Священное Писание (Восточный перевод), версия для Таджикистана

Числа 16:1-50

Корах, Датан и Авирам восстают против Мусо

1Корах, сын Ицхара, внук Каафа, правнук Леви, и рувимиты – Датан и Авирам, сыновья Элиава, и Авнан, сын Пелета, составили заговор 2и восстали против Мусо. С ними были двести пятьдесят исроильтян, вождей народа, прославленной среди народа знати. 3Они собрались против Мусо и Хоруна и сказали им:

– Вы зашли слишком далеко! Все в народе святы, каждый из них, и Вечный пребывает с ними. Почему же вы ставите себя выше всего народа Вечного?

4Услышав это, Мусо пал лицом на землю. 5Он сказал Кораху и его сообщникам:

– Завтра утром Вечный покажет, кто принадлежит Ему, кто свят и кому будет дано приближаться к Нему. Кого Он изберёт, тому и будет дано приближаться к Нему. 6Ты, Корах, и твои сообщники сделайте вот что: возьмите сосуды для возжигания благовоний 7и завтра положите в них горящие угли, а на них положите перед Вечным благовония. Кого Вечный изберёт, тот и будет свят. Вы, левиты, зашли слишком далеко!

8Мусо сказал Кораху:

– Послушайте, левиты! 9Разве не достаточно вам того, что Бог Исроила отделил вас от народа Исроила и приблизил к Себе, чтобы вы работали при священном шатре Вечного, стояли перед обществом и служили ему? 10Он приблизил к Себе вас и ваших собратьев левитов, но вы пытаетесь получить и священство. 11Вы и ваши сообщники ополчились против Вечного. Ведь кто такой Хорун, чтобы вам роптать на него?

12Мусо призвал Датана и Авирама, сыновей Элиава. Но они сказали:

– Мы не придём! 13Разве не достаточно, что ты вывел нас из земли, где течёт молоко и мёд, чтобы убить в пустыне? А теперь ты хочешь ещё и властвовать над нами? 14Ты не привёл нас в землю, где течёт молоко и мёд, и не дал нам поля и виноградники. Хочешь запорошить этим людям глаза? Мы не придём!

15Мусо сильно разгневался и сказал Вечному:

– Не принимай их приношений. Я не брал у них даже осла и никому из них не причинил зла.

16Мусо сказал Кораху:

– Что до тебя с твоими сообщниками, предстаньте завтра перед Вечным: ты, они и Хорун. 17Пусть каждый возьмёт свой сосуд, положит в него благовония и принесёт его Вечному – всего двести пятьдесят сосудов. Ты и Хорун тоже принесите каждый свой сосуд.

18Каждый взял сосуд, положил в него горящие угли, а на них – благовония, и встал с Мусо и Хоруном у входа в шатёр встречи. 19Когда Корах собрал против них всех сообщников к входу в шатёр встречи, слава Вечного явилась всему народу. 20Вечный сказал Мусо и Хоруну:

21– Отделитесь от этого народа, чтобы Я уничтожил их в одно мгновение.

22Но Мусо и Хорун пали лицом на землю и сказали:

– Всевышний, Бог духов всякой плоти, неужели Ты прогневаешься на весь народ, когда согрешит один?

Наказание Кораха, Датана и Авирама

23Тогда Вечный сказал Мусо:

24– Скажи народу: «Отойдите от жилищ Кораха, Датана и Авирама».

25Мусо встал и пошёл к Датану и Авираму, а старейшины Исроила пошли за ним. 26Он предупредил народ:

– Отойдите от шатров этих нечестивцев! Не трогайте ничего из их пожитков, иначе вы погибнете из-за их грехов.

27Они отошли от жилищ Кораха, Датана и Авирама. Датан и Авирам вышли и стояли с жёнами, сыновьями и маленькими детьми у входов в свои шатры.

28И Мусо сказал:

– Вот как вы узнаете, что Вечный послал меня сделать всё это, и что я делаю это не по своей воле: 29если они умрут обычной смертью и участь их будет подобна участи всех людей, то Вечный меня не посылал. 30Но если Вечный сотворит небывалое, если под ними разверзнется земля и поглотит их со всем их добром, и они живыми сойдут в мир мёртвых, то вы поймёте, что эти люди презирали Вечного.

31Едва он окончил говорить это, земля под ними разошлась. 32Земля разверзлась и поглотила их и их сородичей – всех людей Кораха со всем их имуществом. 33Они живыми сошли в мир мёртвых, со всем своим добром; земля сомкнулась над ними, и они сгинули из среды народа. 34Под их крики исроильтяне, которые были вокруг, разбежались, крича: «Земля хочет поглотить и нас!»

35Вечный послал огонь и сжёг двести пятьдесят человек, которые приносили благовония.

36Вечный сказал Мусо:

37– Вели Элеазару, сыну священнослужителя Хоруна, собрать сосуды среди сожжённых останков и разбросать из них угли, потому что они святы, – 38это сосуды грешников, которые поплатились жизнью. Расплющь сосуды в листы, чтобы покрыть ими жертвенник, так как их принесли Вечному, и они стали освящёнными. Пусть они будут для исроильтян предостережением.

39Священнослужитель Элеазар собрал бронзовые сосуды, принесённые сожжёнными, и их расплющили, чтобы покрыть жертвенник, 40как повелел ему через Мусо Вечный. Таково было напоминание исроильтянам, что никому, кроме потомка Хоруна, нельзя приходить, чтобы возжигать благовония перед Вечным, чтобы не разделить участь Кораха и его сообщников.

Мусо и Хорун заступаются за народ

41На другой день всё общество исроильтян роптало на Мусо и Хоруна. «Вы погубили народ Вечного», – говорили они. 42Но когда, собравшись против Мусо и Хоруна, народ повернулся к шатру встречи, его покрыло облако и явилась слава Вечного. 43Мусо и Хорун подошли к шатру встречи, 44и Вечный сказал Мусо:

45– Оставь этот народ, чтобы Я уничтожил их в одно мгновение.

Они пали лицом на землю.

46Мусо сказал Хоруну:

– Возьми сосуд, положи в него горящие угли с жертвенника и благовония и поспеши к народу, чтобы очистить его. Вечный разгневался; начался мор.

47Хорун сделал, как сказал ему Мусо, и поспешил к народу. Среди них уже начался мор, но Хорун возжёг благовония и очистил народ. 48Он встал между мёртвыми и живыми, и мор прекратился. 49Но четырнадцать тысяч семьсот человек умерло от мора, не считая тех, кто умер из-за Кораха. 50Хорун вернулся к Мусо к входу в шатёр встречи, потому что мор прекратился.

Het Boek

Numeri 16:1-50

De opstand tegen Mozes

1-2Op een dag kwamen Korach— de zoon van Jishar en kleinzoon van Kehat uit de stam Levi—Datan en Abiram, zonen van Eliab, en On, de zoon van Pelet—alle drie uit de stam Ruben—in opstand tegen Mozes. Tweehonderdvijftig leiders van het volk die zitting hadden in de volksvergadering, deden aan deze opstand mee. 3Zij verzamelden zich voor Mozes en Aäron en zeiden: ‘Wij hebben er genoeg van dat u de baas over ons speelt. U bent niet meer dan een van ons, want de Here heeft ons hele volk geheiligd en is met ons allen. Welk recht heeft u om u boven ons te verheffen en van ons gehoorzaamheid te eisen? U doet alsof u meer bent dan iemand anders uit het volk van de Here.’

4Toen Mozes dit hoorde, wierp hij zich met zijn gezicht op de grond. 5Toen zei hij tegen Korach en zijn metgezellen: ‘Morgenochtend zal de Here bekendmaken wie van Hem zijn en wie heilig is en Hem als priester mag dienen. 6-7 U, Korach en allen die bij u zijn, moeten morgenochtend vuurpannen nemen, deze aansteken en er reukwerk op verbranden voor de Here. Dan zullen wij weten wie door de Here is aangewezen. Laat dat genoeg zijn voor u, Levieten.’ 8-9 En Mozes vervolgde tegen Korach: ‘Is het u te weinig dat de God van Israël u uit zijn volk heeft gekozen om dicht bij Hem te zijn wanneer u in de tabernakel van de Here werkt en voor het volk staat om het te dienen? 10Is het u te min dat Hij die taak alleen aan u als Levieten heeft gegeven? Wilt u nu ook nog het priesterschap erbij hebben? 11-12 Want dat is uw opzet! Daarom bent u opgestaan tegen de Here. En wat heeft Aäron misdaan dat u ontevreden over hem bent?’ Toen ontbood Mozes Datan en Abiram bij zich, maar zij weigerden te komen. 13‘Is het niet genoeg,’ zeiden zij, ‘dat u ons uit een land hebt geleid dat overvloeide van melk en honing om ons in de woestijn te laten sterven en dat u zichzelf als heerser over ons hebt opgeworpen? 14U hebt ons zelfs niet eens dat mooie land binnengebracht dat u ons had beloofd. U hebt ons geen akkers en wijngaarden gegeven. Denkt u ons voor de gek te kunnen houden? Wij komen niet.’

15Toen werd Mozes woedend en zei tegen de Here: ‘Aanvaard hun offers niet! Ik heb nooit een ezel van hen gestolen! Nooit heb ik iemand van hen ook maar een haar gekrenkt!’ 16En Mozes zei tegen Korach: ‘Kom met uw hele aanhang morgen hier voor de Here. Aäron zal er ook zijn. 17Neem de vuurpannen met reukwerk erop mee, voor elke man één, tweehonderdvijftig bij elkaar. Aäron zal hier ook zijn met zijn vuurpan.’ 18En zo gebeurde het. Zij kwamen met hun vuurpannen, staken deze aan en legden er reukwerk op. Zo stonden zij met Mozes en Aäron bij de ingang van de tabernakel. 19In de tussentijd had Korach het hele volk tegen Mozes en Aäron opgezet en iedereen stond op een afstand toe te kijken.

Toen verscheen de heerlijkheid van de Here aan het hele volk 20en de Here zei tegen Mozes en Aäron: 21‘Ga bij die mensen uit de buurt, zodat Ik ze in één slag kan vernietigen.’ 22Maar Mozes en Aäron vielen op de grond voor de Here. ‘O God, God van het leven van alle mensen,’ smeekten zij, ‘laat U uw toorn los op het hele volk als slechts één man heeft gezondigd?’

23-24 De Here zei tegen Mozes: ‘Zeg het volk dan dat het uit de buurt blijft van de tenten van Korach, Datan en Abiram.’ 25Mozes rende naar de tenten van Datan en Abiram, op de voet gevolgd door de leiders van het volk. 26‘Snel,’ riep hij tegen de mensen, ‘ga uit de buurt van de tenten van deze slechte mannen en raak niets aan wat van hen is. Anders zullen jullie wegens hun zonden met hen worden vernietigd.’ 27De mensen deinsden terug van de tenten van Korach, Datan en Abiram. Datan en Abiram kwamen naar buiten en stonden bij de ingang van hun tenten met hun vrouwen, zonen en kleine kinderen. 28Mozes zei: ‘Hierdoor zullen jullie weten dat de Here mij heeft opgedragen deze dingen te doen en dat het niet mijn eigen verzinsels zijn. 29Als deze mannen een natuurlijke dood sterven of overlijden door een gewoon ongeluk of een ziekte, heeft de Here mij niet gestuurd. 30Maar als de Here een wonder doet en de grond hen zal opslokken met hun hele hebben en houden en zij levend het dodenrijk ingaan, dan zullen jullie weten dat deze mannen de Here hebben gelasterd.’ 31Hij was nog maar nauwelijks uitgesproken of de grond scheurde onder hen open. 32De aarde opende zich en verzwolg hen met hun tenten, gezinnen, vrienden en alles wat zij bezaten. 33Zo gingen zij levend het dodenrijk in en de aarde sloot zich boven hen. Zij waren verdwenen. 34De Israëlieten vluchtten alle kanten op toen zij hun gegil hoorden, want zij waren bang dat de aarde ook hen zou verzwelgen. 35Toen kwam vuur van de Here naar beneden en doodde de tweehonderdvijftig mannen die het reukwerk hadden geofferd.

36-37 De Here zei tegen Mozes: ‘Zeg tegen Aärons zoon Eleazar dat hij die vuurpannen van het vuur haalt, want zij zijn heilig en aan de Here gewijd. Het brandende reukwerk 38van de vuurpannen van hen die hebben gezondigd ten koste van hun eigen leven, moet hij ergens ver weg uitstrooien. Daarna zal hij van de vuurpannen een plaat maken die als mantel voor het altaar zal dienen. Want deze vuurpannen zijn heilig, omdat zij voor de Here zijn gebracht. De altaarmantel zal een gedenkteken voor het volk Israël zijn.’ 39Zo nam de priester Eleazar de tweehonderdvijftig vuurpannen en sloeg hen plat tot een metalen plaat, waarmee het altaar werd afgedekt. 40Het werd een gedenkteken voor het volk Israël dat een onbevoegde—iemand die geen afstammeling van Aäron is—niet voor de Here mag verschijnen om reukwerk te verbranden. Zo iemand zou dezelfde straf krijgen als Korach en zijn metgezellen. Zo werden de opdrachten van de Here aan Mozes uitgevoerd.

41Maar de volgende ochtend beklaagden de Israëlieten zich bij Mozes en Aäron en zeiden: ‘Jullie hebben het volk van de Here gedood!’ 42Er liep een boze menigte te hoop tegen Mozes en Aäron, in de richting van de tabernakel, en plotseling zagen zij de wolk daarop neerdalen en de heerlijkheid van de Here verscheen aan hen. 43-44 Mozes en Aäron gingen naar de ingang van de tabernakel en de Here zei tegen Mozes: 45‘Ga bij die mensen uit de buurt, zodat Ik ze in één slag kan vernietigen.’ Maar Mozes en Aäron wierpen zich voor de Here op de grond. 46Mozes zei tegen Aäron: ‘Snel, pak een vuurpan en doe er vuur uit het altaar in. Leg er reukwerk op en begeef je tussen de mensen om verzoening over hen te doen. Gods toorn heeft zich tegen hen gekeerd: de plaag is al begonnen.’ 47Aäron volgde Mozesʼ bevel op en begaf zich snel onder de mensen, want de plaag was inderdaad al begonnen. Hij legde het reukwerk op het vuur en deed verzoening over hen. 48Zo stond hij tussen de levenden en de doden en de plaag stopte, 49maar pas nadat 14.700 mensen waren omgekomen (de doden die door Korachs zonde waren gevallen, niet meegerekend). 50Toen ging Aäron terug naar Mozes bij de ingang van de tabernakel, de plaag was opgehouden.