La Bible du Semeur

Psaumes 78

La main de Dieu dans l’histoire

1Méditation[a] d’Asaph[b].

Mon peuple, écoute mon enseignement,
sois attentif à ce que je vais dire.
J’énoncerai des propos instructifs,
j’évoquerai des secrets du passé[c].
Nous avons entendu et nous savons
ce que nos pères nous ont raconté,
nous n’allons pas le cacher à leurs descendants.
Nous redirons à la génération suivante, les œuvres glorieuses de l’Eternel,
les puissants actes et les prodiges qu’il a accomplis.

Il a fixé une règle en Jacob,
établi une loi en Israël,
et il a ordonné à nos ancêtres d’enseigner tout cela à leurs enfants,
afin que la génération suivante puisse l’apprendre
et que les enfants qui viendront à naître,
se lèvent à leur tour pour l’enseigner à leurs propres enfants,
afin qu’ils placent leur confiance en Dieu,
qu’ils n’oublient pas comment Dieu a agi
et qu’ils observent ses commandements,
qu’ils ne ressemblent pas à leurs ancêtres,
génération indocile et rebelle,
génération au cœur trop inconstant,
dont l’esprit n’était pas fidèle à Dieu.

Les hommes d’Ephraïm, armés de l’arc,
ont tourné le dos, au jour du combat.
10 Ils n’ont pas respecté l’alliance de Dieu,
ils ont refusé de suivre sa Loi[d].
11 Ils ont oublié ses exploits
et les hauts faits opérés sous leurs yeux.
12 Devant leurs pères, Dieu avait fait des prodiges
aux champs de Tsoân[e], au pays d’Egypte.
13 Il a fendu la mer, et il les a fait traverser,
il a dressé les eaux tout comme un mur[f].
14 Il les guidait, le jour par la nuée,
et la nuit, par la lumière d’un feu[g].
15 Il a fendu des rochers au désert,
et les a abreuvés de torrents d’eau[h].
16 Du roc, il a fait jaillir des rivières,
il en a fait sortir l’eau comme un fleuve.
17 Mais ils péchaient contre lui sans arrêt,
ils bravaient le Très-Haut dans le désert[i].
18 Dans leur cœur, ils ont mis Dieu au défi
en réclamant à manger à leur goût[j].
19 Ils ont tenu des propos contre lui,
disant: «Dieu pourrait-il
dresser une table dans le désert[k]
20 C’est ainsi qu’il a frappé le rocher,
l’eau a coulé, des torrents ont jailli.
«Pourrait-il aussi nous donner du pain
ou procurer de la viande à son peuple?»
21 L’Eternel entendit, il s’emporta,
et un feu s’alluma contre Jacob:
sa colère éclata contre Israël,
22 car ils n’avaient pas fait confiance à Dieu,
ils n’avaient pas compté sur son secours.
23 Il donna ordre aux nuages d’en haut
et il ouvrit les écluses du ciel.
24 Pour les nourrir, il fit pleuvoir sur eux la manne
et il leur donna le froment du ciel.
25 Chacun mangea de ce pain des puissants[l],
Dieu leur fournit à satiété des vivres.
26 Il fit souffler le vent d’est dans le ciel,
et par sa force, il fit venir le vent du sud.
27 Il fit pleuvoir de la viande sur eux, aussi abondante que la poussière.
Il fit tomber une nuée d’oiseaux aussi nombreux que le sable des mers.
28 Il les fit tomber au milieu du camp,
autour du lieu où se dressaient leurs tentes.
29 Ils en mangèrent jusqu’à satiété.
Dieu leur avait servi ce qu’ils voulaient.
30 Mais leur envie n’était pas assouvie,
ils avaient encore la viande à la bouche
31 que la colère de Dieu éclata contre eux.
Alors il frappa les plus vigoureux,
abattant les jeunes gens d’Israël.

32 Malgré cela, ils ont péché encore,
ils n’ont pas eu foi, malgré ses prodiges[m].
33 Il fit s’évanouir leurs jours de façon lamentable,
et terminer leurs années dans l’angoisse[n].
34 Dieu les frappait, ils se tournaient vers lui,
ils revenaient à lui, en le suppliant instamment,
35 se souvenant qu’il était leur rocher,
que le Dieu très-haut était leur libérateur.

36 Mais s’ils priaient, c’était pour le tromper:
les propos qu’ils lui tenaient n’étaient pas sincères,
37 car leur cœur n’était pas droit envers lui,
à son alliance, ils n’étaient pas fidèles.
38 Lui, cependant, rempli de compassion,
leur pardonnait au lieu de les détruire,
et, bien souvent, détournait sa colère,
ne voulant pas déchaîner toute sa fureur.
39 Il considérait qu’ils étaient fragiles:
un souffle qui passe et ne revient plus.

40 Que de fois ils se sont rebellés contre lui dans le désert
et l’ont offensé dans les lieux arides[o]!
41 A nouveau, ils mettaient Dieu au défi
et ils attristaient le Saint d’Israël.
42 Car ils oubliaient son œuvre puissante:
comment il les avait sauvés de l’oppresseur,
43 en Egypte, il avait fait des miracles,
et, au pays de Tsoân, des prodiges[p],
44 canaux et rivières changés en sang,
nul ne pouvait plus s’y désaltérer[q],
45 mouches venimeuses qui les piquaient[r],
grenouilles qui causaient leur ruine[s],
46 leurs récoltes livrées aux sauterelles
et le fruit de leur labeur aux criquets[t],
47 leurs vignes ravagées par des grêlons
et leurs figuiers sous les effets du gel,
48 leurs troupeaux abandonnés à la grêle
et leur bétail décimé par la foudre.
49 Il déchaîna contre eux son ardente colère,
son courroux, sa fureur, et les mit en détresse,
en envoyant une armée d’anges de malheur.
50 Il donna libre cours à sa colère,
et il ne leur épargna pas la mort.
Au contraire, il les livra à la peste.
51 Il frappa tous les fils aînés d’Egypte,
les premiers fruits de leur virilité[u] dans les logis de Cham[v].
52 Comme un troupeau, il fit sortir son peuple
et il les conduisit dans le désert, tout comme un berger conduit ses brebis[w].
53 Il les conduisit en sécurité, les préservant de tout sujet de crainte,
et la mer engloutit leurs ennemis[x].
54 Il les fit ensuite venir sur son territoire sacré,
il les conduisit jusqu’à la montagne[y] qu’il s’était par lui-même acquise[z].
55 Il chassa devant eux des peuples étrangers,
et il attribua à chacun par le sort, une part du pays en patrimoine.
Il installa les tribus d’Israël dans les demeures des Cananéens.
56 Mais ils ont voulu forcer la main au Dieu très-haut
et ils se sont rebellés contre lui.
Ils n’ont pas respecté ses lois[aa].
57 Ils se sont dérobés et se sont montrés traîtres tout comme leurs ancêtres.
On ne pouvait pas leur faire confiance pas plus qu’à l’arc dont la flèche dévie.
58 Ils l’ont irrité avec leurs hauts lieux[ab],
par leurs idoles, ils ont provoqué sa vive indignation.

59 Dieu l’entendit: il se mit en colère
et il prit Israël en aversion.
60 Il délaissa sa maison de Silo[ac],
le tabernacle, où il résidait parmi les humains.
61 Il laissa partir en captivité le coffre sacré, trône de sa force,
et livra aux ennemis sa splendeur[ad].
62 En colère contre les siens,
il abandonna son peuple à l’épée.
63 Le feu consuma ses adolescents,
et l’on ne chanta plus l’éloge de ses jeunes mariées[ae].
64 Ses prêtres périrent sous les coups de l’épée,
ses veuves n’eurent pas droit à des larmes[af].

65 Mais, tout à coup, l’Eternel intervint,
tel un dormeur sortant de sa torpeur,
tel un guerrier exalté par le vin.
66 Il frappa ses ennemis à revers,
il les couvrit d’une honte éternelle.
67 Il écarta la maison de Joseph[ag],
ne choisit pas la tribu d’Ephraïm.
68 Mais il choisit la tribu de Juda,
le mont Sion qu’il prit en affection.
69 C’est là qu’il édifia son sanctuaire tels les lieux élevés
comme la terre établie pour toujours.

70 Il a choisi son serviteur David
et il l’a tiré de ses bergeries[ah].
71 Il l’a pris du milieu de ses brebis
pour qu’il soit berger de Jacob, son peuple,
et d’Israël qui est sa possession.
72 David fut pour eux un berger intègre
qui les guida d’une main avisée.

Notas al pie

  1. 78.1 Signification incertaine.
  2. 78.1 Voir note 50.1.
  3. 78.2 Cité en Mt 13.35 d’après l’ancienne version grecque.
  4. 78.10 Allusion aux désobéissances d’Ephraïm (voir Jg 1.29; 2.2; 8.1; 9.1-5; 12.2).
  5. 78.12 Ancienne ville de la Basse-Egypte appelée aussi Tanis, située à l’est du delta du Nil, sur le chemin de l’Exode (Nb 13.22).
  6. 78.13 Voir Ex 14.1 à 15.21.
  7. 78.14 Voir Ex 13.21-22.
  8. 78.15 Pour les v. 15-16, voir Ex 17.1-7; Nb 20.2-13.
  9. 78.17 Par les murmures contre lui, par exemple à Mara (Ex 15.24).
  10. 78.18 Pour les v. 18-31, voir Ex 16.2-15; Nb 11.4-23, 31-34.
  11. 78.19 Voir Nb 21.5.
  12. 78.25 L’ancienne version grecque a traduit: pain des anges.
  13. 78.32 Ils n’ont pas cru, en particulier, que Dieu pourrait leur donner la victoire sur les Cananéens (Nb 14). Comme au v. 22, l’incrédulité est le péché majeur des Israélites.
  14. 78.33 La génération de l’Exode fut condamnée à mourir dans le désert (Nb 14.22-23, 28-35).
  15. 78.40 Dans ce second cycle (v. 40-64), le psalmiste reprend les faits mentionnés dans le premier (v. 17-39).
  16. 78.43 Voir note v. 12. Les v. 44-51 reprennent partiellement le thème des plaies d’Egypte.
  17. 78.44 Voir Ex 7.14-25.
  18. 78.45 Voir Ex 8.16-28.
  19. 78.45 Voir Ex 7.26 à 8.11. Pour les v. 45-48, voir Ex 9.13-35.
  20. 78.46 Voir Ex 10.1-20.
  21. 78.51 Autre traduction: de leur vigueur.
  22. 78.51 Voir Gn 7.13; 10.6-20. Selon Gn 10.6, les Egyptiens étaient les descendants de Cham, l’un des fils de Noé (cf. Ps 105.23, 27; 106.21-22).
  23. 78.52 Voir Ex 13.17-22.
  24. 78.53 Voir Ex 14.26-28.
  25. 78.54 Le mont Sion où devait être érigé le Temple (v. 68-69).
  26. 78.54 Voir Ex 15.17.
  27. 78.56 Voir Jg 2.11-15.
  28. 78.58 Lieux consacrés à des cultes idolâtres.
  29. 78.60 Ancien sanctuaire des Israélites au temps de Josué (Jos 18.1, 8; 21.1-2; Jg 18.31; 1 S 1.3; Jr 7.12) situé dans le territoire d’Ephraïm entre Béthel et Sichem (Jg 21.12), à une quarantaine de kilomètres au nord de Jérusalem. Le coffre sacré y fut déposé jusqu’au temps du jeune Samuel (1 S 4.3). La ville fut sans doute détruite par les Philistins (d’après les fouilles archéologiques: vers 1050 av. J.-C.).
  30. 78.61 Voir 1 S 4.4-22.
  31. 78.63 Il s’agit des chants nuptiaux où les jeunes filles étaient célébrées. Cela signifie qu’elles n’eurent plus l’occasion de se marier parce que les jeunes gens avaient été tués dans les batailles (cf. Es 3.25 à 4.1).
  32. 78.64 Obligées de fuir, elles ne purent pas pleurer leurs morts dans des cérémonies funèbres traditionnelles (voir Jb 27.15).
  33. 78.67 Elle est constituée par les tribus d’Ephraïm et de Manassé (Gn 48.1) auxquelles Jacob a conféré le droit d’aînesse, mais que Dieu a écartées de cette position.
  34. 78.70 Pour les v. 70-71, voir 1 S 16.11-13; 25.7-8; 1 Ch 17.7.

Thai New Contemporary Bible

สดุดี 78

(มัสคิล[a]ของอาสาฟ)

1ประชากรของข้าพเจ้าเอ๋ย จงฟังคำสอนของข้าพเจ้าเถิด
จงรับฟังวาจาจากปากของข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าจะเอื้อนเอ่ยคำอุปมา
ข้าพเจ้าจะเผยสิ่งที่ซ่อนเร้นไว้ตั้งแต่โบราณกาล
สิ่งที่เราได้ยินและได้ทราบ
สิ่งที่บรรพบุรุษของเราบอกต่อๆ กันมา
เราจะไม่ปิดบังไว้จากลูกหลานของพวกเขา
จะบอกแก่คนรุ่นต่อมา
ถึงบรรดาพระราชกิจอันสมควรแก่การสรรเสริญขององค์พระผู้เป็นเจ้า
ถึงฤทธานุภาพของพระองค์และการอัศจรรย์ต่างๆ ที่พระองค์ได้ทรงกระทำ
พระองค์ทรงวางกฎเกณฑ์สำหรับยาโคบ
และตั้งบทบัญญัติในอิสราเอล
ซึ่งทรงบัญชาบรรพบุรุษของเรา
ให้สอนลูกหลานของพวกเขา
เพื่อชนรุ่นหลังจะได้รู้
แม้แต่ลูกหลานที่จะเกิดมา
และถึงคราวที่พวกเขาจะต้องบอกลูกหลานของตนต่อไป
เพื่อพวกเขาจะได้วางใจในพระเจ้า
และไม่ลืมสิ่งที่พระองค์ทรงกระทำ
และจะปฏิบัติตามพระบัญชาของพระองค์
พวกเขาจะได้ไม่ต้องเป็นเหมือนบรรพบุรุษ
ซึ่งดื้อดึงและชอบกบฏ
จิตใจไม่จงรักภักดีต่อพระเจ้า
จิตวิญญาณไม่ซื่อสัตย์ต่อพระองค์

แม้ชนเผ่าเอฟราอิมมีธนูเป็นอาวุธครบครัน
ก็ยังหันหลังวิ่งหนีไปในยามสงคราม
10 เพราะเขาไม่รักษาพันธสัญญาของพระเจ้า
ไม่ยอมดำเนินชีวิตตามบทบัญญัติของพระองค์
11 เขาลืมสิ่งที่พระองค์ได้ทรงกระทำ
ลืมการอัศจรรย์ต่างๆ ที่ได้ทรงสำแดงแก่เขา
12 พระองค์ทรงทำการอัศจรรย์ต่อหน้าต่อตาบรรพบุรุษของเขา
ในดินแดนอียิปต์ ในเขตแดนโศอัน
13 พระองค์ทรงแยกทะเลและนำพวกเขาเดินข้ามไป
พระองค์ทรงทำให้น้ำตั้งขึ้นเป็นกำแพง
14 พระองค์ทรงนำเขาด้วยเมฆในยามกลางวัน
และด้วยแสงจากไฟในยามกลางคืน
15 พระองค์ทรงแยกศิลาออกในถิ่นกันดาร
ประทานน้ำพุ่งขึ้นมามากมายเหมือนทะเลให้เขาดื่ม
16 พระองค์ทรงทำให้ธารน้ำไหลออกมาจากศิลา
และให้น้ำไหลรินดั่งแม่น้ำ

17 ถึงกระนั้นพวกเขาก็ยังคงทำบาปต่อพระองค์
กบฏต่อองค์ผู้สูงสุดในถิ่นกันดาร
18 พวกเขาจงใจลองดีกับพระเจ้า
โดยเรียกร้องอาหารที่อยากกิน
19 เขาต่อว่าพระเจ้าว่า
“พระเจ้าทรงจัดสำรับ
ในถิ่นกันดารได้หรือ?
20 เมื่อทรงตีหิน น้ำก็พุ่งออกมา
ลำธารไหลล้น
แต่พระองค์จะประทานอาหารให้พวกเราได้ด้วยหรือ?
พระองค์จะประทานเนื้อให้คนของพระองค์ได้ด้วยหรือ?”
21 เมื่อองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงได้ยิน พระองค์ก็กริ้วยิ่งนัก
เพลิงของพระองค์เผาผลาญยาโคบ
พระพิโรธพลุ่งขึ้นต่อสู้อิสราเอล
22 เพราะพวกเขาไม่ได้เชื่อในพระเจ้า
หรือไว้วางใจว่าพระองค์จะทรงช่วยกู้ได้
23 ถึงกระนั้นพระองค์ยังทรงบัญชาฟ้าเบื้องบน
และทรงเปิดประตูสวรรค์
24 พระองค์ทรงให้มานาโปรยปรายลงมาเป็นอาหารของพวกเขา
พระองค์ประทานธัญญาหารจากฟ้าสวรรค์แก่พวกเขา
25 มนุษย์ได้กินอาหารของทูตสวรรค์
พระองค์ประทานอาหารแก่พวกเขาจนอิ่มหนำ
26 พระองค์ทรงให้ลมตะวันออกมาจากฟ้าสวรรค์
และทรงนำลมใต้มาโดยพระเดชานุภาพ
27 พระองค์ทรงให้เนื้อตกลงมามากมายดั่งฝุ่น
คือฝูงนกคลาคล่ำดั่งเม็ดทรายที่ชายทะเล
28 พระองค์ทรงกระทำให้นกเหล่านั้นลงมาที่ค่ายพักแรม
รอบๆ เต็นท์ของพวกเขา
29 พวกเขาได้รับประทานจนอิ่มหนำ
เพราะพระองค์ประทานให้จนสมอยาก
30 แต่ก่อนที่พวกเขาจะอิ่ม
ขณะที่เนื้อยังคาปากอยู่
31 พระพิโรธของพระเจ้าก็พลุ่งขึ้นต่อพวกเขา
พระองค์ทรงประหารคนกำยำล่ำสันที่สุดของพวกเขา
และทรงสังหารคนหนุ่มของอิสราเอล

32 ทั้งๆ ที่เห็นทั้งหมดนี้แล้ว พวกเขาก็ยังคงทำบาปต่อไป
ทั้งๆที่เห็นการอัศจรรย์ต่างๆ ของพระองค์ พวกเขาก็ยังไม่เชื่อ
33 ดังนั้นพระองค์จึงทรงทำให้วันคืนของเขาจบลงอย่างสูญเปล่า
และทำให้ปีเดือนของเขาจบลงด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
34 เมื่อใดก็ตามที่พระเจ้าประหารพวกเขา พวกเขาจะแสวงหาพระองค์
พวกเขาจะกระตือรือร้นหวนกลับมาหาพระองค์อีกครั้ง
35 พวกเขาระลึกได้ว่าพระเจ้าทรงเป็นพระศิลา
ระลึกได้ว่าพระเจ้าผู้สูงสุดทรงเป็นพระผู้ไถ่ของพวกเขา
36 แต่แล้วพวกเขาจะยกยอพระองค์ด้วยลมปาก
มุสาต่อพระองค์ด้วยลิ้นของพวกเขา
37 จิตใจของพวกเขาไม่ได้จงรักภักดีต่อพระองค์
พวกเขาไม่ได้ซื่อสัตย์ต่อพันธสัญญาของพระองค์
38 ถึงกระนั้นพระองค์ยังทรงเมตตากรุณา
พระองค์ทรงอภัยความชั่วช้าของพวกเขา
และไม่ได้ทำลายล้างพวกเขาเสียหมด
หลายต่อหลายครั้งพระองค์ทรงยับยั้งความกริ้ว
ไม่ให้พระพิโรธพลุ่งขึ้นเต็มที่
39 พระองค์ทรงระลึกว่าพวกเขาเป็นเพียงมนุษย์
เป็นแค่ลมวูบหนึ่ง ซึ่งผ่านไปแล้วไม่หวนกลับมา

40 พวกเขากบฏต่อพระองค์ในถิ่นกันดาร
และกระทำให้พระองค์เศร้าพระทัยในดินแดนร้างเปล่าบ่อยเหลือเกิน!
41 พวกเขาลองดีกับพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า
พวกยั่วยุองค์บริสุทธิ์แห่งอิสราเอล
42 พวกเขาไม่ได้นึกถึงพระเดชานุภาพ
ในวันที่พระองค์ทรงช่วยพวกเขาให้พ้นจากผู้ข่มเหงรังแก
43 ในวันที่พระองค์ทรงสำแดงหมายสำคัญต่างๆ ในอียิปต์
ทรงสำแดงปาฏิหาริย์ต่างๆ ในดินแดนโศอัน
44 พระองค์ทรงเปลี่ยนน้ำให้เป็นเลือด
จนไม่มีใครอาจดื่มน้ำจากธารน้ำได้
45 พระองค์ทรงส่งฝูงเหลือบมาเล่นงานพวกเขา
และทรงส่งฝูงกบมาทำลายล้างพวกเขา
46 พระองค์ทรงยกพืชผลของพวกเขาให้แก่ตั๊กแตน
ทรงยกผลิตผลของพวกเขาให้แก่ฝูงตั๊กแตน
47 พระองค์ทรงให้ลูกเห็บทำลายเถาองุ่นของพวกเขา
และทรงให้น้ำค้างแข็งทำลายต้นมะเดื่อของพวกเขา
48 พระองค์ทรงให้ลูกเห็บจัดการกับฝูงวัวของพวกเขา
ทรงให้ฟ้าผ่าจัดการกับฝูงปศุสัตว์ของพวกเขา
49 พระองค์ทรงระบายความกริ้วอันเกรี้ยวกราด
ทรงระบายพระพิโรธ ความขุ่นเคืองพระทัย และการเป็นปฏิปักษ์ต่อพวกเขา
ทรงส่งเหล่าทูตสวรรค์ผู้ล้างผลาญมาลงโทษพวกเขา
50 พระองค์ทรงเตรียมทางสำหรับพระพิโรธของพระองค์
พระองค์ไม่ได้ทรงไว้ชีวิตพวกเขา
แต่ทรงหยิบยื่นพวกเขาให้แก่โรคระบาด
51 พระองค์ทรงประหารลูกหัวปีทั้งสิ้นในอียิปต์
คือผลแรกแห่งวัยฉกรรจ์ในเต็นท์ของฮาม
52 แต่พระองค์ทรงนำประชากรของพระองค์ออกมาอย่างฝูงแกะ
พระองค์ทรงนำพวกเขาดั่งนำแกะผ่านถิ่นกันดาร
53 พระองค์ทรงนำพวกเขามาอย่างปลอดภัย พวกเขาจึงไม่หวาดหวั่น
แต่น้ำทะเลซัดท่วมศัตรูของพวกเขา
54 ดังนั้นพระองค์ทรงนำพวกเขามาถึงเขตดินแดนบริสุทธิ์ของพระองค์
มายังดินแดนเทือกเขาซึ่งได้มาโดยพระหัตถ์ขวาของพระองค์
55 พระองค์ทรงขับไล่ชนชาติต่างๆ ไปต่อหน้าต่อตาพวกเขา
และแบ่งสรรปันส่วนดินแดนให้พวกเขาเป็นมรดก
พระองค์ทรงให้เผ่าต่างๆ ของอิสราเอลตั้งถิ่นฐานในบ้านของคนเหล่านั้น

56 แต่พวกเขาก็ยังลองดีกับพระเจ้า
และกบฏต่อองค์ผู้สูงสุด
พวกเขาไม่ยอมปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของพระองค์
57 เช่นเดียวกับบรรพบุรุษ พวกเขาไม่มีความจงรักภักดีและไม่มีความซื่อสัตย์
เหมือนคันธนูบิดที่ไว้ใจไม่ได้
58 พวกเขายั่วยุพระพิโรธด้วยสถานบูชาบนที่สูงทั้งหลาย
พวกเขากระตุ้นความหึงหวงของพระองค์ด้วยรูปเคารพต่างๆ
59 เมื่อพระเจ้าทรงได้ยิน พระองค์ก็ทรงพระพิโรธยิ่งนัก
พระองค์ไม่ทรงยอมรับอิสราเอลเลย
60 พระองค์ทรงละทิ้งพลับพลาแห่งชิโลห์
ที่ซึ่งพระองค์ประทับท่ามกลางมนุษย์
61 และทรงยินยอมให้หีบพันธสัญญาของพระองค์ถูกยึดไป
ทรงหยิบยื่นสง่าราศีของพระองค์ให้ตกอยู่ในมือของศัตรู
62 พระองค์ทรงกระทำให้ประชากรของพระองค์ตกเป็นเหยื่อของคมดาบ
พระองค์ทรงพระพิโรธต่อผู้ที่เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์ยิ่งนัก
63 ไฟเผาผลาญหนุ่มฉกรรจ์
ส่วนหญิงสาวไม่มีเพลงสมรส
64 เหล่าปุโรหิตถูกประหารด้วยดาบ
และภรรยาม่ายของพวกเขาก็ไม่สามารถร้องไห้ไว้ทุกข์

65 แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าทรงลุกขึ้นดั่งตื่นจากบรรทม
เหมือนนักรบสร่างจากฤทธิ์เหล้าองุ่น
66 พระองค์ทรงรุกไล่ศัตรูของพระองค์ให้ล่าถอยไป
พระองค์ทรงส่งพวกเขาไปสู่ความอัปยศนิรันดร์
67 แล้วพระองค์ทรงปฏิเสธเต็นท์ของโยเซฟ
พระองค์ไม่ได้ทรงเลือกชนเผ่าเอฟราอิม
68 แต่พระองค์ทรงเลือกเผ่ายูดาห์
และภูเขาศิโยนที่พระองค์ทรงรัก
69 พระองค์ทรงสร้างสถานนมัสการของพระองค์ให้สูงตระหง่านและยืนยง
ดั่งพื้นปฐพีที่พระองค์ทรงสถาปนาไว้เป็นนิตย์
70 พระองค์ทรงเลือกดาวิดผู้รับใช้ของพระองค์
และทรงนำเขาออกมาจากคอกแกะ
71 ทรงนำเขาออกจากการเลี้ยงดูฝูงแกะ
มาเป็นผู้เลี้ยงดูยาโคบประชากรของพระองค์
เลี้ยงดูอิสราเอลผู้เป็นกรรมสิทธิ์ของพระองค์
72 และดาวิดได้เลี้ยงดูพวกเขาด้วยใจซื่อสัตย์สุจริต
นำพวกเขาไปด้วยมืออันเชี่ยวชาญ

Notas al pie

  1. + หัวเรื่องสดุดี 78 คงจะเป็นศัพท์ทางวรรณกรรมหรือทางดนตรี