammonhon: ukon, sa ulo ni Milcom. Si Milcom dios sang mga Ammonhon.
  4. 12:31 tisa: sa English, brick.

The Message

2 Samuel 12

12 1-3 and sent Nathan to David. Nathan said to him, “There were two men in the same city—one rich, the other poor. The rich man had huge flocks of sheep, herds of cattle. The poor man had nothing but one little female lamb, which he had bought and raised. It grew up with him and his children as a member of the family. It ate off his plate and drank from his cup and slept on his bed. It was like a daughter to him.

“One day a traveler dropped in on the rich man. He was too stingy to take an animal from his own herds or flocks to make a meal for his visitor, so he took the poor man’s lamb and prepared a meal to set before his guest.”

5-6 David exploded in anger. “As surely as God lives,” he said to Nathan, “the man who did this ought to be lynched! He must repay for the lamb four times over for his crime and his stinginess!”

7-12 “You’re the man!” said Nathan. “And here’s what God, the God of Israel, has to say to you: I made you king over Israel. I freed you from the fist of Saul. I gave you your master’s daughter and other wives to have and to hold. I gave you both Israel and Judah. And if that hadn’t been enough, I’d have gladly thrown in much more. So why have you treated the word of God with brazen contempt, doing this great evil? You murdered Uriah the Hittite, then took his wife as your wife. Worse, you killed him with an Ammonite sword! And now, because you treated God with such contempt and took Uriah the Hittite’s wife as your wife, killing and murder will continually plague your family. This is God speaking, remember! I’ll make trouble for you out of your own family. I’ll take your wives from right out in front of you. I’ll give them to some neighbor, and he’ll go to bed with them openly. You did your deed in secret; I’m doing mine with the whole country watching!”

13-14 Then David confessed to Nathan, “I’ve sinned against God.”

Nathan pronounced, “Yes, but that’s not the last word. God forgives your sin. You won’t die for it. But because of your blasphemous behavior, the son born to you will die.”

15-18 After Nathan went home, God afflicted the child that Uriah’s wife bore to David, and he came down sick. David prayed desperately to God for the little boy. He fasted, wouldn’t go out, and slept on the floor. The elders in his family came in and tried to get him off the floor, but he wouldn’t budge. Nor could they get him to eat anything. On the seventh day the child died. David’s servants were afraid to tell him. They said, “What do we do now? While the child was living he wouldn’t listen to a word we said. Now, with the child dead, if we speak to him there’s no telling what he’ll do.”

19 David noticed that the servants were whispering behind his back, and realized that the boy must have died.

He asked the servants, “Is the boy dead?”

“Yes,” they answered. “He’s dead.”

20 David got up from the floor, washed his face and combed his hair, put on a fresh change of clothes, then went into the sanctuary and worshiped. Then he came home and asked for something to eat. They set it before him and he ate.

21 His servants asked him, “What’s going on with you? While the child was alive you fasted and wept and stayed up all night. Now that he’s dead, you get up and eat.”

22-23 “While the child was alive,” he said, “I fasted and wept, thinking God might have mercy on me and the child would live. But now that he’s dead, why fast? Can I bring him back now? I can go to him, but he can’t come to me.”

24-25 David went and comforted his wife Bathsheba. And when he slept with her, they conceived a son. When he was born they named him Solomon. God had a special love for him and sent word by Nathan the prophet that God wanted him named Jedidiah (God’s Beloved).

26-30 Joab, at war in Rabbah against the Ammonites, captured the royal city. He sent messengers to David saying, “I’m fighting at Rabbah, and I’ve just captured the city’s water supply. Hurry and get the rest of the troops together and set up camp here at the city and complete the capture yourself. Otherwise, I’ll capture it and get all the credit instead of you.” So David marshaled all the troops, went to Rabbah, and fought and captured it. He took the crown from their king’s head—very heavy with gold, and with a precious stone in it. It ended up on David’s head. And they plundered the city, carrying off a great quantity of loot.

31 David emptied the city of its people and put them to slave labor using saws, picks, and axes, and making bricks. He did this to all the Ammonite cities. Then David and the whole army returned to Jerusalem.