Священное Писание (Восточный Перевод)

Деяния 23

1Паул посмотрел на членов Высшего Совета и сказал:

– Братья, вплоть до сегодняшнего дня я жил с чистой совестью перед Всевышним.

Тут верховный священнослужитель Анания[a] приказал стоявшим рядом с Паулом ударить его по губам. Паул тогда сказал:

– Всевышний ударит тебя, стена ты подбелённая! Ты сидишь здесь, чтобы судить меня по Закону, а сам нарушаешь Закон, приказывая бить меня!

Те, кто стоял рядом с Паулом, сказали ему:

– Как ты смеешь оскорблять верховного священнослужителя Всевышнего?!

Паул ответил:

– Братья, извините, я не знал, что он верховный священнослужитель, ведь Писание говорит: «Не говори плохо о вожде твоего народа»[b].

Паул знал, что одни из них были саддукеями, а другие – блюстителями Закона, поэтому он громко сказал членам Высшего Совета:

– Братья, я блюститель Закона, сын блюстителя Закона, и меня судят за надежду на воскресение мёртвых.

Когда он это сказал, между блюстителями Закона и саддукеями разгорелся спор, и собрание разделилось, потому что саддукеи говорят, что нет ни воскресения, ни ангелов, ни духов. Блюстители же Закона во всё это верят. Поднялся громкий шум, некоторые учители Таурата из блюстителей Закона встали и решительно заявили:

– Мы не находим в этом человеке ничего плохого. Что, если с ним действительно говорил дух или ангел?

10 Спор разгорелся настолько, что командир римского полка, опасаясь, как бы Паула не разорвали на части, приказал солдатам забрать его от них силой и увести в казарму.

11 Следующей ночью перед Паулом предстал Повелитель Иса и сказал:

– Не бойся! Как ты свидетельствовал обо Мне в Иерусалиме, так будешь свидетельствовать и в Риме.

Заговор против Паула

12 Наутро некоторые иудеи собрались и поклялись ничего не есть и не пить до тех пор, пока не убьют Паула. 13 В заговоре участвовало более сорока человек. 14 Они пошли к главным священнослужителям и старейшинам и сказали:

– Мы поклялись ничего не есть, пока не убьём Паула. 15 Итак, вы и Высший Совет попросите командира римского полка привести его к вам якобы для того, чтобы поближе познакомиться с его делом. А мы будем наготове и убьём его ещё до того, как он дойдёт до этого места.

16 Об этом заговоре узнал племянник Паула, сын его сестры. Он пошёл в казарму и рассказал об этом Паулу. 17 Тогда Паул подозвал одного из римских офицеров и сказал ему:

– Отведите этого юношу к командиру, у него есть что-то важное сказать ему.

18 Офицер отвёл юношу к командиру и доложил:

– Заключённый Паул позвал меня и попросил привести этого юношу к тебе. У него есть что-то важное для тебя.

19 Командир взял юношу за руку, отвёл его в сторону и спросил:

– Что ты хочешь мне сообщить?

20 Юноша сказал:

– Иудеи решили просить тебя привести завтра Паула в Высший Совет якобы для того, чтобы подробнее узнать о нём. 21 Но ты этому не верь, потому что в засаде его поджидают более сорока человек. Они поклялись не есть и не пить, пока не убьют его. Они стоят наготове и только ждут твоего согласия исполнить их просьбу.

22 Командир полка отпустил юношу, дав ему наказ:

– Никому не говори о том, что ты только что мне рассказал.

Паул отправлен в Кесарию

23 Затем командир вызвал двух офицеров и приказал им:

– Подготовьте двести солдат, семьдесят всадников и двести копьеносцев для выхода в Кесарию в девять часов вечера. 24 Приготовьте Паулу лошадей и смотрите, чтобы Паул был в безопасности доставлен к наместнику Феликсу.

25 И он написал такое письмо:

26 «От Клавдия Лисия.

Достопочтеннейшему Феликсу, наместнику Рима.

Приветствую тебя.

27 Этот человек был схвачен иудеями, и они собирались уже убить его, но я подоспел с воинами и спас его, так как узнал, что он римский гражданин. 28 Желая узнать, в чём они его обвиняют, я привёл его в их Высший Совет. 29 Я понял, что обвинение связано со спорными вопросами их Закона и что он не виновен ни в чём, заслуживающем смерти или заключения в темницу. 30 Мне также стало известно, что против него составлен заговор, и я сразу же отослал его к тебе, велев обвинителям представить тебе обвинения против него».

31 Солдаты, выполняя приказ, взяли Паула и повели его ночью в Антипатриду. 32 На следующий день они отправили его с всадниками дальше, а сами возвратились в казарму. 33 Когда всадники прибыли в Кесарию, они отдали наместнику письмо и передали ему Паула. 34 Наместник прочитал письмо и спросил Паула, из какой он провинции. Узнав, что Паул из Киликии, 35 он сказал:

– Я выслушаю тебя, когда сюда придут твои обвинители, – и приказал содержать Паула под стражей во дворце Ирода[c].

Notas al pie

  1. 23:2 Анания был верховным священнослужителем с 47 по 59 гг.
  2. 23:5 Исх. 22:28.
  3. 23:35 В построенном Иродом Великим (37–4 гг. до н. э.) дворце имелось темничное помещение.

Słowo Życia

Dzieje Apostolskie 23

1Paweł spojrzał na członków Rady i powiedział:

—Przyjaciele! Żyję z czystym sumieniem przed Bogiem!

Na to najwyższy kapłan polecił stojącym obok Pawła uderzyć go w twarz.

—I ciebie, obłudniku, uderzy Bóg!—odpowiedział Paweł. —Sądzisz mnie na podstawie Prawa Mojżesza, a jednocześnie łamiesz je, każąc mnie bić!

—Znieważasz najwyższego kapłana?!—odezwali się stojący obok Pawła.

—Przyjaciele! Nie wiedziałem, że to najwyższy kapłan—rzekł Paweł. —Napisane jest przecież w Prawie Mojżesza: „Nie będziesz mówił nic złego o przełożonym ludu”.

Gdy się zorientował, że Rada składa się z saduceuszy i faryzeuszy, zawołał:

—Drodzy przyjaciele! Podobnie jak moi przodkowie, jestem faryzeuszem. A dziś jestem sądzony dlatego, że wierzę w zmartwychwstanie!

Słowa te od razu skłóciły przedstawicieli dwóch ugrupowań i powstał miedzy nimi rozłam. Saduceusze bowiem, w przeciwieństwie do faryzeuszy, nie wierzą w zmartwychwstanie, aniołów ani życie po śmierci. Powstało więc ogromne zamieszanie. Niektórzy przywódcy religijni z ugrupowania faryzeuszy wołali:

—On nic złego nie zrobił. Może rzeczywiście przemówił do niego duch albo anioł!

10 Kłótnia między członkami Rady stawała się coraz bardziej zawzięta. W końcu dowódca, obawiając się, że rozerwą Pawła na kawałki, kazał żołnierzom zabrać go z sali obrad i zaprowadzić do koszar.

11 Tej nocy Pan stanął przed Pawłem i rzekł:

—Odwagi! Musisz opowiedzieć o Mnie nie tylko tu, w Jerozolimie, ale także w Rzymie!

Spisek na życie Pawła

12-13 Następnego dnia zebrała się grupa czterdziestu Żydów, którzy złożyli przysięgę, że nie będą ani jeść, ani pić, dopóki nie zabiją Pawła. 14 Udali się do najwyższych kapłanów oraz starszych i rzekli:

—Złożyliśmy przysięgę, że nie weźmiemy nic do ust, dopóki nie zgładzimy Pawła. 15 Poproście więc dowódcę, żeby jeszcze raz przyprowadził Pawła na posiedzenie Wysokiej Rady, celem dokładniejszego przesłuchania go. My zaś zabijemy go w drodze.

16 O planowanym zamachu dowiedział się jednak siostrzeniec Pawła. Przyszedł więc do koszar i uprzedził go o tym. 17 On zaś zawołał jednego z dowódców.

—Zaprowadź tego chłopca do dowódcy oddziału—powiedział. —Ma dla niego ważną informację.

18 Ten udał się więc z nim do dowódcy oddziału i powiedział:

—Więzień Paweł prosił mnie, bym przyprowadził tu tego młodzieńca, bo ma dla ciebie jakąś wiadomość.

19 Dowódca wziął chłopca za rękę, odprowadził na bok i zapytał:

—O czym chcesz mi powiedzieć?

20 —Żydowscy przywódcy postanowili poprosić cię, żebyś jutro przyprowadził Pawła na posiedzenie Wysokiej Rady w celu rzekomego przesłuchania go. 21 Nie zgódź się jednak na to! Ponad czterdziestu ludzi przygotowało bowiem na niego zasadzkę. Przysięgli sobie nawet, że nie będą jeść i pić, dopóki go nie zabiją. Są już gotowi i czekają tylko na twoją zgodę.

22 —Nie mów nikomu, że mi o tym powiedziałeś—ostrzegł go dowódca i wypuścił.

23 Potem wezwał dwóch podległych sobie dowódców i rozkazał im:

—Na dziewiątą wieczorem przygotujcie dwustu żołnierzy, dwustu oszczepników i siedemdziesięciu jezdnych. Wyruszą do Cezarei. 24 Przygotujcie też konia dla Pawła i bezpiecznie doprowadźcie go do gubernatora Feliksa.

25 Do gubernatora zaś napisał list następującej treści:

26 „Pozdrowienia od Klaudiusza Lizjasza dla gubernatora Feliksa!

27 Grupa Żydów schwytała tego oto człowieka i już chciała go zabić. Gdy się dowiedziałem, że jest Rzymianinem, posłałem żołnierzy i uratowałem go. 28 Potem postawiłem go przed ich Wysoką Radą, żeby poznać stawiane mu zarzuty. 29 Stwierdziłem jednak, że oskarżenia dotyczą jakichś spornych kwestii z ich religijnego prawa, a nie czynu podlegającego karze śmierci lub więzienia. 30 Ponieważ dowiedziałem się o spisku na jego życie, niezwłocznie posłałem go do ciebie, informując jego oskarżycieli, że mają postawić mu zarzuty przed tobą”.

31 Nocą, zgodnie z rozkazem, żołnierze wyruszyli więc z Pawłem i odprowadzili go do Antipatris. 32 Sami wrócili rano do koszar, jeźdźcom zaś polecili odstawić go na miejsce. 33 Ci więc, po przybyciu do Cezarei, przekazali Pawła gubernatorowi i wręczyli mu list od dowódcy. 34 Przeczytawszy list, gubernator zapytał Pawła, z jakiej pochodzi prowincji. Gdy się zaś dowiedział, że jest z Cylicji, powiedział:

35 —Przesłucham cię, gdy przybędą twoi oskarżyciele.

Następnie rozkazał pilnować go w celi pałacu Heroda.