Священное Писание (Восточный перевод), версия с «Аллахом»

Плач 4

Разрушенный Иерусалим

1О, как поблекло золото!
    Как потускнело золото наилучшее!
Драгоценные камни святилища разбросаны
    по всем перекресткам улиц.
Драгоценные сыны Иерусалима[a]
    как чистейшее золото ценились,
а теперь они – что глиняная посуда,
    изделие рук горшечника.
Даже шакалы сосцы дают,
    чтобы кормить своих детёнышей,
но мой народ стал жесток,
    подобно страусам в пустыне[b].
От жажды язык младенца
    прилипает к нёбу его,
дети просят хлеба,
    но никто им не даёт.
Кто привык к изысканным яствам,
    выброшен на улицу,
кто в роскоши[c] воспитан,
    копается в кучах мусора.
Наказание народа моего
    превышает наказание Содома,[d]
который был разрушен мгновенно,
    и руки человеческие даже не коснулись его.[e]
Вожди Иерусалима были чище снега,
    белее молока,
тела их были румянее кораллов,
    на вид были подобны сапфирам.
А сейчас они чернее копоти,
    их не узнают на улицах,
кожа их сморщилась на костях их,
    иссохла, словно дерево.
Те, кто погиб от меча,
    счастливее умирающих от голода,
    изнемогающих от недостатка полевых плодов.
10 Своими руками любящие матери
    варили собственных детей;
младенцы стали пищей
    во время гибели моего народа.

11 Вечный выплеснул всё негодование Своё,
    Он излил пылающий гнев Свой
и зажёг в Иерусалиме[f] огонь,
    который пожрал основания его.
12 Не верили ни цари земные,
    ни все жители мира,
что неприятель войдёт
    в ворота Иерусалима.
13 Но это случилось из-за грехов его пророков
    и беззаконий его священнослужителей,
которые проливали в нём
    кровь праведников.
14 Теперь они, как слепые, бродят по улицам,
    осквернённые кровью,
    так что никто не осмеливается прикоснуться к ним.
15 «Уходите, нечистые! – кричат им. –
    Уходите прочь, не прикасайтесь!»
И тогда они исчезают
    и начинают скитаться между народами,
а им и там говорят:
    «Вы не можете здесь оставаться».
16 Вечный Сам рассеял их,
    Он больше не смотрит за ними.
Священнослужителям не оказывают уважение,
    и старцам – милости.

17 Глаза наши утомились,
    напрасно ожидая помощи;
с наших башен мы ожидали народ,
    который не мог спасти нас.[g]
18 На каждом шагу подстерегали нас,
    так что мы не могли ходить по улицам нашим.
Приблизился наш конец,
    число наших дней сочтено:
    пришёл наш конец.
19 Наши преследователи были
    быстрее орлов в небе.
Они гонялись за нами по горам,
    подкарауливали нас в пустыне.
20 Дыхание нашей жизни –
    царь наш, помазанник Вечного,[h]
    пойман в их ловушки.
А мы говорили, что под его защитой[i]
    мы будем жить среди народов.

21 Радуйся пока и веселись, дочь Эдома[j],
    живущая в земле Уц!
Но и до тебя дойдёт чаша,
    напьёшься допьяна и обнажишься.
22 О дочь Сиона! Наказание твоё скоро закончится,
    Вечный не продлит изгнание твоё.
А тебя, дочь Эдома, Он накажет за беззакония твои
    и откроет все грехи твои.

Notas al pie

  1. 4:2 Букв.: «Сиона».
  2. 4:3 Страусы откладывают свои яйца в песок и бросают их там, совершенно не заботясь о своём потомстве.
  3. 4:5 Букв.: «на багрянице». Багряница   – царское одеяние.
  4. 4:6 Или: «Грех народа моего превышает грех Содома».
  5. 4:6 См. Нач. 18:20–19:29.
  6. 4:11 Букв.: «на Сионе».
  7. 4:17 Иудея ожидала от своего союзника Египта помощи в войне с Вавилоном, но эта помощь так и не пришла (см. Иер. 37:5-7).
  8. 4:20 Вероятно, речь идёт о последнем правителе Иудеи, царе Цедекии (см. Иер. 39:4-7; 52:7-11).
  9. 4:20 Букв.: «под его тенью».
  10. 4:21 То есть народ Эдома.

Het Boek

Klaagliederen 4

De zonde van het volk en de toorn van God

1Ach, hoe heeft het goud zijn glans verloren, hoe dof is het geworden, de edelstenen van de tempel liggen verstrooid in de straten!
De jongeren van Jeruzalem, ieder hun gewicht in goud waard, zijn behandeld als aardewerken potten, als het werk van mensenhanden!
Zelfs de jakhalzen voeden hun jongen, maar mijn volk Israël doet dat niet. Zij lijken op wrede struisvogels uit de woestijn, die geen acht slaan op de kreten van hun jongen.
De tongen van de babyʼs plakken aan hun gehemelte, want er is geen druppel water overgebleven. Kinderen schreeuwen om brood, maar niemand kan hun iets geven.
Mensen die vroeger lekkernijen aten, zitten nu op straat te bedelen om maar iets te kunnen eten. Zij die in paleizen werden grootgebracht, grabbelen nu in de vuilnis op zoek naar voedsel.
Want de zonde van mijn volk is groter dan die van Sodom, waar zich in één ogenblik een vreselijke ramp voltrok, waaraan geen mensenhand te pas kwam.
Onze prinsen waren smetteloos en witter dan melk, de mooiste mannen die er waren.
Maar nu zijn hun gezichten zo zwart als roet. Niemand herkent hen nog. Hun huid kleeft aan hun botten: hard, droog en verweerd.
Die met het zwaard werden gedood, zijn beter af dan zij die een langzame hongerdood moeten sterven.
10 Gevoelige vrouwen hebben zelfs hun eigen kinderen gekookt en opgegeten, op die manier overleefden zij het beleg.
11 Met volle kracht heeft de Here zijn toorn laten woeden, al zijn toorn kwam tot ontlading. Hij stak een vuur aan in Jeruzalem dat de stad tot op haar fundamenten in de as legde.
12 Geen koning ter wereld, geen enkel volk op aarde, zou hebben geloofd dat een vijand door de poorten van Jeruzalem naar binnen kon marcheren!
13 Maar toch stond God dit toe vanwege de zonden van haar profeten en priesters die de stad ontheiligden door onschuldig bloed te vergieten.
14 Nu wankelen deze zelfde mannen als blinden door de straten, besmeurd met bloed zodat niemand hen durft aan te raken.
15 ‘Maak dat je wegkomt,’ roepen de mensen hen toe. ‘Jullie zijn onrein! Ga weg. Raak ons niet aan!’ Zij vluchten naar andere landen en dwalen daar tussen de buitenlanders, maar niemand zal hun toestaan te blijven.
16 De Here heeft hen zover verspreid, Hij helpt hen niet langer, want zij onderdrukten de priesters en leiders die trouw bleven aan God.
17 Wij kijken uit of onze bondgenoten al in aantocht zijn om ons te helpen, maar tevergeefs. Het volk waarop wij het meest rekenden voor hulp, doet helemaal niets.
18 Als wij op straat komen, begeven wij ons in levensgevaar. Ons einde is nabij, onze dagen zijn geteld.
19 Onze achtervolgers zijn sneller dan arenden, ook al vluchten wij de bergen in, dan vinden zij ons nog. Als wij ons in de wildernis willen verbergen, staan zij ons daar op te wachten.
20 Onze koning—de adem van ons volksleven, de gezalfde van de Here—werd in hun valstrikken gevangen. Ja, zelfs onze machtige koning, van wie wij dachten dat wij onder zijn leiding rustig te midden van de volken zouden kunnen leven!
21 Volk van Edom, vier uw feest in het land van Uz. Ook ú zult kennismaken met de vreselijke toorn van de Here.
22 Eens zal een einde komen aan de ballingschap, de straf die Israël om haar zonden kreeg opgelegd, maar de zonden van Edom zullen worden blootgelegd en de Here zal dit volk oordelen.