Священное Писание (Восточный Перевод)

Римлянам 9

Выбор Всевышнего

1Я говорю истину и не лгу, как и подобает последователю Масиха. Об этом свидетельствует моя совесть, руководимая Святым Духом. Мне очень грустно, и сердце моё полно бесконечной боли: я бы предпочёл сам быть проклятым и отлучённым от Масиха ради моих братьев, родных мне по крови, – исраильтян.[a] Всевышний усыновил их, Он явил им Свою славу и не раз заключал с ними Свои священные соглашения, им были даны Закон, знание об угодном Всевышнему поклонении в храме и Его обещания.[b] Из этого народа произошли наши праотцы, от них по человеческой природе происходит Масих – Бог над всеми, благословенный вовеки. Аминь.

Но то, что многие исраильтяне отвергли Ису Масиха, не означает, что обещание Всевышнего не исполнилось, потому что не все исраильтяне действительно принадлежат к Исраилу. И не все потомки Ибрахима являются его истинными детьми. Написано: «Через Исхака ты будешь иметь обещанное потомство»[c]. Это значит, что не все потомки Ибрахима – истинные дети Всевышнего. Истинные дети Ибрахима – это те, к кому относится обещание. Обещание же было дано в таких словах: «В назначенное время Я вернусь, и у Сарры будет сын»[d].

10 Но не только это. У обоих сыновей Рабиги был один и тот же отец – наш отец Исхак. 11 Но ещё до рождения близнецов и до того, как они сделали что-либо хорошее или плохое (чтобы выбор Всевышнего 12 зависел не от их дел, а только от Самого Призывающего), Рабиге было сказано: «Старший будет служить младшему»[e]. 13 Как об этом и написано: «Я избрал Якуба, а не Есава»[f].

14 Что же это значит? Может, Всевышний несправедлив? Нет! 15 Он сказал Мусе:

«Я проявлю милосердие к тем, к кому Я хочу его проявить,
    и помилую тех, кого Я хочу помиловать»[g].

16 Поэтому имеет значение не желание или усилие человека, а милость Всевышнего. 17 В Писании Всевышний говорит фараону: «Я возвысил тебя для того, чтобы показать на тебе Мою силу, и чтобы имя Моё стало известно по всей земле»[h]. 18 Поэтому Всевышний проявляет милость к тем, к кому Он Сам хочет, и ожесточает тех, кого хочет ожесточить.

Милость Всевышнего и Его гнев

19 Кто-то, может, скажет мне: «Тогда почему же Всевышний нас обвиняет? Кто может противостоять Его воле?» 20 Но кто ты такой, человек, чтобы спорить со Всевышним? Разве говорит изделие своему мастеру: «Почему ты меня сделал таким?»[i] 21 Разве не вправе горшечник сделать из одного и того же куска глины утварь для почётного употребления и для низкого?[j] 22 А что, если Всевышний, желая показать гнев и явить Свою силу, долго терпит тех, кто вызывает Его гнев и приготовлен к уничтожению?[k] 23 Что, если Он делает это для того, чтобы проявить богатство Своей славы к тем, к кому Он хочет проявить милость и кого Он приготовил для славы, – 24 к нам, призванным Им не только из иудеев, но и из других народов?

25 Как Он и говорит через пророка Осию:

«Я назову Моим народом не Мой народ,
    и нелюбимую – любимой»[l],

26 и:

«Там, где им было сказано:
    „Вы не Мой народ“,
они будут названы сынами живого Бога»[m].

27 Пророк Исаия восклицает об Исраиле:

«Хотя исраильтяне числом как песок морской,
    лишь остаток будет спасён.
28 Вечный решительно и быстро приведёт в исполнение
    Свой приговор над землёй»[n].

29 И как ещё говорил Исаия в своём пророчестве:

«Если бы Вечный, Повелитель Сил,
    не сохранил наших потомков,
то мы уподобились бы Содому,
    стали бы как Гоморра»[o].

Неверие Исраила

30 Что же нам теперь сказать? Народы, которые и не стремились к праведности, получили праведность благодаря своей вере. 31 Исраил же, стремившийся к праведности через исполнение Закона, так и не достиг её. 32 Почему? Потому что они стремились получить её не по вере, а по делам. Они споткнулись о «камень преткновения».

33 Об этом написано:

«Вот, Я кладу на Сионе Камень, о Который многие споткнутся,
    Скалу, из-за Которой они упадут,
но верующий в Него никогда не будет постыжен»[p].

Notas al pie

  1. 9:3-4 Ср. Исх. 32:32.
  2. 9:4 См., напр., Исх. 4:22; 16:10; 24:7-8; Втор. 5:1-22; 6:3; 2 Цар. 7:12-16.
  3. 9:7 Нач. 21:12.
  4. 9:9 Нач. 18:10, 14.
  5. 9:12 Нач. 25:23.
  6. 9:13 Мал. 1:2-3. Букв.: «Я полюбил Якуба и возненавидел Есава».
  7. 9:15 Исх. 33:19.
  8. 9:17 Исх. 9:16.
  9. 9:20 См. Ис. 29:16; 45:9.
  10. 9:21 См. Иер. 18:6.
  11. 9:22 Ср. 2:4-5.
  12. 9:25 Ос. 2:23.
  13. 9:26 Ос. 1:10.
  14. 9:27-28 Ис. 10:22-23.
  15. 9:29 Ис. 1:9. См. также Нач. 19:1-29.
  16. 9:33 Ис. 8:14; 28:16.

Het Boek

Romeinen 9

God houdt zijn woord

1Christus weet dat ik de waarheid spreek en de Heilige Geest bevestigt het in mijn geweten: er is iets dat mij veel verdriet doet en mij onophoudelijk kwelt, en wel de toestand van mijn eigen volk, de Israëlieten. Echt, ik zou zelf van Christus afgesneden willen zijn, als ik daarmee mijn broeders en zusters van de ondergang zou kunnen redden. De Israëlieten zijn door God aangenomen als zijn kinderen. Zij hebben gezien hoe groot en machtig Hij is. Zij weten welk verbond Hij met hen heeft gesloten. God heeft hun verteld hoe zij moeten leven en Hem kunnen dienen. Zij weten welke beloften Hij heeft gedaan. Zij stammen af van de aartsvaders en uit hun midden is, naar de mens gesproken, Christus voortgekomen. Alle lof en eer is daarom voor God, die boven alles staat, voor altijd! Amen.

God heeft zijn woord niet gebroken. Maar niet alle Israëlieten zijn échte Israëlieten. Al stammen zij van Abraham af, daarom zijn zij nog niet allemaal ware kinderen van Abraham. Want God heeft gezegd: ‘Isaak is degene met wie Ik mijn verbond heb gesloten.’ Dus zijn Abrahams natuurlijke kinderen niet vanzelf kinderen van God. Nee, dat zijn alleen zij die, net als Abraham, op de belofte van God vertrouwen. God had Abraham namelijk beloofd: ‘Volgend jaar zal Ik terugkomen en dan zal Sara een zoon hebben.’ 10 Ook Isaaks vrouw Rebekka kreeg een belofte van God. 11 Toen zij in verwachting was van een tweeling, 12 zei God tegen haar: ‘De oudste zal de dienaar van de jongste zijn.’ Daarmee bedoelde Hij de twee volken die uit deze jongens zouden voortkomen. 13 Want er staat in de Boeken dat God gezegd heeft: ‘Jakob heb Ik liefgehad, maar Esau heb Ik gehaat.’ Voor God stond dat al vast, hoewel zij nog niet eens geboren waren en geen goed of kwaad hadden gedaan. Daardoor is duidelijk dat God nooit iemand uitkiest op grond van diens daden, maar omdat Hij hem roept.

14 Is God dan onrechtvaardig? Geen sprake van! 15 Denk maar eens aan wat Hij tegen Mozes zei: ‘Ik ben genadig voor wie Ik genadig wil zijn en Ik ontferm Mij over wie Ik Mij wil ontfermen.’ 16 Het hangt er dus niet van af of u graag wilt of erg uw best doet. Nee, het hangt af van God, die het goede met ons voor heeft. 17 Zo zei Hij tegen de farao, de koning van Egypte: ‘Ik laat u alleen maar in leven om daarmee mijn macht te laten zien en iedereen op de hele wereld mijn naam te leren kennen.’ 18 Hieruit blijkt dat God doet wat Hij wil. Of Hij bewijst zijn genade of Hij verhardt, zoals dat bij de farao het geval was. 19 Nu zou iemand kunnen vragen: waarom neemt God het mij dan kwalijk als ik niet doe wat Hij wil? 20 Maar hoe zou een mens zo tegen God durven te spreken? Het maaksel zegt toch ook niet tegen zijn maker: ‘Waarom hebt u mij zo gemaakt?’ 21 Een pottenbakker mag met een stuk klei doen wat hij wil. Hij maakt er een mooie, kostbare vaas van of een gewone pot. 22 Welnu, God wil uiting geven aan zijn toorn en Hij wil laten zien hoe groot zijn kracht is. Daarom heeft Hij lang geduld gehad met de mensen die straf verdienden en de ondergang tegemoet gingen. 23 Waar het Hem om gaat, is dat zijn buitengewone grootheid gezien wordt door de mensen, met wie Hij het goed voor heeft. Hij heeft hen lang van te voren aangewezen en nu ook geroepen. 24 Die mensen zijn wij! Niet alleen Israëlieten, maar mensen uit alle volken. 25 In het boek van de profeet Hosea zegt God immers: ‘Het volk dat niet van Mij was, zal Ik mijn volk noemen. En de mensen die Ik niet liefhad, zal Ik liefhebben. 26 Op de plaats waar gezegd werd dat zij mijn volk niet waren, zullen zij kinderen van de levende God worden genoemd.’ 27 Maar over de Israëlieten riep de profeet Jesaja uit: ‘Al was hun aantal zo talrijk als het zand aan het strand van de zee, toch zal er maar een klein deel van hen overblijven. 28 Want de Here is vast besloten te doen wat Hij zegt, grondig en snel.’ 29 Jesaja had al eerder gezegd: ‘Als de Here van de hemelse legers niet enkelen van ons in leven had gelaten, waren wij vernietigd, net als de inwoners van Sodom en Gomorra.’

30 Wat kunnen wij hieruit opmaken? Het volgende: de volken die niet hun best deden om door God aangenomen te worden, zijn toch aangenomen en wel omdat zij nu in Jezus Christus geloven. 31 Maar de Israëlieten deden daarvoor wél hun uiterste best. Zij hielden zich strikt aan de wet van God en probeerden zo door Hem aangenomen te worden. 32 Maar het is hun niet gelukt. Waarom niet? Omdat zij niet op Jezus Christus vertrouwden, maar dachten dat het helemaal van henzelf afhing, van hun eigen prestaties. Jezus Christus was voor hen het grote struikelblok. 33 God had hen daar al voor gewaarschuwd. ‘Pas op,’ zei Hij, ‘Ik leg te midden van de Israëlieten een struikelblok neer, een steen waaraan zij zich zullen stoten. Maar wie op Hem vertrouwt, zal niet teleurgesteld worden.’