Ang Pulong Sang Dios

1 Hari 22

Ginpaandaman ni Micaya si Ahab

1Wala nag-inaway ang Aram[a] kag ang Israel sa sulod sang tatlo ka tuig. Kag sang ikatatlo nga tuig nagpakigkita si Haring Jehoshafat sang Juda sa kay Haring Ahab sang Israel. Nagsiling si Ahab[b] sa iya mga opisyal, “Nahibaluan ninyo nga aton ang Ramot Gilead. Pero ngaa wala kita nagahimo sing paagi nga mabawi ta ini sa hari sang Aram?” Gani ginpamangkot ni Ahab si Jehoshafat, “Maupod ka bala sa amon sa pagpakig-away sa Ramot Gilead?” Nagsabat si Jehoshafat kay Ahab, “Handa ako nga mag-upod sa imo, kag handa ako nga ipagamit sa imo ang akon mga soldado kag mga kabayo. Pero pamangkuton ta anay ang Ginoo kon ano ang iya masiling.”

Gani ginpatawag ni Ahab ang mga propeta—mga 400 sila tanan, kag ginpamangkot, “Malakat bala ako sa pagpakig-away sa Ramot Gilead ukon indi?” Nagsabat sila, “Lakat, kay padaugon ka sang Ginoo!” Pero nagpamangkot si Jehoshafat, “Wala na bala diri sang iban pa nga propeta sang Ginoo nga aton mapamangkutan?” Nagsabat si Ahab kay Jehoshafat, “May isa pa nga puwede naton mapamangkutan kon ano ang isiling sang Ginoo—si Micaya nga anak ni Imla. Pero akig ako sa iya kay wala gid siya sing ginatagna nga maayo parte sa akon kundi puro lang malain.” Nagsabat si Jehoshafat, “Indi ka dapat maghambal sang subong sina.” Gani ginpatawag ni Ahab ang isa sa iya mga opisyal kag ginsilingan, “Dal-a ninyo diri gilayon si Micaya nga anak ni Imla.”

10 Karon, si Haring Ahab sang Israel kag si Haring Jehoshafat sang Juda, nga nagabayo sang ila harianon nga mga bayo, nagapungko sa ila tagsa ka trono sa atubangan sang linasan nga ara dampi sa puwertahan sang Samaria. Kag nagapamati sila sa ginasiling sang mga propeta. 11 Si Zedekia nga isa sa mga propeta, nga anak ni Kenaana, may ginhimo nga sulosungay nga salsalon. Nagsiling siya, “Amo ini ang ginasiling sang Ginoo: Paagi sa sini nga sungay, laglagon mo, Haring Ahab, ang mga Arameanhon hasta nga maubos sila.” 12 Amo man ang ginsiling sang tanan nga propeta. Siling nila, “Salakaya ang Ramot Gilead, Haring Ahab, kag magadaog ka, kay itugyan ini sang Ginoo sa imo.”

13 Sa pihak nga bahin, ang ginsugo sa pagkuha kay Micaya nagsiling sa iya, “Ang tanan nga propeta palareho nga nagsiling nga magadaog ang hari, gani amo man ina ang imo isiling.” 14 Pero nagsiling si Micaya, “Nagasumpa ako sa buhi nga Ginoo nga ihambal ko lang ang ginapahambal niya sa akon.”

15 Pag-abot ni Micaya kay Haring Ahab nagpamangkot ang hari sa iya, “Micaya, salakayon bala namon ang Ramot Gilead ukon indi?” Nagsabat si Micaya, “Salakaya ninyo kag magadaog kamo, kay itugyan ina sang Ginoo sa imo.” 16 Pero nagsiling ang hari kay Micaya, “Pila gid bala ka beses nga pasumpaon ko ikaw nga sugiran mo ako sing matuod sa ngalan sang Ginoo?” 17 Gani nagsiling si Micaya, “Nakita ko sa palanan-awon nga naglalapta ang mga Israelinhon sa mga kabukiran pareho sa mga karnero nga wala sing manugbantay, kag nagsiling ang Ginoo, ‘Ini nga mga tawo wala na sing pangulo. Papaulia sila nga may kalinong.’ ” 18 Nagsiling si Haring Ahab kay Jehoshafat, “Indi bala ginsilingan ko na ikaw nga wala gid siya sing maayo nga ginatagna sa akon kundi puro lang malain?”

19 Nagsiling pa si Micaya, “Pamatii ang mensahi sang Ginoo! Nakita ko ang Ginoo nga nagapungko sa iya trono, kag may nagatindog nga mga langitnon nga mga tinuga sa iya tuo kag wala. 20 Kag nagsiling ang Ginoo, ‘Sin-o ang magahaylo kay Ahab nga magsalakay sa Ramot Gilead agod mapatay siya didto?’ Lain-lain ang sabat sang langitnon nga mga tinuga. 21 Sang ulihi may espiritu nga nagpalapit sa Ginoo kag nagsiling, ‘Ako ang magahaylo sa iya.’ 22 Nagpamangkot ang Ginoo, ‘Sa ano nga paagi?’ Nagsabat siya, ‘Malakat ako kag pahambalon ko sing binutig ang mga propeta ni Ahab.’ Nagsiling ang Ginoo, ‘Lakat kag himua ina. Magamadinalag-on ka sa paghaylo sa iya.’ ”

23 Nagsiling dayon si Micaya, “Amo ato ang natabo. Ginpadal-an sang Ginoo ang imo mga propeta sang espiritu nga nagpahambal sa ila sing binutig. Ginbuot sang Ginoo nga malaglag ka.” 24 Nagpalapit si Zedekia kay Micaya kag gintampa siya. Kag nagsiling si Zedekia, “Paano ka makasiling nga ang Espiritu sang Ginoo naghalin sa akon kag nagpakighambal sa imo?” 25 Nagsabat si Micaya, “Mahibaluan mo ini sa adlaw nga mapierdi kamo sa inaway kag manago ka sa pinakasulod nga kuwarto sang balay.”

26 Nagmando dayon si Haring Ahab, “Dakpa ninyo si Micaya kag dal-a pabalik kay Amon nga pangulo sang banwa kag kay Joash nga akon anak. 27 Kag silinga ninyo sila nga nagmando ako nga prisohon ini nga tawo kag hatagan siya sang tinapay lang kag tubig hasta makabalik ako halin sa inaway nga wala maano.”

28 Nagsiling si Micaya, “Kon makabalik ka pa nga wala maano, ti, ang Ginoo wala naghambal paagi sa akon.” Dayon nagsiling si Micaya sa tanan nga tawo didto, “Tandai ninyo ang akon ginsiling!”

Napatay si Ahab

29 Gani nagsalakay sa Ramot Gilead si Haring Ahab sang Israel kag si Haring Jehoshafat sang Juda. 30 Nagsiling si Ahab kay Jehoshafat, “Sa tion sang inaway indi ako magpakilala nga ako ang hari, pero ikaw iya magsuksok sang imo harianon nga bayo.” Gani nagpakuno-kuno si Ahab, kag nagpakig-away sila.

31 Karon, nagmando ang hari sang Aram sa 32 ka kumander sang iya mga karwahe, “Indi ninyo pagsalakayon si bisan sin-o, kundi ang hari lang sang Israel.” 32 Pagkakita sang mga kumander kay Jehoshafat, naghunahuna sila nga siya ang hari sang Israel, gani ginsalakay nila siya. Pero sang pagsinggit ni Jehoshafat, 33 nareyalisar sang mga kumander nga indi gali siya ang hari sang Israel, gani nag-untat sila sa paglagas sa iya.

34 Pero sang nagapamana ang isa ka Arameanhon nga soldado sa mga soldado sang Israel, nalagpatan nga naigo niya ang hari sang Israel sa tinabuan sang iya panagang sa dughan. Nagsiling si Haring Ahab sa nagadala sang iya karwahe, “Ipalayo ako sa inaway! Kay napilasan ako.” 35 Puwerte na gid ang inaway sadto nga adlaw, kag ang hari sang Israel nagasandig na lang sa iya karwahe nga nagaatubang sa mga Arameanhon. Nagailig ang iya dugo sa karwahe, kag napatay siya pagkahapon. 36 Sang nagasalop na ang adlaw, may nagsinggit sa mga soldado sang Israel, “Ang tagsa-tagsa magpauli sa iya lugar!”

37 Gani napatay ang hari sang Israel kag gindala ang iya bangkay sa Samaria, kag didto ginlubong. 38 Ginhugasan nila ang karwahe sa palaligusan sa Samaria, nga sa diin nagapaligo ang mga babayi nga nagabaligya sang ila lawas, kag ang iya dugo gindilapan sang mga ido. Natabo ini suno sa ginsiling sang Ginoo.

39 Ang iban pa nga estorya parte sa paghari ni Ahab, kag ang tanan nga iya ginhimo, pati ang pagpatindog niya sang matahom nga palasyo, kag ang pagpabakod sang mga banwa, nasulat sa Libro sang Kasaysayan sang mga Hari sang Israel. 40 Sang napatay si Ahab, si Ahazia nga iya anak amo ang nagbulos sa iya bilang hari.

Ang Paghari ni Jehoshafat sa Juda

41 Nangin hari sang Juda si Jehoshafat nga anak ni Asa sang ikaapat nga tuig sang paghari ni Ahab sa Israel. 42 Nagaedad si Jehoshafat sang 35 ka tuig sang nangin hari siya. Sa Jerusalem siya nag-estar, kag naghari siya sa sulod sang 25 ka tuig. Ang iya iloy amo si Azuba nga anak ni Shilhi. 43 Ginsunod gid niya ang pagginawi sang iya amay nga si Asa. Matarong ang iya ginhimo sa panulok sang Ginoo. Pero wala niya pagkuhaa ang mga simbahan sa mataas nga mga lugar, gani ang mga tawo padayon nga naghalad kag nagsunog sang mga insenso didto. 44 May maayo man nga relasyon si Jehoshafat sa hari sang Israel.

45 Ang iban pa nga estorya parte sa paghari ni Jehoshafat, kag ang iya bantog nga mga binuhatan, kag ang iya mga pagpakig-away, nasulat sa Libro sang Kasaysayan sang mga Hari sang Juda. 46 Ginpalayas niya ang mga lalaki kag mga babayi nga nagabaligya sang ila lawas sa mga lugar nga ginasimbahan, nga nabilin sang panahon sang iya amay nga si Asa. 47 Sadto nga panahon wala sing hari sa Edom; ginadumalahan lang ini sang isa ka pangulo nga ginpili ni Jehoshafat.

48 May ginpahimo si Jehoshafat nga mga barko nga pangnegosyo[c] nga magbiyahe sa Ofir para magkuha sang bulawan. Pero wala ini nakabiyahe kay nagkalaguba ini sa Ezion Geber. 49 Sadto nga tion, nagsiling si Ahazia nga anak ni Ahab kay Jehoshafat, “Paupda ang akon mga tinawo sa imo mga tinawo sa pagpanakayon.” Pero wala magsugot si Jehoshafat.

50 Sang napatay si Jehoshafat, ginlubong siya sa ginlubngan sang iya mga katigulangan sa Banwa ni David. Kag si Jehoram nga iya anak amo ang nagbulos sa iya bilang hari.

Ang Paghari ni Ahazia sa Israel

51 Nangin hari sang Israel si Ahazia nga anak ni Ahab sang ika-17 nga tuig sang paghari ni Jehoshafat sa Juda. Sa Samaria nag-estar si Ahazia, kag naghari siya sa sulod sang duha ka tuig. 52 Malain ang iya ginhimo sa panulok sang Ginoo, tungod kay nagsunod siya sa iya amay kag iloy, kag kay Jeroboam nga anak ni Nebat, nga amo ang nangin kabangdanan sang pagpakasala sang mga taga-Israel. 53 Nagsimba siya kag nag-alagad kay Baal, gani ginpaakig niya ang Ginoo, ang Dios sang Israel, pareho sang ginhimo sang iya amay.

Notas al pie

  1. 22:1 Aram: ukon, Syria.
  2. 22:3 Ahab: sa Hebreo, hari sang Israel. Amo man sa bersikulo 4-6, 8-10, 18, 30.
  3. 22:48 mga barko nga pangnegosyo: sa Hebreo, mga barko sang Tarshish.

The Message

1 Kings 22

11-3 They enjoyed three years of peace—no fighting between Aram and Israel. In the third year, Jehoshaphat king of Judah had a meeting with the king of Israel. Israel’s king remarked to his aides, “Do you realize that Ramoth Gilead belongs to us, and we’re sitting around on our hands instead of taking it back from the king of Aram?”

4-5 He turned to Jehoshaphat and said, “Will you join me in fighting for Ramoth Gilead?”

Jehoshaphat said, “You bet. I’m with you all the way—my troops are your troops, my horses are your horses.” He then continued, “But before you do anything, ask God for guidance.”

The king of Israel got the prophets together—all four hundred of them—and put the question to them: “Should I attack Ramoth Gilead? Or should I hold back?”

“Go for it,” they said. “God will hand it over to the king.”

But Jehoshaphat dragged his heels: “Is there still another prophet of God around here we can consult?”

The king of Israel told Jehoshaphat, “As a matter of fact, there is still one such man. But I hate him. He never preaches anything good to me, only doom, doom, doom—Micaiah son of Imlah.”

“The king shouldn’t talk about a prophet like that,” said Jehoshaphat.

So the king of Israel ordered one of his men, “On the double! Get Micaiah son of Imlah.”

10-12 Meanwhile, the king of Israel and Jehoshaphat were seated on their thrones, dressed in their royal robes, resplendent in front of the Samaria city gates. All the prophets were staging a prophecy-performance for their benefit. Zedekiah son of Kenaanah had even made a set of iron horns, and brandishing them called out, “God’s word! With these horns you’ll gore Aram until there’s nothing left of him!” All the prophets chimed in, “Yes! Go for Ramoth Gilead! An easy victory! God’s gift to the king!”

13 The messenger who went to get Micaiah said, “The prophets have all said Yes to the king. Make it unanimous—vote Yes!”

14 But Micaiah said, “As surely as God lives, what God says, I’ll say.”

15 With Micaiah before him, the king asked him, “So Micaiah—do we attack Ramoth Gilead, or do we hold back?”

“Go ahead,” he said. “An easy victory. God’s gift to the king.”

16 “Not so fast,” said the king. “How many times have I made you promise under oath to tell me the truth and nothing but the truth?”

17 “All right,” said Micaiah, “since you insist.

I saw all of Israel scattered over the hills,
    sheep with no shepherd.
Then God spoke: ‘These poor people
    have no one to tell them what to do.
Let them go home and do
    the best they can for themselves.’”

18 Then the king of Israel turned to Jehoshaphat, “See! What did I tell you? He never has a good word for me from God, only doom.”

19-23 Micaiah kept on: “I’m not done yet; listen to God’s word:

I saw God enthroned,
    and all the angel armies of heaven
Standing at attention
    ranged on his right and his left.
And God said, ‘How can we seduce Ahab
    into attacking Ramoth Gilead?’
Some said this,
    and some said that.
Then a bold angel stepped out,
    stood before God, and said,
‘I’ll seduce him.’
    ‘And how will you do it?’ said God.
‘Easy,’ said the angel,
    ‘I’ll get all the prophets to lie.’
‘That should do it,’ said God.
    ‘On your way—seduce him!’

“And that’s what has happened. God filled the mouths of your puppet prophets with seductive lies. God has pronounced your doom.”

24 Just then Zedekiah son of Kenaanah came up and punched Micaiah in the nose, saying, “Since when did the Spirit of God leave me and take up with you?”

25 Micaiah said, “You’ll know soon enough; you’ll know it when you’re frantically and futilely looking for a place to hide.”

26-27 The king of Israel had heard enough: “Get Micaiah out of here! Turn him over to Amon the city magistrate and to Joash the king’s son with this message, ‘King’s orders: Lock him up in jail; keep him on bread and water until I’m back in one piece.’”

28 Micaiah said, “If you ever get back in one piece, I’m no prophet of God.”

He added,“When it happens, O people, remember where you heard it!”

29-30 The king of Israel and Jehoshaphat king of Judah attacked Ramoth Gilead. The king of Israel said to Jehoshaphat, “Wear my kingly robe; I’m going into battle disguised.” So the king of Israel entered the battle in disguise.

31 Meanwhile, the king of Aram had ordered his chariot commanders (there were thirty-two of them): “Don’t bother with anyone, whether small or great; go after the king of Israel and him only.”

32-33 When the chariot commanders saw Jehoshaphat they said, “There he is! The king of Israel!” and took after him. Jehoshaphat yelled out, and the chariot commanders realized they had the wrong man—it wasn’t the king of Israel after all. They let him go.

34 Just then someone, without aiming, shot an arrow randomly into the crowd and hit the king of Israel in the chink of his armor. The king told his charioteer, “Turn back! Get me out of here—I’m wounded.”

35-37 All day the fighting continued, hot and heavy. Propped up in his chariot, the king watched from the sidelines. He died that evening. Blood from his wound pooled in the chariot. As the sun went down, shouts reverberated through the ranks, “Abandon camp! Head for home! The king is dead!”

37-38 The king was brought to Samaria and there they buried him. They washed down the chariot at the pool of Samaria where the town whores bathed, and the dogs lapped up the blood, just as God’s word had said.

39-40 The rest of Ahab’s life—everything he did, the ivory palace he built, the towns he founded, and the defense system he built up—is all written up in The Chronicles of the Kings of Israel. He was buried in the family cemetery and his son Ahaziah was the next king.

Jehoshaphat of Judah

41-44 Jehoshaphat son of Asa became king of Judah in the fourth year of Ahab king of Israel. Jehoshaphat was thirty-five years old when he became king and he ruled for twenty-five years in Jerusalem. His mother was Azubah daughter of Shilhi. He continued the kind of life characteristic of his father Asa—no detours, no dead ends—pleasing God with his life. But he failed to get rid of the neighborhood sex-and-religion shrines. People continued to pray and worship at these idolatrous shrines. And he kept on good terms with the king of Israel.

45-46 The rest of Jehoshaphat’s life, his achievements and his battles, is all written in The Chronicles of the Kings of Judah. Also, he got rid of the sacred prostitutes left over from the days of his father Asa.

47 Edom was kingless during his reign; a deputy was in charge.

48-49 Jehoshaphat built ocean-going ships to sail to Ophir for gold. But they never made it; they shipwrecked at Ezion Geber. During that time Ahaziah son of Ahab proposed a joint shipping venture, but Jehoshaphat wouldn’t go in with him.

50 Then Jehoshaphat died and was buried in the family cemetery in the City of David his ancestor. Jehoram his son was the next king.

Ahaziah of Israel

51-53 Ahaziah son of Ahab became king over Israel in Samaria in the seventeenth year of Jehoshaphat king of Judah. He ruled Israel for two years. As far as God was concerned, he lived an evil life, reproducing the bad life of his father and mother, repeating the pattern set down by Jeroboam son of Nebat, who led Israel into a life of sin. Worshiping at the Baal shrines, he made God, the God of Israel, angry, oh, so angry. If anything, he was worse than his father.