Bíbélì Mímọ́ Yorùbá Òde Òn

Saamu 39

Fún adarí orin. Fún Jedutuni. Saamu Dafidi.

1Mo wí pé, “èmi yóò ṣọ́ ọ̀nà mi
    kí èmi kí ó má fi ahọ́n mi ṣẹ̀;
èmi yóò fi ìjánu kó ara mi ní ẹnu
    níwọ̀n ìgbà tí ènìyàn búburú bá ń bẹ ní iwájú mi.”
Mo fi ìdákẹ́ ya odi;
    mo tilẹ̀ pa ẹnu mi mọ́ kúrò nínú ọ̀rọ̀ rere;
ìbànújẹ́ mi sì pọ̀ sí i.
    Àyà mi gbóná ní inú mi.
Nígbà tí mo ń ṣàṣàrò, iná ràn;
    nígbà náà ni mo fi ahọ́n mi sọ̀rọ̀:

Olúwa, jẹ́ kí èmi kí ó mọ òpin mi,
    àti ìwọ̀n ọjọ́ mi, bí ó ti rí
    kí èmi kí o le mọ ìgbà tí mó ní níhìn-ín.
Ìwọ ti ṣe ayé mi
    bí ìbú àtẹ́lẹwọ́,
ọjọ́ orí mi sì dàbí asán
    ní iwájú rẹ:
Dájúdájú olúkúlùkù ènìyàn nínú
    ìjókòó rere rẹ̀ jásí asán pátápátá. Sela.

“Nítòótọ́ ni olúkúlùkù ń rìn kiri bí òjìji.
    Nítòótọ́ ni wọ́n ń yọ ara wọn lẹ́nu lórí asán;
wọ́n ń kó ọrọ̀ jọ,
    wọn kò sì mọ ẹni tí yóò ko lọ.

“Ṣùgbọ́n ní ìsinsin yìí,
    Olúwa,
kín ni mo ń dúró dè?
    Ìrètí mí ń bẹ ní ọ̀dọ̀ rẹ.
Gbà mí lọ́wọ́ ìrékọjá mi gbogbo.
    Kí o má sì sọ mí di ẹni ẹ̀gàn
àwọn ènìyàn búburú.
Mo dákẹ́ jẹ́ẹ́;
    èmi kò sì ya ẹnu mi,
nítorí wí pé ìwọ ni ó ṣe é.
10 Mú pàṣán rẹ kúrò ní ara mi;
    èmí ṣègbé tán nípa lílù ọwọ́ rẹ.
11 Ìwọ fi ìbáwí kìlọ̀
    fún ènìyàn nítorí ẹ̀ṣẹ̀,
ìwọ a mú ẹwà rẹ parun
    bí kòkòrò aṣọ;
nítòótọ́ asán ni ènìyàn gbogbo.

12 “Gbọ́ àdúrà mi, Olúwa,
    kí o sì fetí sí igbe mi;
kí o má ṣe di etí rẹ sí ẹkún mi
    nítorí àlejò ni èmi lọ́dọ̀ rẹ
àti àtìpó, bí gbogbo àwọn baba mi ti rí.
13 Dá mi sí, kí èmi lè ní agbára,
    kí èmi tó lọ kúrò níhìn-ín yìí,
    àti kí èmi ó tó ṣe aláìsí.”

The Message

Psalm 39

A David Psalm

11-3 I’m determined to watch steps and tongue
    so they won’t land me in trouble.
I decided to hold my tongue
    as long as Wicked is in the room.
“Mum’s the word,” I said, and kept quiet.
    But the longer I kept silence
The worse it got—
    my insides got hotter and hotter.
My thoughts boiled over;
    I spilled my guts.

4-6 “Tell me, what’s going on, God?
    How long do I have to live?
    Give me the bad news!
You’ve kept me on pretty short rations;
    my life is string too short to be saved.
Oh! we’re all puffs of air.
    Oh! we’re all shadows in a campfire.
Oh! we’re just spit in the wind.
    We make our pile, and then we leave it.

7-11 “What am I doing in the meantime, Lord?
    Hoping, that’s what I’m doing—hoping
You’ll save me from a rebel life,
    save me from the contempt of dunces.
I’ll say no more, I’ll shut my mouth,
    since you, Lord, are behind all this.
    But I can’t take it much longer.
When you put us through the fire
    to purge us from our sin,
    our dearest idols go up in smoke.
Are we also nothing but smoke?

12-13 “Ah, God, listen to my prayer, my
    cry—open your ears.
Don’t be callous;
    just look at these tears of mine.
I’m a stranger here. I don’t know my way—
    a migrant like my whole family.
Give me a break, cut me some slack
    before it’s too late and I’m out of here.”