Священное Писание (Восточный перевод), версия с «Аллахом»

2 Цар 7

Обещание Аллаха Давуду

1После того как царь поселился в своём дворце и Вечный дал ему покой от всех окружающих его врагов, он сказал пророку Нафану:

– Смотри, я живу во дворце из кедра, а сундук Аллаха остаётся в шатре.

Нафан ответил царю:

– Иди и делай то, что у тебя на сердце, потому что Вечный с тобой.

В ту ночь к Нафану было слово Вечного:

– Пойди и скажи Моему рабу Давуду: Так говорит Вечный: «Разве ты – тот, кто построит Мне дом для обитания? Я не жил в доме с того дня, как вывел исраильтян из Египта, и до сегодняшнего дня. Я переходил с места на место, обитая в шатре. Где бы Я ни ходил со всеми исраильтянами, разве Я когда-либо говорил кому-нибудь из их судей[a], которым Я повелел пасти Свой народ Исраил: „Почему вы не построили Мне дом из кедра?“»

Итак, скажи Моему рабу Давуду: Так говорит Вечный, Повелитель Сил: «Я взял тебя, когда ты смотрел и ухаживал на пастбище за овцами, чтобы ты стал правителем Моего народа Исраила. Я был с тобой, куда бы ты ни ходил, и сокрушил перед тобой всех твоих врагов. Я сделаю твоё имя великим, подобным именам великих людей земли. 10 Я устрою место для Своего народа Исраила и укореню его, чтобы у него был свой дом, и чтобы никто его больше не тревожил. Нечестивые люди не будут больше притеснять его, как прежде, 11 с того времени, как Я поставил судей над Своим народом Исраилом. Я также дам тебе покой от всех твоих врагов.

Вечный объявляет тебе, что Сам утвердит твой дом: 12 Когда твои дни завершатся, и ты упокоишься со своими предками, Я возведу на престол твоего потомка, того, кто произойдёт от тебя, и упрочу его царство. 13 Он построит дом для поклонения Мне, и Я упрочу престол его царства навеки. 14 Я буду назван его Отцом, а он Мне сыном наречётся.[b] Когда он согрешит, Я накажу его розгой и ударами, наносимыми людьми. 15 Но Я не отниму от него Своей любви, как отнял её от Шаула, которого Я отверг ради тебя. 16 Твой дом и твоё царство будут непоколебимы предо Мной вечно, твой престол будет установлен навеки».

17 Нафан передал Давуду все слова этого откровения.

Молитва Давуда

18 Тогда царь Давуд вошёл, сел перед Вечным и сказал:

– Кто я, о Владыка Вечный, и что такое моя семья, что Ты так возвеличил меня? 19 И словно этого не было достаточно в Твоих глазах, о Владыка Вечный, Ты ещё рассказал о будущем дома Твоего раба. Ты всегда так относишься к человеку, о Владыка Вечный? 20 Что ещё может сказать Тебе Давуд? Ведь Ты знаешь Своего раба, Владыка Вечный! 21 Ради Твоего слова и по Своей воле Ты совершил это великое дело и открыл его Своему рабу.

22 Как Ты велик, Владыка Вечный! Нет подобного Тебе и нет Бога, кроме Тебя, как слышали мы своими ушами. 23 И кто подобен Исраилу, единственному народу на земле, который Всевышний выкупил Себе, чтобы сделать Своим народом? Чтобы все узнали имя Твоё, Ты совершил великие и ужасные дела, выкупив Свой народ из Египта и изгнав перед ним другие народы и их богов. 24 Ты сделал Исраил Своим собственным народом навеки, и Ты, о Вечный, стал его Богом.

25 И теперь, Вечный Бог, сохрани навеки обещание, которое Ты дал о Своём рабе и его доме, и сделай, как Ты обещал. 26 Пусть возвеличится Твоё имя вовеки, чтобы люди говорили: «Вечный, Повелитель Сил, есть Бог над Исраилом». И дом Твоего раба Давуда пусть утвердится перед Тобой.

27 Так как Ты, Вечный, Повелитель Сил, Бог Исраила, открыл Своему рабу, говоря: «Устрою тебе дом», то раб Твой нашёл в себе смелость молиться перед Тобой. 28 О Владыка Вечный, Ты – Бог! Твои слова истинны, и Ты обещал Своему рабу это благо. 29 Пусть же станет Тебе угодно благословлять дом Твоего раба, чтобы он был перед Тобой вечно. Ведь Ты, Владыка Вечный, сказал это, и дом Твоего раба будет благословен навеки от Твоего благословения!

Notas al pie

  1. 7:7 В период после завоевания Ханаана и до восшествия на престол царей Аллах ставил вождей, называемых судьями, которые защищали и управляли исраильским народом. Об этом можно прочитать в книге Судей.
  2. 7:12-14 Эти слова также являются пророчеством об Исе Масихе (см. Лк. 1:32; Рим. 1:3-4; Евр. 1:5).

Het Boek

2 Samuël 7

De belofte van God aan David

1Toen de Here eindelijk vrede gaf en Israël niet langer in oorlog was met de omringende volken, zei David tegen de profeet Nathan: ‘Luister eens! Ik woon hier in een prachtig paleis van cederhout, terwijl de ark van God buiten in een tent staat!’ ‘Doe gerust wat u van plan bent,’ zei Nathan, ‘want de Here zal u helpen.’

Maar die nacht zei de Here tegen Nathan: ‘Vertel mijn dienaar David dat hij het niet moet doen! Ik heb namelijk nooit in een tempel gewoond. Mijn huis is een tent geweest sinds de tijd dat Ik Israël uit Egypte haalde. Ik heb daarover ook nooit geklaagd tegen de leiders van Israël, de herders van mijn volk. Heb Ik hun ooit gevraagd waarom zij geen mooie cederhouten tempel voor Mij hadden gebouwd? Breng deze boodschap van de Here van de hemelse legers over aan David: “Ik heb u tot leider van mijn volk Israël gekozen en u daarvoor weggehaald bij de schapen die u hoedde. Ik heb u terzijde gestaan waar u ook ging en Ik heb uw vijanden verslagen. En Ik zal uw naam nog groter maken, zodat u een van de bekendste mannen ter wereld wordt! 10,11 Ik heb een vaderland uitgekozen voor mijn onderdanen dat zij nooit hoeven te verlaten. Het zal hun eigen land zijn, waarin de heidense volken hen niet meer zullen lastigvallen, zoals in de tijd toen de richters mijn volk regeerden. Er zullen geen vijanden meer tegen u optrekken en Ik zal u een rijk nageslacht geven! 12 Want wanneer u sterft, zal Ik een van uw eigen zonen op uw troon zetten en Ik zal zijn koninkrijk sterk maken. 13 Hij is degene die een tempel voor Mij zal bouwen. Het zal een huis zijn waaraan Ik mijn naam verbind. En zijn koninkrijk zal Ik tot in eeuwigheid laten voortduren. 14 Ik zal zijn vader zijn en hij zal mijn zoon zijn. Als hij zondigt, zal Ik andere volken gebruiken om hem te straffen, 15 maar Ik zal mijn liefde en vriendschap niet van hem terugtrekken zoals Ik dat bij uw voorganger Saul deed. 16 Uw familie zal voor eeuwig dit koninkrijk regeren. Uw troon zal niet wankelen.” ’

17 Nathan zocht David op en vertelde hem wat de Here had gezegd. 18 Toen ging David de tent binnen, knielde voor de ogen van de Here neer en bad: ‘O Here God, waarom hebt U uw zegeningen uitgestrooid over mij en mijn nageslacht? 19 En nu U mij dat allemaal hebt gegeven, zegt U ook nog dat U mijn geslacht voor altijd wilt laten regeren! 20 Wat kan ik verder nog zeggen? Here God, U kent mij, uw dienaar, immers door en door. 21 U doet al deze dingen omdat U het hebt beloofd en omdat U ze ook wilt doen! 22 O Here God, wat bent U groot! Wij hebben nooit gehoord over een andere God zoals U. En er is ook geen andere God buiten U, die ons dit alles hebt bekend gemaakt. 23 Welk ander volk op aarde heeft zulke zegeningen ontvangen als uw volk Israël? Want U hebt uw uitverkoren volk gered om uw naam eer te geven. U hebt grote wonderen gedaan en Egypte en haar goden verslagen. 24 U koos Israël voor altijd als uw volk en U werd onze God. 25 Here God, doe dan wat U beloofde aan mij en mijn nageslacht. 26 Ik bid dat U voor eeuwig zult worden geëerd omdat U de God van Israël bent en mijn nageslacht voor U bewaard zal blijven. 27 Want U hebt mij geopenbaard, o Here van de hemelse legers, God van Israël, dat ik de eerste ben van een gezegend nageslacht, daarom ben ik zo vrijmoedig geweest dit gebed uit te spreken. 28 Want U bent werkelijk God en uw woorden zijn waarheid. U hebt mij deze goede dingen beloofd, 29 doe daarom wat U mij hebt toegezegd! Zegen mijn familie voor eeuwig! Moge ons nageslacht altijd voor uw ogen blijven voortbestaan, want U, Here God, hebt het beloofd.’