Ang Pulong Sang Dios

1 Corinto 11

1Gani sunda ninyo ako, kay ginasunod ko man si Cristo.

Ang Pagtabon sang Ulo kon Nagasimba

Ginadayaw ko kamo, kay permi ninyo ako ginadumdom kag ginahuptan ninyo ang mga tradisyon nga ginpasa ko sa inyo. Karon gusto ko nga mahibaluan ninyo nga si Cristo amo ang ulo sang tagsa ka lalaki, kag ang lalaki amo ang ulo sang babayi,[a] kag ang Dios amo ang ulo ni Cristo. Gani sa inyo pagtilipon, kon ang lalaki magpangamuyo ukon magsugid sang mensahi sang Dios nga may tabon ang iya ulo, ginapakahuy-an niya ang iya ulo nga amo si Cristo. Kag kon ang babayi magpangamuyo ukon magsugid sang mensahi sang Dios nga wala sing tabon ang iya ulo, ginapakahuy-an niya ang iya ulo nga amo ang lalaki, kag daw pareho lang nga nagpakalbo siya. Kon ang babayi wala nagatabon sang iya ulo, maayo pa nga magpautod na lang siya sang iya buhok. Pero makahuluya sa babayi kon siya magpautod ukon magpakalbo. Gani dapat tabunan niya ang iya ulo. Ang lalaki indi dapat magtabon sang iya ulo, kay gintuga siya nga kaanggid sang Dios kag siya ang iya dungog. Ang babayi amo ang dungog sang lalaki. Kay ang lalaki wala paghimua halin sa babayi, kundi ang babayi amo ang ginhimo halin sa lalaki. Kag wala man paghimua ang lalaki para sa babayi, kundi ang babayi ginhimo para sa lalaki. 10 Gani amo ina nga kinahanglan magtabon ang babayi sang iya ulo, agod bisan ang mga anghel makahibalo nga nagapasakop siya sa lalaki.[b] 11 Pero dapat nga dumdumon ta man nga sa aton kabuhi sa Ginoo, kinahanglan sang babayi ang lalaki kag kinahanglan man sang lalaki ang babayi. 12 Kay ang una nga babayi ginhimo halin sa lalaki, kag karon ang lalaki nagakatawo halin sa babayi. Pero ang tanan nagahalin sa Dios.

13 Binagbinaga ninyo ini: Nagakabagay bala nga ang babayi magpangamuyo sa Dios nga wala sing tabon ang iya ulo? 14 Natural sa lalaki nga manubo ang iya buhok, kay makahuluya kon malaba ini. 15 Pero sa babayi iya, ang malaba nga buhok nagapatahom sa iya. Kay ginhatagan siya sang Dios sing malaba nga buhok bilang inugtabon sa iya ulo. 16 Pero kon may ara nga gusto magkontra sining amon ginatudlo, ang masiling ko lang, wala kami sang iban nga kinabatasan luwas sini. Kag amo man ini ang ginasunod sang mga iglesya sang Dios sa bisan diin nga lugar.

Ang Balaan nga Panihapon

17 May isa pa gid ka butang nga gusto ko nga sambiton subong sa inyo, kag sa sini wala ko kamo ginadayaw, tungod kay ang inyo pagtilipon wala nagadala sing kaayuhan, kundi kalainan. 18 Kay nakabati ako nga kon nagatilipon kamo, nagabinahin-bahin kamo, kag medyo nagapati ako nga may kamatuoran ini. 19 Siguro kinahanglan man nga matabo ina dira sa inyo agod mahibaluan kon sin-o gid sa inyo ang matuod nga tumuluo. 20 Kon nagatilipon kamo agod magsaulog sang Panihapon sang Ginoo, indi husto ang inyo ginahimo, 21 tungod kay wala kamo nagahulatay kon magkaon. Gani ang iban sa inyo busog gid kag hubog samtang ang iban iya gutom kag ginauhaw. 22 Ngaa indi kamo anay magkaon kag mag-inom sa inyo kaugalingon nga balay? Kay sa inyo ginahimo nga ina, ginapakahuy-an ninyo ang mga imol, kag pati ang bug-os nga iglesya sang Dios ginatamay ninyo. Ano bala ang akon isiling sa inyo? Dayawon ko bala kamo sa inyo ginahimo nga ina? Indi gid!

23 Amo ini ang gintudlo sa akon sang Ginoo, kag gintudlo ko man sa inyo: nga sang sadto nga gab-i nga gintraiduran siya, nagkuha siya sang tinapay, 24 kag tapos niya pasalamat sa Dios, ginpamihak-pihak niya ini kag nagsiling, “Amo ini ang akon lawas para sa inyo. Himua ninyo ini sa pagdumdom sa akon.” 25 Pagkatapos nila kaon sang tinapay, amo man ang iya ginhimo sa ilimnon: ginkuha niya ini, ginpasalamatan, kag nagsiling, “Ini nga ilimnon amo ang bag-o nga kasugtanan nga patigayunon paagi sa akon dugo. Himua ninyo ini sa pagdumdom sa akon.” 26 Sa kada kaon ninyo sang sina nga tinapay kag pag-inom sang sina nga ilimnon ginabantala ninyo ang kamatayon sang Ginoo hasta sa iya nga pagbalik.

27 Gani ang bisan sin-o nga magkaon sang sina nga tinapay kag mag-inom sang sina nga ilimnon sang Ginoo sa paagi nga indi takos nagakasala kontra sa lawas kag dugo sang Ginoo. 28 Kinahanglan mag-usisa anay ang tagsa-tagsa sang iya kaugalingon sa indi pa siya magkaon sang tinapay kag mag-inom sang ilimnon. 29 Kay kon magkaon siya kag mag-inom nga wala niya ginakilala ang kahulugan sang lawas sang Ginoo, nagadala lang siya sang silot sa iya kaugalingon. 30 Amo ina nga madamo sa inyo ang maluya kag masakiton, kag ang iban gani nagkalamatay. 31 Pero kon usisaon ta anay ang aton kaugalingon kon bala husto ang aton pagkabuhi ukon indi,[c] indi kita pagsilutan sang Dios. 32 Kon kita nga mga tumuluo ginasilutan sang Dios, ginatudluan niya kita agod indi kita pagsentensyahan upod sa mga tawo sang kalibutan.[d]

33 Gani, mga utod ko kay Cristo, kon magtipon kamo sa pagsaulog sang Panihapon sang Ginoo, maghulatay kamo. 34 Kon may ginagutom sa inyo, magkaon siya anay sa iya balay agod indi kamo pagsilutan sang Ginoo tungod sa inyo ginahimo kon nagatilipon na kamo. Kon parte sa iban nga mga butang, areglahon ko lang ugaling kon makaabot na ako dira.

Notas al pie

  1. 11:3 babayi: ukon, iya asawa.
  2. 11:10 lalaki: ukon, iya bana.
  3. 11:31 kon bala husto ang aton pagkabuhi ukon indi: ukon, kon bala ginakilala naton ang kahulugan sang lawas sang Ginoo.
  4. 11:32 mga tawo sang kalibutan: buot silingon, mga tawo nga wala nagatuo sa Dios.

The Message

1 Corinthians 11

To Honor God

11-2 It pleases me that you continue to remember and honor me by keeping up the traditions of the faith I taught you. All actual authority stems from Christ.

3-9 In a marriage relationship, there is authority from Christ to husband, and from husband to wife. The authority of Christ is the authority of God. Any man who speaks with God or about God in a way that shows a lack of respect for the authority of Christ, dishonors Christ. In the same way, a wife who speaks with God in a way that shows a lack of respect for the authority of her husband, dishonors her husband. Worse, she dishonors herself—an ugly sight, like a woman with her head shaved. This is basically the origin of these customs we have of women wearing head coverings in worship, while men take their hats off. By these symbolic acts, men and women, who far too often butt heads with each other, submit their “heads” to the Head: God.

10-12 Don’t, by the way, read too much into the differences here between men and women. Neither man nor woman can go it alone or claim priority. Man was created first, as a beautiful shining reflection of God—that is true. But the head on a woman’s body clearly outshines in beauty the head of her “head,” her husband. The first woman came from man, true—but ever since then, every man comes from a woman! And since virtually everything comes from God anyway, let’s quit going through these “who’s first” routines.

13-16 Don’t you agree there is something naturally powerful in the symbolism—a woman, her beautiful hair reminiscent of angels, praying in adoration; a man, his head bared in reverence, praying in submission? I hope you’re not going to be argumentative about this. All God’s churches see it this way; I don’t want you standing out as an exception.

17-19 Regarding this next item, I’m not at all pleased. I am getting the picture that when you meet together it brings out your worst side instead of your best! First, I get this report on your divisiveness, competing with and criticizing each other. I’m reluctant to believe it, but there it is. The best that can be said for it is that the testing process will bring truth into the open and confirm it.

20-22 And then I find that you bring your divisions to worship—you come together, and instead of eating the Lord’s Supper, you bring in a lot of food from the outside and make pigs of yourselves. Some are left out, and go home hungry. Others have to be carried out, too drunk to walk. I can’t believe it! Don’t you have your own homes to eat and drink in? Why would you stoop to desecrating God’s church? Why would you actually shame God’s poor? I never would have believed you would stoop to this. And I’m not going to stand by and say nothing.

23-26 Let me go over with you again exactly what goes on in the Lord’s Supper and why it is so centrally important. I received my instructions from the Master himself and passed them on to you. The Master, Jesus, on the night of his betrayal, took bread. Having given thanks, he broke it and said,

This is my body, broken for you.
Do this to remember me.

After supper, he did the same thing with the cup:

This cup is my blood, my new covenant with you.
Each time you drink this cup, remember me.

What you must solemnly realize is that every time you eat this bread and every time you drink this cup, you reenact in your words and actions the death of the Master. You will be drawn back to this meal again and again until the Master returns. You must never let familiarity breed contempt.

27-28 Anyone who eats the bread or drinks the cup of the Master irreverently is like part of the crowd that jeered and spit on him at his death. Is that the kind of “remembrance” you want to be part of? Examine your motives, test your heart, come to this meal in holy awe.

29-32 If you give no thought (or worse, don’t care) about the broken body of the Master when you eat and drink, you’re running the risk of serious consequences. That’s why so many of you even now are listless and sick, and others have gone to an early grave. If we get this straight now, we won’t have to be straightened out later on. Better to be confronted by the Master now than to face a fiery confrontation later.

33-34 So, my friends, when you come together to the Lord’s Table, be reverent and courteous with one another. If you’re so hungry that you can’t wait to be served, go home and get a sandwich. But by no means risk turning this Meal into an eating and drinking binge or a family squabble. It is a spiritual meal—a love feast.

The other things you asked about, I’ll respond to in person when I make my next visit.