Knijga O Kristu

Evanđelje po Luki 1

prema predaji prvih učenika i drugih očevidaca.[a]

Odlučio sam stoga i ja, vrli Teofile, tebi napisati sve po redu, pošto sam sve od početka pomno ispitao,

da se tako osvjedočiš u pouzdanost učenja koje si primio.

Navještenje rođenja Ivana Krstitelja

Za vladavine judejskoga kralja Heroda bio je neki svećenik imenom Zaharija iz Abijina reda hramskih službenika. žena mu je također bila iz Aronova svećeničkog plemena. Zvala se Elizabeta.

Oboje su bili pravedni pred Bogom jer su besprijekorno bili poslušni svim zapovijedima i odredbama Gospodnjim.

Nisu imali djece jer je Elizabeta bila nerotkinja, a oboje su već bili u poodmakloj dobi.

Jednoga je dana Zaharija služio Bogu u Hramu jer je na dužnosti bio njegov red.

Prema svećeničkome običaju ždrijebom ga zapadne da uđe u Svetište Gospodnje i da prinese k

10 Za vrijeme kađenja sve se mnoštvo naroda vani molilo.

11 A Zahariji se ukaže Božji anđeo. Stajao je s desne strane kadionog žrtvenika.

12 Kad ga ugleda, Zaharija se veoma prestraši.

13 Ali anđeo mu reče: 'Ne boj se, Zaharija! Jer uslišana ti je molitva: tvoja će ti žena Elizabeta roditi sina. Nadjenut ćeš mu ime Ivan.

14 Bit ćeš radostan i veseo, i mnogi će se veseliti njegovu rođenju.

15 Bit će on doista velik u očima Gospodnjim. Neće piti vina ni drugoga opojnog pića. Bit će ispunjen Svetim Duhom još od majčine utrobe.

16 Navest će mnoge židove da se obrate Gospodinu, svojemu Bogu.

17 Ići će pred Gospodinom pun duha i sile kao drevni prorok Ilija. Obratit će srce otaca k sinovima, a nepokorne umove promijeniti tako da prihvate razumnost pravednika. Pripremit će narod za dolazak Gospodnji.'

18 Zaharija reče anđelu: 'Po čemu ću znati da će se to dogoditi? Već sam star, a i žena mi je u poodmakloj dobi.'

19 Anđeo mu odgovori: 'Ja sam Gabrijel, koji stojim pred samim Bogom. Poslan sam da govorim s tobom i da ti donesem radosnu vijest.

20 A sada ćeš zanijemiti i nećeš moći govoriti do dana kada za to dođe vrijeme i moje se riječi ispune zato što im nisi povjerovao.

21 Narod je za to vrijeme čekao Zahariju i čudio se što se on toliko zadržao u Svetištu.

22 Kad je napokon izišao, nije im mogao ništa reći. Oni shvate da je u Svetištu imao viđenje. Pokušao im je govoriti znacima, ali je ostao nijem.

23 Ostao je u Hramu dok nisu istekli dani njegove službe, a zatim se vratio doma.

24 Ubrzo zatim njegova žena Elizabeta zanese. Pet mjeseci se krila. Govorila je:

25 'Gospodin mi je to učinio! Skinuo je s mene sramotu pred ljudima.'

Navještenje Isusova rođenja

26 Nakon šest mjeseci Bog pošalje anđela Gabrijela u galilejski grad Nazaret

27 k djevici Mariji, zaručenoj za čovjeka imenom Josip, iz Davidove loze.

28 Gabrijel joj se ukazao i rekao: 'Zdravo, milosti puna! Gospodin s tobom!'

29 Nato se Marija uznemiri te se počne domišljati što bi taj pozdrav mogao značiti.

30 'Ne boj se, Marijo!' reče joj anđeo. 'Bog ti je odlučio dati milost.

31 Zanijet ćeš i roditi sina. Nadjenut ćeš mu ime Isus.

32 On će biti vrlo velik i zvat će se Sin Svevišnjega. Gospodin Bog dat će mu prijestolje njegova pretka Davida.

33 Vladat će Izraelom[b] zauvijek; njegovu kraljevstvu neće biti kraja.'

34 Marija upita anđela: 'Ali kako? Ja još nisam upoznala muškarca.'

35 Anđeo joj odgovori: 'Sveti Duh će sići na tebe i sila Svevišnjega će te zakriliti. Zato će dijete koje rodiš biti sveto, Božji Sin.

36 Eto, tvoja je sestrična Elizabeta u starosti začela sina. Zvali su ju nerotkinjom, a trudna je već šest mjeseci.

37 Jer Bogu nije ništa nemoguće!'

38 Marija mu reče: 'Evo, Božja sam sluškinja. Neka mi bude kao što si rekao!' Anđeo tada ode.

Marija posjećuje Elizabetu

39 Nekoliko dana poslije Marija požuri u gorski predjel Judeje,

40 k Zahariji. Uđe u kuću i pozdravi Elizabetu.

41 Na Marijin pozdrav Elizabeti poskoči dijete u utrobi, a ona se napuni Svetim Duhom

42 te glasno poviče: 'Najblagoslovljenija si od svih žena i blagoslovljen je plod tvoje utrobe!

43 Kakve li časti da me posjeti majka mojega Gospodina!

44 Jer onog časa kad je tvoj pozdrav dopro do mojih ušiju, na tvoj je glas čedo u meni poskočilo od radosti!

45 Blago tebi jer si povjerovala da će se ispuniti što ti je rekao Gospodin!'

Marijin hvalospjev

46 Marija tada reče:
    'Slavi duša moja Gospodina!
47     Duh se moj raduje u Bogu, mojemu Spasitelju!
48     Spomenuo se milostivo svoje neznatne sluškinje! Svi će me naraštaji odsad nazivati blaženom
49     jer mi je Svesilni, čije je ime sveto, učinio velika djela.
50     Njegova je milost od naraštaja do naraštaja nad onima koji ga štuju.
51     Moćnom rukom čini silna djela, rastjeruje ohole i umišljene.
52     Zbacio je s prijestolja vladare, a uzvisio neznatne.
53     Gladne je nasitio dobrima, a bogataše otpustio praznih ruku.
54     Priskočio je u pomoć svojemu sluzi Izraelu sjećajući se milosti
55     koju je obećao našim precima: da će Abrahamu i njegovim potomcima uvijek biti milostiv.'

56 Marija je s Elizabetom ostala otprilike tri mjeseca, a zatim se vratila doma.

Rođenje Ivana KRSTITELJA

57 Elizabeti je došlo vrijeme da rodi te ona rodi sina.

58 Kad se među njezinim susjedima i rodbinom pročulo da joj je Bog iskazao veliku milost, veselili su se skupa s njom.

59 Kad je dijete navršilo osam dana, okupe se na obredu obrezanja. Htjeli su dječaka nazvati Zaharijom po ocu,

60 ali se Elizabeta usprotivi: 'Nipošto! Mora se zvati Ivan!'

61 'Pa u cijeloj se tvojoj obitelji nitko tako ne zove!'

62 Zato znacima upitaju dječakova oca kako ga želi nazvati.

63 On zatraži da mu daju pločicu i napiše: 'Zove se Ivan.' Svi se začude,

64 a Zahariji se odriješi jezik te on smjesta progovori i počne slaviti Boga.

65 Strah Božji obuzme sve žitelje toga kraja. Po cijelome judejskom gorju prepričavali su se ti događaji.

66 I tko god bi o njima čuo, razmišljao je o njima i pitao se: 'Što će biti od toga djeteta? Zaista je nad njim ruka Gospodnja.'

Zaharijino proročanstvo

67 Tada njegova oca Zahariju ispuni Sveti Duh te on izrekne proročanstvo:
68     'Slava Gospodinu Bogu Izraelovu jer je pohodio svoj narod i otkupio ga!
69     Podiže nam silnog Spasitelja iz potomstva svojega sluge Davida,
70     kao što je od davnine obećao kroz riječi svojih svetih proroka:
71     spasiti nas od neprijatelja i od ruku svih naših mrzitelja.
72     Bio je milosrdan našim precima i spomenuo se svojega svetog Saveza,
73     zavjeta koji je dao našemu ocu Abrahamu.
74     Izbavio nas je od neprijatelja da mu možemo služiti bez straha
75     u svetosti i pravednosti u sve svoje dane.
76     A ti ćeš se, sine moj, zvati prorokom Svevišnjega jer ćeš ići ispred Gospodina da mu pripraviš put.
77     Poučit ćeš njegov narod kako da spozna spasenje kroz oproštenje svojih grijeha,
78     po milosrdnom srcu našega Boga po kojemu će nas pohoditi zora s visine
79     da donese svjetlo onima koji prebivaju u tmini i u smrtnoj sjeni te da naše korake povede putem mira.'

80 Dječak je rastao i duhovno jačao. Kad je odrastao, živio je u pustinji sve dok nije započeo javnu službu pred Izraelom.

Notas al pie

  1. Evanđelje po Luki 1:2 U grčkome: onih koji su od početka bili očevici i sluge Riječi.
  2. Evanđelje po Luki 1:33 U grčkome: domom Jakovljevim

O Livro

Lucas 1

Introdução

1Excelentíssimo Teófilo:

Escreveram­se já várias narrativas sobre Cristo, em que se usaram relatos que nos foram feitos pelos que viram o que aconteceu desde o início e que se tornaram mensageiros da boa nova de Deus. Pareceu­me, contudo, que seria bom ordenar todos esses relatos, dos mais antigos aos mais recentes, e, após um exame completo, dar­te este resumo desses factos que aconteceram no nosso meio, para fortalecer a tua confiança na verdade de tudo o que te foi ensinado.

O nascimento de João Baptista predito

5/7 No tempo em que Herodes era rei da Judeia, viveu um sacerdote judaico chamado Zacarias, o qual pertencia ao turno de Abias no serviço do templo. Tal como ele próprio, também sua mulher Isabel pertencia à tribo sacerdotal, sendo descendente de Arão. Zacarias e Isabel eram crentes, cuidadosos em observar todas as leis e preceitos de Deus. Sucedia que não tinham filhos, pois Isabel era estéril e ambos já eram muito velhos.

8/10 Certo dia, encontrando­se Zacarias ocupado no seu cargo no templo, porque naquela semana era o turno dele que estava de serviço, coube­lhe por sorteio entrar no santuário interior e queimar incenso diante do Senhor. Entretanto, grande multidão orava lá fora no pátio do templo, como sempre se fazia na altura do culto em que se queimava o incenso.

11/12 Achava­se Zacarias no santuário quando, de súbito, apareceu um anjo de pé à direita do altar do incenso! Zacarias ficou perturbado e cheio de medo, 13 mas o anjo disse­lhe:

“Não receies, Zacarias, porque vim dizer­te que Deus ouviu as tuas orações e que tua mulher Isabel vai dar à luz um filho teu, ao qual porás o nome de João! 14 O seu nascimento dar­vos­á grande prazer e contentamento, e muitos se alegrarão convosco, 15 pois ele será grande diante do Senhor. Nunca deverá beber vinho ou bebida alcoólica, e será cheio do Espírito Santo antes mesmo do seu nascimento. 16 Convencerá muitos judeus a voltarem­se para o Senhor seu Deus. 17 Será um homem forte de espírito e dotado de grande poder, tal como o profeta Elias, preparando o povo para receber o Senhor. Porá o coração dos pais de acordo com o dos filhos, e mudará as mentes desobedientes para que respeitem e obedeçam a Deus.”

18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso saber que isso vai acontecer? Já sou velho, e também minha mulher é de idade bastante avançada.”

19/20 Então o anjo disse: “Eu sou Gabriel! O meu lugar é na própria presença de Deus. Foi ele quem me mandou trazer­te esta boa notícia! Mas, como não creste no que te disse, ficarás mudo e não poderás falar até que a criança nasça. E as minhas palavras irão cumprir­se no seu devido tempo.”

21/23 Entretanto, o povo esperava que Zacarias aparecesse e admirava­se por se demorar tanto. Quando finalmente saiu, não conseguia falar, e perceberam pelos seus gestos que devia ter tido qualquer visão no templo. Zacarias ali ficou durante os dias que lhe restavam de serviço e depois voltou para casa.

24/25 Passado pouco tempo, sua mulher Isabel ficou grávida e viveu recolhida durante cinco meses. “Como o Senhor é bom”, exclamava, “livrando­me assim da tristeza de não ter filhos!”

O nascimento de Jesus anunciado a Maria

26/28 Passados seis meses, Deus mandou o anjo Gabriel a Nazaré, uma localidade da Galileia, a uma virgem, Maria, prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei David. Gabriel apareceu­lhe e disse: “Eu te saúdo, mulher favorecida! O Senhor está contigo!”

29 Confusa e perturbada, Maria perguntava a si própria o que quereria o anjo dizer com aquelas palavras. 30/33 “Não tenhas medo, Maria”, continuou o anjo, “porque Deus vai dar­te uma bênção maravilhosa! Muito em breve ficarás grávida e terás um menino, a quem chamarás Jesus. Será grande — será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono do seu antepassado, o rei David. Governará sobre a descendência de Israel para sempre. O seu reino jamais terá fim!”

34 Maria, então, perguntou ao anjo: “Mas como posso ter um filho se sou virgem?”

35/37 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre ti, e o poder do Deus altíssimo cobrir­te­á como uma sombra; por isso, o menino que de ti vai nascer será santo, e será chamado o Filho de Deus. Além disso, também há seis meses Isabel, a tua parente, que toda a gente considerava estéril, ficou grávida, apesar da sua velhice! Porque nada é impossível para Deus.”

38 E Maria respondeu: “Dependo só do Senhor. Que se faça em mim segundo o que disseste. Que aconteça comigo tudo o que disseste.” Então o anjo desapareceu.

Maria visita Isabel

39/41 Alguns dias mais tarde, Maria foi apressadamente às terras montanhosas da Judeia, à vila onde Zacarias morava, para visitar Isabel. Quando Maria saudou a prima, o menino de Isabel saltou no seu ventre, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.

42 Com grande contentamento, Isabel exclamou, dirigindo­se a Maria: “Bendita és tu entre as mulheres, e bendito é o filho que estás a gerar. 43/45 Grande honra é esta, a de ser visitada pela mãe do meu Senhor! Quando me deste a tua saudação, no momento em que ouvi a tua voz, o menino saltou de alegria dentro de mim! És feliz por teres crido que Deus cumpriria as coisas que te foram ditas.”

O cântico de Maria

46/55 E Maria respondeu:

    “Oh, como eu louvo o Senhor!
    E quanto me alegro em Deus, meu Salvador!
    Porque reparou na sua humilde servidora,
        e agora, por todas as gerações, serei chamada bendita de Deus.
    Pois ele, o Deus santo e poderoso, me fez grandes coisas.
    A sua misericórdia estende­se para sempre a todos os que o temem.
    Como é poderoso o seu forte braço!
    Como faz fugir os orgulhosos e os arrogantes!
    Arrancou os príncipes dos seus tronos e exaltou os humildes.
    Fartou os famintos com coisas boas
        e mandou embora os ricos de mãos vazias.
    Socorreu o povo de Israel, que o serve!
    Não esqueceu a sua promessa de se mostrar compassivo.
    Porque prometeu aos nossos pais, Abraão e seus filhos,
        ser misericordioso com eles para sempre.”

56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses e depois voltou para casa.

O nascimento de João Baptista

57/58 Entretanto, o período de espera de Isabel chegou ao seu termo, e veio a hora da criança nascer. Era um menino. A notícia de como o Senhor tinha sido bondoso para ela espalhou­se rapidamente entre vizinhos e parentes, e todos se alegraram com ela.

59 Oito dias depois de nascer, parentes e amigos vieram para a cerimónia da circuncisão. Todos julgavam que a criança se chamaria Zacarias, como o pai. 60 Mas Isabel disse: “Não, ele vai chamar­se João!” 61 E exclamaram:

“João? Em toda a tua família não há ninguém que se chame assim”.

62 Então perguntaram por gestos ao pai da criança como iria ela chamar­se. 63 Ele pediu por sinais uma pequena placa e, com grande espanto de todos, escreveu, “O nome dele é João”. 64 E logo Zacarias conseguiu falar de novo, começando a louvar Deus. 65 O pasmo espalhou­se por toda a vizinhança e a notícia do sucedido correu pelos montes da Judeia.

66 Todos quantos ouviam falar no caso pensavam demoradamente e perguntavam: “Quem virá a ser este menino no futuro? Porque, de facto, a mão do Senhor está sobre ele de maneira muito especial”.

67 Então seu pai, Zacarias, cheio do Espírito Santo, falou em nome de Deus:

O cântico de Zacarias

68/79     “Louvem o Senhor, o Deus de Israel,
    porque veio dar auxílio ao seu povo e o salvou.
    Agora manda­nos um Salvador poderoso,
        da descendência do seu servo, o rei David,
    conforme prometeu através dos santos profetas, há muito tempo,
    alguém que nos livre dos nossos inimigos,
        de todos os que nos odeiam.
    Teve piedade dos nossos antepassados, sim, do próprio Abraão,
    lembrando­se da aliança sagrada que com ele fez,
    dando­nos o privilégio de servir Deus sem receio,
        libertos dos nossos inimigos,
    e tornando­nos santos e aceitáveis,
        aptos para estar na sua presença para sempre.
    E tu, meu filho, serás chamado profeta do Deus glorioso,
    porque prepararás o caminho para o Senhor.
    Dirás ao seu povo como achar a salvação,
        através do perdão dos pecados.
    Tudo isto porque a misericórdia do nosso Deus é muito grande,
    e porque o sol divino está prestes a brilhar sobre nós,
    para dar luz aos que se encontram sentados na escuridão
        e na noite da morte,
    e para nos guiar pelo caminho da paz.”

80 O menino ia crescendo e o seu espírito amadurecia; mais tarde vivia no deserto, até que começou com o seu trabalho público em Israel.