Священное Писание (Восточный перевод), версия для Таджикистана

Иеш 14

Раздел земель к западу от Иордана

1Вот земли, что исроильтяне получили в надел в земле Ханона, которые им разделили священнослужитель Элеазар, Иешуа, сын Нуна, и главы семейств в родах Исроила. Их наделы были определены по жребию девяти с половиной родам, как повелел Вечный через Мусо. Мусо дал двум с половиной родам наделы к востоку от Иордана, но не дал между остальными надела роду Леви, потому что от сыновей Юсуфа произошли два рода – Манасса и Ефраим. Левиты не получили земельного надела, а только города, чтобы жить в них, с пастбищами для своих отар и стад. И исроильтяне разделили землю, как Вечный повелел Мусо.

Хеврон отдан Халеву

Люди из рода Иуды пришли к Иешуа в Гилгал, и Халев, сын кенезеянина Иефоннии, сказал ему:

– Ты знаешь, что в Кадеш-Барни Вечный сказал пророку Мусо обо мне и о тебе. Мне было сорок лет, когда Мусо, раб Вечного, послал меня из Кадеш-Барни разведать землю. Я вернулся к нему с правдивыми вестями, но мои братья, которые ходили со мной, заставили народ пасть духом, а я от всего сердца следовал Вечному, моему Богу. И Мусо поклялся мне в тот день: «Земля, по которой ступали твои ноги, будет уделом тебе и твоим детям навеки, потому что ты от всего сердца следовал Вечному, моему Богу».[a]

10 И вот, как Вечный и обещал, Он сохранял меня в живых сорок пять лет с того времени, как Он сказал это Мусо, когда Исроил скитался в пустыне. Мне теперь восемьдесят пять лет! 11 И я всё ещё так же крепок, как в тот день, когда меня посылал Мусо разведать землю. У меня столько же сил для битвы, сколько было тогда. 12 Итак, дай мне эти нагорья, о которых говорил в тот день Вечный. Ты сам слышал тогда, что там были анакиты (гиганты) и города у них большие и укреплённые. Может быть, Вечный будет со мной, и я прогоню их, как Вечный и сказал.

13 И Иешуа благословил Халева, сына Иефоннии, и дал ему в надел Хеврон. 14 С тех пор Хеврон стал наделом Халева, сына кенезеянина Иефоннии, потому что он от всего сердца следовал Вечному, Богу Исроила. 15 (Прежде Хеврон назывался Кириат-Арба («город Арбы»), по имени человека, которого звали Арба. Этот Арба был самым великим среди анакитов.)

И земля успокоилась от войны.

Notas al pie

  1. Иеш 14:9 См. Втор. 1:36.

Het Boek

Jozua 14

Kanaän verdeeld onder de stammen

11,2 De veroverde gebieden van Kanaän werden door loting onder de andere negen en een halve stam van Israël verdeeld. Welk gebied aan welke stam werd gegeven, werd bepaald door het lot te werpen voor de Here. En de Here zorgde ervoor dat het lot viel zoals Hij wilde. De priester Eleazar, Jozua en de stamleiders hadden de leiding bij deze loting. 3,4 Mozes had al land toegewezen aan de twee en een halve stam op de oostelijke oever van de Jordaan. De stam van Jozef was gesplitst in twee afzonderlijke stammen, Manasse en Efraïm en de Levieten kregen helemaal geen land behalve enkele steden om in te wonen en wat weidegrond rond die steden om hun vee te laten grazen. De verdeling van het land werd dus geregeld volgens de aanwijzingen die de Here Mozes had gegeven.

Een aantal leden van de stam Juda kwam onder leiding van Kaleb (de zoon van Jefunne) naar Jozua, die in Gilgal was. ‘Herinnert u zich nog wat de Here in Kades-Barnea tegen Mozes zei over ons beiden?’ vroeg Kaleb aan Jozua. ‘Ik was veertig jaar toen Mozes ons er vanuit Kades-Barnea op uitstuurde om het land Kanaän te verkennen. Ik bracht een nauwkeurig verslag uit. Onze broeders die ons hadden vergezeld, maakten het volk echter bang en ontmoedigden iedereen om het beloofde land binnen te trekken. Maar omdat ik de Here, mijn God, trouw was gebleven, zei Mozes tegen mij: “Het deel van Kanaän waaruit u zojuist bent teruggekeerd, zal voor altijd voor u en uw nageslacht zijn.” 10 Zoals u zelf wel kunt zien, heeft de Here mij al die vijfenveertig jaar van onze omzwervingen door de woestijn in leven gehouden en op dit moment ben ik vijfentachtig jaar oud. 11 Ik heb nog net zoveel kracht als toen Mozes ons op verkenning uitzond en ik kan nog steeds reizen en vechten als toen! 12 Daarom vraag ik u mij het heuvelgebied te geven dat de Here mij heeft beloofd. U zult zich herinneren dat wij toen als verkenners zagen hoe daar de Enakieten, een volk van reuzen, in grote, ommuurde steden woonden. Maar als de Here mij helpt, zal ik hen uit het land verdrijven.’

13,14 Jozua zegende hem toen en gaf hem Hebron als een eeuwig erfdeel, omdat hij de Here, de God van Israël, volkomen trouw was gebleven. 15 Vóór die tijd werd Hebron Kirjat-Arba genoemd, naar een beroemde held van de Enakieten. Toen was de strijd voorbij en kwam er rust in het land.