Священное Писание (Восточный Перевод)

Исаия 7

Знамение Иммануила

1Когда Ахаз, сын Иотама, внук Уззии, был царём Иудеи,[a] сирийский царь Рецин и исраильский царь Пеках, сын Ремалии, пошли войной на Иерусалим, но не смогли его одолеть.

Дому Давуда возвестили: «Сирия вступила в союз с Ефраимом»[b], и сердца у Ахаза и у его народа затрепетали, как деревья в лесу трепещут от ветра.

Вечный сказал Исаии:

– Выйди навстречу Ахазу со своим сыном Шеар-Иашувом («остаток вернётся») к концу водопровода Верхнего пруда, на дорогу к Сукновальному полю. Скажи ему: «Будь осторожен, будь спокоен, не бойся. Не падай духом из-за двух концов этих тлеющих головней – из-за неистового гнева Рецина с Сирией и из-за сына Ремалии. Сирия, Ефраим и сын Ремалии замышляют против тебя зло, говоря: „Пойдём на Иудею и запугаем её, завоюем её и поставим в ней царём сына Тавеила“.[c] Но так говорит Владыка Вечный:

Это не сбудется,
    этого не случится,
ведь столица Сирии – всего лишь Дамаск,
    а глава Дамаска – всего лишь слабый царь Рецин.
Через шестьдесят пять лет
    Ефраим будет рассеян и перестанет быть народом.
Столица Ефраима – всего лишь Самария,
    а глава Самарии – всего лишь слабак, сын Ремалии.
Если не будете твёрдо стоять в своей вере,
    не устоите вовсе».

10 И снова Вечный сказал Ахазу:

11 – Проси у Вечного, своего Бога, знамения, всё равно – в глубинах мира мёртвых или на высотах небес.

12 Но Ахаз сказал:

– Я не стану просить, не буду испытывать Вечного.

13 Тогда Исаия сказал:

– Слушайте, дом Давуда! Разве не довольно вам испытывать человеческое терпение? Вы хотите испытать и терпение моего Бога? 14 Итак, Владыка Сам даст вам знамение: вот, девственница забеременеет и родит Сына, и назовёт Его Иммануил («с нами Всевышний»).[d] 15 Он будет питаться творогом и мёдом, пока не научится отвергать злое и избирать доброе. 16 Но прежде чем мальчик научится отвергать злое и избирать доброе, земли двух царей, от которых ты в ужасе, будут опустошены. 17 Но Вечный наведёт на тебя, на твой народ и на дом твоего отца такие ужасные дни, каких не бывало с тех пор, как Ефраим отделился от Иудеи,[e] – Он наведёт царя Ассирии.

18 В тот день Вечный свистнет мухам, что у истоков рек Египта, и пчёлам, что в ассирийской земле. 19 Они прилетят и опустятся в крутые ущелья и в расщелины скал, на все колючие кусты и на все пастбища.

20 В тот день Вечный обреет ваши головы, волосы на ногах и отрежет бороды бритвой,[f] нанятой по ту сторону Евфрата, – царём Ассирии.

21 В тот день если кто сможет оставить в живых молодую корову и двух овец, 22 то по изобилию молока, которое они станут давать, он будет есть творог. Все, кто останется в стране, будут есть творог и мёд.

23 В тот день там, где некогда росла тысяча виноградных лоз стоимостью в двенадцать килограммов[g] серебра, будут лишь терновник и колючки. 24 Люди будут ходить туда с луком и стрелами, потому что земля будет покрыта терновником и колючками.

25 Что же до холмов, которые некогда возделывали мотыгой, то вы больше не пойдёте туда, боясь терновника и колючек. Туда будут выгонять крупный скот, и мелкий скот будет топтать их.

Notas al pie

  1. 7:1 Ахаз правил Иудеей с 735 по 715 гг. до н. э. О его правлении см. 4 Цар. 16; 2 Лет. 28.
  2. 7:2 Или: «Сирия разбила стан на земле Ефраима». Ефраим   – так часто называли Северное царство – Исраил, где наиболее влиятельным был род Ефраима.
  3. 7:6 Вероятно, в Иерусалиме была группа людей, собравшаяся вокруг некоего сына Тавеила, которая поддерживала идею союза с Сирией и Ефраимом против Ассирии, что шло в разрез с курсом Ахаза, законного царя Иудеи.
  4. 7:14 Это пророчество исполнилось, когда Иса, «Иммануил», родился от девственницы Марьям (см. Мат. 1:22-25). Однако, опираясь на контекст, многие толкователи полагают, что было частичное исполнение этого пророчества в дни царя Ахаза – какая-то определённая девственница вышла замуж и родила сына, которого назвали Иммануил. Он стал знамением того, что Всевышний пребывает с тем поколением, и прообразом Исы Масиха. Среди тех, кто может быть этим ребёнком, называют и сына Исаии (см. 8:3, 18), и дитя царского происхождения.
  5. 7:17 См. 3 Цар. 12:1-20.
  6. 7:20 В древние времена военнопленному сбривали волосы для того, чтобы сделать его объектом всеобщего поругания, унижения и осуждения.
  7. 7:23 Букв.: «тысячу шекелей».

Het Boek

Jesaja 7

Immanuël—God is met ons

1Tijdens de regering van Achaz, de zoon van Jotham en kleinzoon van Uzzia, werd Jeruzalem aangevallen door koning Rezin van Syrië en koning Pekah van Israël. Deze laatste was de zoon van Remalia. Maar Jeruzalem werd niet ingenomen, de stad hield stand. Toch beefden de harten van de koning en zijn volk, net zoals bomen van het bos beven voor de wind, toen zij hoorden dat Syrië en Israël bondgenoten waren geworden in de strijd tegen Juda.

Toen zei de Here tegen Jesaja: ‘Zoek koning Achaz op, samen met uw zoon Schear-Jaschub.’ Schear-Jaschub betekent: een rest zal terugkeren. ‘U kunt hem vinden aan het einde van het aquaduct dat de bron Gihon met het bovenste reservoir verbindt, dichtbij de weg die naar het bleekveld loopt. Zeg tegen hem: wees rustig en onbevreesd. Laat uw hart niet ineenkrimpen voor deze twee rokende stukken brandhout, voor de woede van Rezin en Pekah. Ja, de koningen van Syrië en Israël trekken ten aanval tegen u en zeggen: wij zullen Juda binnenvallen, zodat de bevolking in paniek raakt. We veroveren het en roepen de zoon van Tabeal tot koning over hen uit. Maar de Here God zegt: daar komt niets van in, het gebeurt niet. Damascus blijft slechts de hoofdstad van Syrië en koning Rezin zal er niet in slagen zijn grondgebied uit te breiden. En binnen vijfenzestig jaar zal ook Efraïm ophouden te bestaan. Samaria blijft slechts de hoofdstad van Efraïm en koning Pekah zal zijn macht niet vergroten. Gelooft u Mij niet? Maar als u wilt dat Ik u bescherm, zult u op Mij moeten leren vertrouwen.’

10 Verder liet de Here koning Achaz de volgende boodschap overbrengen:

11 ‘Vraag om een wonderteken van de Here, uw God. Vraag wat u maar wilt, diep beneden in de onderwereld of hoog in de hemel.’ 12 Maar de koning weigerde. ‘Nee,’ zei hij, ‘ik wil de Here niet op de proef stellen.’ 13 Toen zei Jesaja: ‘O huis van David, u vindt het niet genoeg het geduld van mensen op de proef te stellen, u stelt het geduld van de Here ook nog op de proef!

14 Goed dan, de Here zal Zelf een teken vaststellen: een maagd zal een kind krijgen en zij zal het kind Immanuël noemen (dit betekent “God is met ons”). 15 Tegen de tijd dat dit kind niet langer melk drinkt en het onderscheid tussen goed en slecht kent, 16 zullen de twee koningen voor wie u zo bang bent (de koningen van Israël en Syrië) beiden dood zijn. En hun land zal ontvolkt zijn. 17 Maar later zal de Here een vreselijke vloek over u, uw volk en uw gezin brengen. Er zal een terreur heersen die zijn weerga alleen had in de tijd toen Juda en Efraïm uit elkaar gingen, de machtige koning van Assur zal hier komen met zijn enorme leger. 18 Op dat moment zal de Here het leger van Opper-Egypte en dat van Assur naar Zich toe fluiten, zodat ze als een zwerm vliegen op u neerstrijken. 19 In grote horden zullen zij het hele land overspoelen en zelfs doordringen in verlaten kloven en grotten en de moeilijk doordringbare, doornige gedeelten van het land. Net zoals zij de vruchtbare en openliggende gebieden zullen binnendringen. 20 Op die dag zal de Here dit “scheermes” ter hand nemen—dit leger van Assur, dat u aan de overkant van de Eufraat hebt gehuurd om u te redden—en het gebruiken om alles wat u bezit af te scheren, uw land, uw oogsten en uw inwoners. 21 Wanneer er niets meer te plunderen is, zal het land er uitzien als een kaalgevreten weiland. De schaapskudden en het vee zullen vernietigd zijn en een boer zal zich gelukkig prijzen als hij nog een kalf en twee stuks kleinvee over heeft. 22 Maar het overvloedige grasland zal zorgen dat het vee veel melk geeft en de overlevenden zullen leven van de melkproducten en wilde honing. 23 In die tijd zullen de voormalige prachtige wijngaarden veranderen in met doornige gewassen begroeide wildernissen. 24 Het hele land zal één groot doornenveld zijn, een jachtgebied dat wemelt van de wilde dieren. 25 Niemand zal het in zijn hoofd halen de vruchtbare heuvels te betreden, waar eens de beste gewassen groeiden, want alles is daar overwoekerd met dorens en distels. Slechts het vee, de schapen en de geiten zullen daar grazen.’