Священное Писание

Есфирь 7:1-10

Казнь Амана

1Царь с Аманом отправились пировать у царицы Есфири. 2И когда они пили вино во второй день, царь спросил опять:

– Царица Есфирь, чего ты хочешь? Всё тебе будет. Какова твоя просьба? Даже полцарства – всё получишь!

3И царица Есфирь ответила:

– О царь, если я нашла у тебя расположение и если это угодно царю, то сохрани мне жизнь – вот чего я хочу. И пощади мой народ – вот моя просьба. 4Ведь я и мой народ проданы на погибель, уничтожение и искоренение. Если бы нас всего лишь продали как рабов и рабынь, я бы смолчала и не стала из-за этого беспокоить царя7:4 Или: «…смолчала, хотя враг и не возместил бы ущерба царю»..

5Царь Ксеркс спросил царицу Есфирь:

– Кто же он? Кто осмелился такое сделать?

6Есфирь сказала:

– Противник и враг – этот подлый Аман.

И Аман задрожал от страха перед царём и царицей. 7Царь в гневе поднялся с места, оставил вино и вышел во дворцовый сад. А Аман, понимая, что царь уже решил его судьбу, остался, чтобы умолять царицу Есфирь даровать ему жизнь. 8В тот момент, когда царь вернулся из дворцового сада в пиршественный зал, Аман как раз приник к ложу, где возлежала царица Есфирь.

Царь вскричал:

– Да что же это такое, он ещё вздумал изнасиловать царицу прямо в моём дворце?!

Едва лишь слово слетело с уст царя, Аману накрыли лицо. 9И Харбона, один из евнухов, прислуживавших царю, сказал:

– Вот и виселица высотой в двадцать два метра7:9 Букв.: «пятьдесят локтей». стоит у Аманова дома; он приготовил её для Мардохея, чьё слово спасло царя.

Царь сказал:

– Вот и повесьте его на ней!

10И Амана повесили на виселице, которую он приготовил для Мардохея. И ярость царя улеглась.

Het Boek

Esther 7:1-10

Haman door Esther ontmaskerd

1De koning en Haman zaten aan bij het diner bij Esther. 2Nadat de wijn was ingeschonken, vroeg de koning opnieuw: ‘Welk verzoek heb je, koningin Esther? Wat wil je? Ja, wat het ook is, ik zal het je geven, zelfs al was het mijn halve koninkrijk!’ 3Eindelijk kwam de koningin met haar vraag voor de dag: ‘Als u mij een gunst wilt bewijzen, koning, en als het uwe majesteit behaagt, red dan mijn leven en dat van mijn volk! 4Want mijn volk en ik zijn verkocht om uitgeroeid te worden. Als wij als slaven verkocht waren, dan had ik misschien gezwegen, want dat zou uw belangen niet geschaad hebben.’ 5‘Waar heb je het over?’ vroeg de koning verbaasd. ‘Wie durft het in zijn hoofd te halen jou iets aan te doen?’ 6‘Daar zit de schurk,’ antwoordde Esther, ‘Haman is de vijand die ons bedreigt!’ Haman werd bleek van angst toen hij hun gezichten zag. 7Woedend sprong de koning van tafel op en liep de tuin in. Haman bleef achter om de koningin te smeken zijn leven te redden, want hij wist dat hij ten dode opgeschreven was. 8Hij viel neer op het rustbed waarop koningin Esther lag, juist op het moment waarop de koning uit de paleistuin terugkwam. ‘Wat?’ bulderde de koning. ‘Durf je ook nog de koningin in mijn paleis, onder mijn ogen aan te randen?’ Nadat de koning de beschuldiging had uitgesproken, bedekte men Hamans gezicht.

9Charbona, een van de hofleden, zei: ‘Majesteit, Haman heeft juist een twintig meter hoge galg laten bouwen. Daaraan wilde hij Mordechai ophangen, de man die uw leven heeft gered! De galg staat bij Hamans huis.’ 10‘Hang Haman daaraan op,’ beval de koning. Zo vond Haman de dood aan de galg die hij voor Mordechai had gebouwd. Toen nam de woede van de koning af.