Nueva Versión Internacional (Castilian)

Nehemías 9

Los israelitas confiesan sus pecados

1El día veinticuatro de ese mes, los israelitas se reunieron para ayunar, se vistieron de luto y se echaron ceniza sobre la cabeza. Habiéndose separado de los extranjeros, confesaron públicamente sus propios pecados y la maldad de sus antepasados, y asumieron así su responsabilidad. Durante tres horas leyeron el libro de la ley del Señor su Dios, y en las tres horas siguientes[a] le confesaron sus pecados y lo adoraron. Luego los levitas Jesúa, Baní, Cadmiel, Sebanías, Buní, Serebías, Baní y Quenaní subieron a la plataforma y en alta voz invocaron al Señor su Dios. Y los levitas Jesúa, Cadmiel, Baní, Jasabnías, Serebías, Hodías, Sebanías y Petaías clamaron:

«¡Vamos, bendecid al Señor vuestro Dios
    desde ahora y para siempre!
¡Bendito seas, Señor!
    ¡Sea exaltado tu glorioso nombre,
    que está por encima de toda bendición y alabanza!

»¡Solo tú eres el Señor!
    Tú has hecho los cielos,
y los cielos de los cielos
    con todas sus estrellas.[b]
Tú le das vida a todo lo creado:
    la tierra y el mar
con todo lo que hay en ellos.
    ¡Por eso te adoran los ejércitos del cielo!

»Tú, Señor y Dios,
    fuiste quien escogió a Abram.
Tú lo sacaste de Ur de los caldeos
    y le pusiste por nombre Abraham.
Descubriste en él un corazón fiel;
    por eso hiciste con él un pacto.
Le prometiste que a sus descendientes
    les darías la tierra de los cananeos,
de los hititas, amorreos y ferezeos,
    de los jebuseos y gergeseos.
Y cumpliste tu palabra
    porque eres justo.

»En Egipto viste la aflicción de nuestros padres;
    junto al Mar Rojo escuchaste sus lamentos.
10 Lanzaste grandes señales y maravillas
    contra el faraón, sus siervos y toda su gente,
porque viste la insolencia
    con que habían tratado a tu pueblo.
Fue así como te ganaste
    la buena fama que hoy tienes.
11 A la vista de ellos abriste el mar,
    y lo cruzaron sobre terreno seco.
Pero arrojaste a sus perseguidores
    en lo más profundo del mar,
    como piedra en aguas caudalosas.
12 Con una columna de nube los guiaste de día,
    con una columna de fuego los guiaste de noche:
    les alumbraste el camino que debían seguir.

13 »Descendiste al monte Sinaí;
    desde el cielo les hablaste.
Les diste juicios rectos y leyes verdaderas,
    estatutos y mandamientos buenos.
14 Les diste a conocer tu sábado santo,
    y por medio de tu servidor Moisés
les entregaste tus mandamientos,
    estatutos y leyes.

15 »Saciaste su hambre con pan del cielo;
    calmaste su sed con agua de la roca.
Les diste posesión de la tierra
    que bajo juramento les habías prometido.
16 Pero ellos y nuestros padres fueron altivos;
    no quisieron obedecer tus mandamientos.
17 Se negaron a escucharte;
    no se acordaron de las maravillas
    que hiciste por ellos.
Fue tanta su terquedad y rebeldía
    que hasta se nombraron un jefe
para que los hiciera volver
    a la esclavitud de Egipto.
Pero tú no los abandonaste
    porque eres Dios perdonador,
    clemente y compasivo,
    lento para la ira y grande en amor.

18 »Y, a pesar de que se hicieron
    un becerro de metal fundido
y dijeron: “Este es tu dios
    que te hizo subir de Egipto”,
y aunque fueron terribles
    las ofensas que cometieron,
19 tú no los abandonaste en el desierto
    porque eres muy compasivo.

»Jamás se apartó de ellos la columna de nube
    que los guiaba de día por el camino;
ni dejó de alumbrarlos la columna de fuego
    que de noche les mostraba por dónde ir.

20 »Con tu buen Espíritu les diste entendimiento.
    No les quitaste tu maná de la boca;
    les diste agua para calmar su sed.
21 Cuarenta años los sustentaste en el desierto.
    ¡Nada les faltó!
No se desgastaron sus vestidos
    ni se les hincharon los pies.

22 »Les entregaste reinos y pueblos,
    y asignaste a cada cual su territorio.
Conquistaron las tierras de Og y de Sijón,
    que eran reyes de Hesbón y de Basán.
23 Multiplicaste sus hijos
    como las estrellas del cielo;
los hiciste entrar en la tierra
    que bajo juramento les prometiste a sus padres.
24 Y sus hijos entraron en la tierra
    y tomaron posesión de ella.
Ante ellos sometiste a los cananeos que la habitaban;
    les entregaste reyes y pueblos de esa tierra,
    para que hicieran con ellos lo que quisieran.
25 Conquistaron ciudades fortificadas
    y una tierra fértil;
se adueñaron de casas repletas de bienes,
    de cisternas, viñedos y olivares,
    y de gran cantidad de árboles frutales.
Comieron y se hartaron y engordaron;
    ¡disfrutaron de tu gran bondad!

26 »Pero fueron desobedientes:
    se rebelaron contra ti,
    rechazaron tu ley,
mataron a tus profetas
    que los convocaban a volverse a ti;
    ¡te ofendieron mucho!
27 Por eso los entregaste a sus enemigos,
    y estos los oprimieron.
En tiempo de angustia clamaron a ti,
    y desde el cielo los escuchaste;
por tu inmensa compasión les enviaste salvadores
    para que los liberaran de sus enemigos.
28 Pero, en cuanto eran liberados,
    volvían a hacer lo que te ofende;
tú los entregabas a sus enemigos,
    y ellos los dominaban.
De nuevo clamaban a ti,
    y desde el cielo los escuchabas.
¡Por tu inmensa compasión
    muchas veces los libraste!
29 Les advertiste que volvieran a tu ley,
    pero ellos actuaron con soberbia
    y no obedecieron tus mandamientos.
Pecaron contra tus normas,
    que dan vida a quien las obedece.
En su rebeldía, te rechazaron;
    fueron tercos y no quisieron escuchar.

30 »Durante años tuviste paciencia con ellos;
    con tu Espíritu los amonestaste
por medio de tus profetas,
    pero ellos no quisieron escuchar.
Por eso los dejaste caer en manos
    de los pueblos de esa tierra.
31 Sin embargo, es tal tu compasión
    que no los destruiste ni abandonaste,
    porque eres Dios clemente y compasivo.

32 »Y ahora, Dios nuestro,
    Dios grande, temible y poderoso,
    que cumples el pacto y eres fiel,
no tengas en poco los sufrimientos
    que han padecido nuestros reyes,
    gobernantes, sacerdotes y profetas,
nuestros padres y todo tu pueblo,
    desde los reyes de Asiria hasta hoy.
33 Tú has sido justo en todo
    lo que nos ha sucedido,
porque actúas con fidelidad.
    Nosotros, en cambio, actuamos con maldad.
34 Nuestros reyes y gobernantes,
    nuestros sacerdotes y antepasados
desobedecieron tu ley
    y no acataron tus mandamientos
    ni las advertencias con que los amonestabas.
35 Pero ellos, durante su reinado,
    no quisieron servirte
    ni abandonar sus malas obras,
a pesar de que les diste muchos bienes
    y les regalaste una tierra extensa y fértil.

36 »Por eso ahora somos esclavos,
    esclavos en la tierra
que les diste a nuestros padres
    para que gozaran de sus frutos y sus bienes.
37 Sus abundantes cosechas son ahora de los reyes
    que nos has impuesto por nuestro pecado.
Como tienen el poder, hacen lo que quieren
    con nosotros y con nuestro ganado.
    ¡Grande es nuestra aflicción!

38 »Por todo esto, nosotros hacemos este pacto y lo ponemos por escrito, firmado por nuestros gobernantes, levitas y sacerdotes».

Notas al pie

  1. 9:3 tres horas … tres horas siguientes. Lit. una cuarta parte del día … una cuarta parte.
  2. 9:6 todas sus estrellas. Lit. todo su ejército.

Het Boek

Nehemia 9

De Israëlieten keren zich weer tot God

1Op de vierentwintigste dag van dezelfde maand kwam het volk weer bijeen, deze keer om te vasten. De mensen droegen rouwkleding en hadden aarde op hun hoofd gestrooid. De Israëlieten gingen apart staan van de niet-Israëlieten. Gedurende enkele uren werden hun de wetten van de Here, hun God, voorgelezen. En in de drie daaropvolgende uren beleden zij hun zonden en die van hun voorouders. Zij bogen zich neer en aanbaden de Here. Enkele Levieten stonden op een verhoging de Here, hun God, te prijzen. Het waren Jesúa, Bani, Kadmiël, Sebanja, Bunni, Serebja, Bani en Kenani. De andere Levieten, Jesúa, Kadmiël, Bani, Hasabneja, Serebja, Hodía, Sebanja en Pethahja zeiden: ‘Sta op en loof de Here, uw God, want Hij leeft van eeuwigheid tot eeuwigheid! Onze God is veel groter dan wij ooit kunnen beseffen of onder woorden brengen. Prijs God:

U alleen bent God. U hebt de hemel, de aarde en de zeeën gemaakt met alles wat daar leeft. U bent degene die aan alles leven schenkt en alle engelen in de hemel aanbidden U. U bent de Here, de God die Abram hebt uitgekozen. U hebt hem uit Ur der Chaldeeën gehaald en hem de nieuwe naam Abraham gegeven. Omdat U zag dat hij trouw was, hebt U met hem een verbond gesloten. U beloofde dat hij en zijn nakomelingen voorgoed het land zouden krijgen van de Kanaänieten, Hethieten, Amorieten, Perizzieten, Jebusieten en Girgasieten. En U hebt gedaan wat U had beloofd, want U houdt U altijd aan uw woord.

Ook hebt U de ellendige omstandigheden gezien waarin onze voorouders in Egypte verkeerden en hun wanhoopskreet gehoord, toen zij aan de Rietzee stonden. 10 Voor de ogen van de farao en het Egyptische volk hebt U grote tekenen en wonderen gedaan. Want U wist hoe wreed zij uw volk behandelden. Door uw onvergetelijke daden hebt U grote bekendheid gekregen. 11 U liet het water van de zee uiteengaan, zodat uw volk over het droge naar de overkant kon trekken! Daarna vernietigde U zijn achtervolgers in de diepe zee: zij zonken als een steen in de golven! 12 Overdag leidde U onze voorouders met een wolkkolom en ʼs nachts met een vuurkolom. Zo wisten zij welke weg zij moesten nemen. 13 U bent op de berg Sinaï neergedaald en hebt vanuit de hemel met hen gesproken. U gaf hun deze goede en betrouwbare wetten en geboden, 14 waaronder het gebod de heilige sabbat te houden. En U beval hun door uw knecht Mozes dat zij zich aan al die geboden moesten houden. 15 U gaf hun brood uit de hemel toen zij honger hadden en liet water uit een rots stromen, toen zij dorst kregen. Zij kregen van U de opdracht het land in bezit te nemen dat U hun onder ede had beloofd.

16 Maar onze voorouders waren trotse, koppige mensen die weigerden naar uw geboden te luisteren. 17 Zij wilden niet gehoorzamen en vergaten de wonderen die U voor hen had gedaan. Het werd nog erger: koppig als ze waren, stelden zij een nieuwe leider aan, die hen moest terugbrengen naar de slavernij in Egypte! Maar U bent een God die vergeeft, die genade schenkt en medelijden toont. U wordt niet snel toornig; integendeel, U bent vol liefde en genade. Daarom hebt U hen niet in de steek gelaten. 18 Zelfs niet toen zij een beeld van een kalf hadden gemaakt en riepen: “Dit is onze God! Hij heeft ons uit Egypte gehaald!” Zij hebben zo ongelooflijk veel zonden gedaan 19 en toch hebt U hen niet in de woestijn achtergelaten om te sterven. Want U hield zielsveel van hen. Dag in dag uit ging de wolkkolom voor hen uit en elke nacht wees de vuurkolom de weg. 20 U hebt hun uw goede Geest gegeven om hen te onderwijzen. En U liet nooit na brood uit de hemel of water tegen de dorst te geven. 21 U hebt hen veertig jaar lang in de woestijn onderhouden, nooit hebben zij gebrek geleden. Hun kleren raakten niet versleten en hun voeten niet opgezwollen. 22 Daarna hielp U hen verschillende koninkrijken en volken te veroveren en liet uw volk tot in de verste uithoeken van het land wonen. Zij namen het land van koning Sichon van Chesbon en dat van koning Og van Basan volledig in bezit. 23 U zorgde ervoor dat zij talrijke kinderen kregen, zoveel als er sterren aan de hemel staan. U bracht hen in het land dat U hun voorouders had toegezegd. 24 Daar gingen zij wonen en U hebt hele volken aan hen onderworpen, ook de vroegere bewoners van het land, de Kanaänieten met hun koningen. Zij kwamen volkomen in de macht van uw volk. 25 Uw volk heeft vestingsteden en vruchtbare grond veroverd. Zij hebben huizen vol goede gebruiksvoorwerpen, uitgehouwen waterbakken, wijngaarden, olijfbomen en talrijke vruchtbomen in bezit genomen. Er was voedsel in overvloed en zij leefden in weelderige omstandigheden dankzij uw grote goedheid.

26 Maar desondanks werden zij ongehoorzaam. Zij kwamen tegen U in opstand en verwierpen uw wetten. Zij vermoordden de profeten die U had gestuurd om hen ertoe te brengen naar U terug te keren. Zij zondigden heel, heel erg. 27 Toen liet U hen in handen van hun vijanden vallen en zij kregen het zwaar te verduren. In hun nood smeekten zij om hulp en U hoorde hen uit de hemel. U kreeg medelijden en stuurde mensen die hen verlosten van hun vijanden. 28 Maar zodra ze weer in rust en vrede leefden, begonnen zij opnieuw te zondigen. Weer liet U hen in handen van hun vijanden vallen. Weer moesten zij leven onder vreemde overheersing. En toch, telkens wanneer zij om hulp riepen, hoorde U hen in de hemel. U toonde opnieuw medelijden en bevrijdde hen! Dit gebeurde keer op keer. 29 U probeerde hen ertoe te bewegen uw wetten te gehoorzamen, maar zij waren koppig en weigerden naar uw geboden te luisteren. Zij bleven zondigen. Wie zich echter aan uw geboden houdt, zal leven! 30 Jarenlang had U geduld met hen en uw Geest sprak door profeten om hen terecht te wijzen. Maar zij luisterden niet. Daarom leverde U hen opnieuw over aan de macht van de omringende volken. 31 Maar uit medelijden hebt U niet voorgoed met hen afgerekend of hen in de steek gelaten, want U bent een genadige en liefdevolle God!

32 Nu dan, grote, sterke en ontzagwekkende God, U die trouw blijft aan uw beloften en aan uw goedheid en liefde voor ons, wees dan niet onverschillig voor de ellende die wij hebben doorgemaakt! Wij en onze koningen, leiders, priesters, profeten en voorouders zijn door grote moeilijkheden getroffen. Dat begon al op de dag waarop de Syrische koningen ons overwonnen en het is nog steeds zo. 33 Maar elke keer dat U ons strafte, deed U dat terecht: U was wél trouw, maar wij zondigden steeds. U gaf ons wat wij verdienden. 34 Onze koningen, leiders, priesters en voorouders hebben uw geboden niet gehoorzaamd en sloegen uw waarschuwingen in de wind. 35 Ondanks het feit dat U hun dit koninkrijk en nog andere zegeningen had geschonken, hebben zij U niet gediend. U gaf hun een ruim, rijk land, maar zij weigerden zich af te keren van hun kwade praktijken. 36 Nu wonen wij als slaven in dit land vol overvloed dat U onze voorouders hebt gegeven! Als slaven te midden van rijkdom! 37 De overvloedige opbrengst van het land gaat naar de koningen die U over ons laat heersen als straf voor onze zonden. Zij kunnen vrij beschikken over ons lichaam en ons vee en mogen met ons doen wat zij willen. Daarom voelen wij ons ellendig.

38 Om al deze redenen beloven wij opnieuw God te zullen dienen! We zullen dit verbond op schrift stellen en het ondertekenen. Ook onze leiders, Levieten en priesters zullen hun handtekening eronder zetten.’