Священное Писание (Восточный перевод), версия для Таджикистана

Заб 105

Славьте Вечного, потому что Он благ
    и милость Его – навеки!
Кто выразит могущество Вечного
    и возвестит всю Его славу?
Благословенны те, кто хранит правосудие
    и вершит праведные дела во все времена.
Вспомни меня, Вечный, во время благоволения к Своему народу,
    помоги и мне, когда будешь спасать их,
чтобы я увидел благополучие Твоих избранных,
    возвеселился вместе с Твоим народом
    и хвалился вместе с Твоим наследием.

Мы согрешили, как и наши предки,
    совершили беззаконие, поступили нечестиво.
Отцы наши не поняли Твоих чудес в Египте,
    забыли обилие Твоих щедрот
    и возмутились у Тростникового моря[a].
Он всё же спас их ради Своего имени,
    чтобы показать Своё могущество.
Он приказал Тростниковому морю,
    и оно высохло,
и провёл Он их через его глубины,
    как по суше.
10 Спас их от рук ненавидящих их,
    избавил их от руки врага.
11 Воды покрыли противников их,
    не осталось ни одного.
12 Тогда поверили они Его словам
    и воспели Ему хвалу.[b]

13 Но вскоре забыли Его дела,
    не ждали Его совета.
14 Страстно возжелали в пустыне мяса
    и испытывали Всевышнего в необитаемой местности.
15 Он дал им желаемое,
    но послал на них страшную болезнь.[c]

16 Они позавидовали в стане Мусо
    и Хоруну, священнослужителю Вечного.
17 Земля разверзлась и поглотила Датана
    и всё скопище Авирама.
18 Возгорелся огонь посреди них,
    и пламя сожгло нечестивых.[d]

19 Они сделали изваяние быка на Синае[e]
    и поклонились истукану;
20 променяли Всевышнего, их Славу,
    на изображение быка, питающегося травой.
21 Забыли Всевышнего, своего Спасителя,
    сотворившего великие дела в Египте,
22 чудеса в земле Хама[f]
    и устрашающие дела у Тростникового моря.
23 Поэтому Он сказал, что уничтожит их,
    и уничтожил бы, если бы не Мусо, избранный Его,
который встал перед Ним в расселине,
    чтобы отвратить Его ярость,
    чтобы Он не погубил их.[g]

24 И пренебрегли они землёй желанной,
    не поверили Его обещанию,
25 роптали в своих шатрах
    и не слушались голоса Вечного.
26 Поэтому Он поклялся с поднятой рукой,
    что поразит их в пустыне,
27 а также их потомков среди народов,
    и рассеет их по землям.[h]

28 Они присоединились к Баал-Пеору[i]
    и ели жертвы, принесённые мёртвым идолам.
29 Раздражали Его своими делами,
    и разразился среди них мор.
30 Но поднялся Пинхас, произвёл суд,
    и мор прекратился.
31 Это вменилось в праведность ему,
    что навсегда останется в памяти поколений.[j]

32 Ещё они прогневали Его у вод Меривы,
    и Мусо был наказан из-за них,
33 потому что они возмутили его дух,
    и он погрешил своими устами.[k]

34 Не уничтожили они народы,
    вопреки повелению Вечного,
35 а смешались с ними
    и научились их делам;
36 служили их идолам,
    которые стали для них сетью.
37 Приносили демонам в жертву
    своих сыновей и дочерей;
38 проливали невинную кровь,
    кровь своих сыновей и дочерей,
которых жертвовали ханонским идолам,
    и земля осквернилась кровью.
39 Они оскверняли себя своими делами,
    распутничали своими поступками.[l]

40 Поэтому возгорелся гнев Вечного на Его народ,
    и возгнушался Он Своим наследием.
41 Он отдал их в руки чужеземцев,
    и ненавидящие Исроил властвовали над ними.
42 Враги притесняли их,
    и они смирились под их рукой.
43 Много раз Он избавлял их,
    но они гневили Его своим упрямством
    и были унижены в своём беззаконии.[m]

44 Всё же Он обращал внимание на их скорбь,
    когда слышал их вопль,
45 вспоминал о Своём соглашении с ними
    и смягчался по Своей великой милости.
46 Он вызывал к ним сострадание
    со стороны всех, кто пленял их.

47 Спаси нас, Вечный, наш Бог,
    и собери нас из среды народов,
чтобы славить нам Твоё святое имя
    и Твоей славою хвалиться.

Заключительное благословение четвёртой книги

48 Хвала Вечному, Богу Исроила,
    от века и до века!
И весь народ пусть скажет: «Аминь!»[n]

Славьте Вечного!

Notas al pie

  1. Заб 105:7 Тростниковое море – буквальный перевод с языка оригинала. Среди современных специалистов существуют различные мнения, о каком водоёме здесь идёт речь. Тростниковым морем могли называть как цепи озёр, расположенных на Суэцком перешейке и, вероятно, соединявшихся тогда проливами с Красным морем, так и Суэцкий и Акабский заливы Красного моря (см. карту № 2 на странице хх и, напр., 3 Цар. 9:26). В Инджиле эти же воды названы Красным морем. Также в ст. 9 и 22.
  2. Заб 105:12 См. Исх. 14:10-31.
  3. Заб 105:15 См. Чис. 11.
  4. Заб 105:18 См. Чис. 16.
  5. Заб 105:19 Букв.: «на Хориве». Хорив – другое название горы Синай.
  6. Заб 105:22 То есть в Египте. Египтяне были потомками Хама (см. Нач. 10:6-10).
  7. Заб 105:23 См. Исх. 32.
  8. Заб 105:27 См. Чис. 13–14.
  9. Заб 105:28 Баал-Пеор – божество, почитавшееся моавитянами.
  10. Заб 105:31 См. Чис. 25.
  11. Заб 105:33 См. Исх. 17:1-7; Чис. 20:2-13.
  12. Заб 105:39 См. Втор. 7:1-6; 18:9-13; Суд. 1:19–2:5.
  13. Заб 105:43 См. Суд. 2:10-19.
  14. Заб 105:48 Аминь – еврейское слово, которое переводится как «да, верно, воистину так» или «да будет так».

Het Boek

Psalmen 105

1Prijs de Here, bid tot Hem.
Vertel alle volken wat Hij heeft gedaan.
Zing lofliederen voor Hem.
Getuig van alle wonderen die Hij doet.
Zijn grote en heilige naam is u tot steun,
laat ieder die op de Here vertrouwt,
blij zijn over Hem.
Vraag alles aan de Here
en laat zijn kracht u tot steun zijn,
blijf voortdurend in contact met Hem.
Herinner u alle wonderen die Hij heeft gedaan.
Denk nog eens na over de bijzondere dingen
die Hij in het verleden deed en hoe Hij oordeelde.
U bent het nageslacht van zijn dienaar Abraham
en kinderen van Jakob.
Hij heeft u uitgekozen.
De Here is onze God
en Hij oordeelt alles op aarde.
Het verbond dat Hij met u sloot,
zal Hij nooit vergeten,
Hij sloot het met het hele volk Israël,
voor altijd.
Evenmin vergeet Hij ooit
zijn verbond met Abraham
en de belofte aan Isaak.
10 Zijn woord was een stevig houvast voor Jakob
en een eeuwige afspraak met Israël.
11 Eenmaal zei Hij immers:
Ik geef u het land Kanaän,
het zal voor altijd van u zijn,
als een erfdeel dat niemand anders toekomt.
12 Toen zij nog maar met weinig mensen waren,
13 en als nomaden van land naar land trokken,
14 liet Hij niet toe dat ook maar iemand
hen te na kwam en onderdrukte.
Ter wille van hen
werden koningen door Hem gestraft.
15 ‘Kom niet aan de mensen die Ik heb gezalfd
en laat mijn profeten geen kwaad overkomen.’
16 Voordat Hij een hongersnood over het land liet komen,
zodat er geen brood meer was,
17 liet God een man voor het volk uitgaan:
Jozef werd verkocht als slaaf.
18 Hij kwam geboeid in de gevangenis terecht,
zijn voeten in het blok.
19 Dat duurde totdat God zijn woord liet uitkomen.
De Here zorgde dat hem recht werd gedaan.
20 De koning van Egypte stuurde
een boodschap naar de gevangenis
dat hij moest worden vrijgelaten,
de machtige heerser gaf hem de vrijheid terug.
21 Hij gaf Jozef zijn vertrouwen
en een hoge positie,
hij werd zelfs onderkoning.
22 Jozef mocht alle bezittingen beheren
en de leiders van Egypte leerden veel van zijn wijsheid.
23 Toen Jakob en zijn familie
naar het land Egypte waren gekomen
en daar als vreemdelingen tussen de mensen woonden,
24 maakte God het volk steeds groter.
Ook werd het machtiger dan wie ook.
25 Daardoor maakte Hij
dat de tegenstanders het volk gingen haten
en hen met list tegemoet traden.
26 Toen stuurde God
zijn dienaar Mozes
en diens broer Aäron, die Hij ook had uitgekozen.
27 Zij deden voor de ogen van de Egyptenaren
de wonderen die Hij hun had voorzegd.
28 God stuurde de donkere duisternis
en er was geen hand voor de ogen te zien.
Maar zij sloegen er geen acht op.
29 God maakte bloed van al het water in Egypte
en alle vissen stierven.
30 Het land werd overspoeld door kikvorsen,
zelfs tot in het koninklijk paleis.
31 God zei dat er steekvliegen zouden komen
en het hele land wemelde ervan.
Geen plek ontkwam aan de muggen.
32 Hij veranderde hun regen in hagelstenen,
de hagel en het vuur dat er tussenin op aarde neerkwam,
vernietigden alle gewassen.
33 God vernietigde hun wijnstokken,
vijgebomen en alle andere bomen.
34 Op zijn woord kwamen er sprinkhanen over het land,
ontelbaar veel.
35 Al het groene gewas
en alle andere gewassen op het land
werden weggevreten.
36 Ten slotte doodde Hij alle oudste zonen in heel Egypte,
de stamhouders, op wie ieder zijn hoop had gevestigd.
37 God leidde zijn volk met goud en zilver het land Egypte uit,
niemand bleef achter.
38 In Egypte was men blij dat zij gingen,
want de Israëlieten hadden de Egyptenaren
grote angst aangejaagd.
39 God gaf daarop een wolk die het volk leidde
en ʼs nachts had het een vuurzuil als lichtbaken.
40 Toen zij erom vroegen,
gaf Hij hun kwartels als vlees te eten.
En elke dag was er meer dan voldoende manna,
dat uit de hemel naar beneden kwam.
Daarvan bakten zij brood.
41 Toen God een rots liet splijten,
was er meer dan genoeg water.
Er ontstond in die woestijn zelfs een rivier.
42 En dat deed Hij allemaal
omdat Hij zijn dienaar Abraham een belofte had gedaan.
43 God was blij toen Hij zijn volk uitleidde,
alle mensen van Israël trouwens ook,
zij zongen het uit.
44 Hij gaf zijn volk
het land van de volken die eerst in Kanaän woonden.
Zij konden er zo van oogsten.
45 Wel verlangde God van hen
dat zij zijn geboden zouden naleven
en zijn wet trouw zouden navolgen.
Prijs de Here!