La Bible du Semeur

Psaumes 102

Prière d’un malheureux

1Prière d’une personne dans l’affliction qui se sent défaillir et qui expose sa plainte devant l’Eternel[a].

O Eternel, écoute ma prière
et que mon appel au secours parvienne jusqu’à toi!
Ne te détourne pas de moi en ce jour où je suis dans la détresse,
tends vers moi ton oreille au jour où je t’appelle.
Hâte-toi de répondre!
Comme une fumée, mes jours passent.
J’ai comme un brasier dans les os.
Mon cœur est brisé, desséché, comme l’herbe fauchée.
J’en oublie de manger ma nourriture.
A force de gémir,
je n’ai que la peau sur les os.
Je suis devenu comparable à la corneille du désert,
je suis pareil au chat-huant qui hante les lieux désolés.
Je reste privé de sommeil,
je ressemble à un oisillon resté seul sur un toit.
Mes ennemis ne cessent de m’insulter,
ils se moquent de moi et maudissent les gens en leur souhaitant mon sort.
10 Je me nourris de cendre au lieu de pain,
et ma boisson est mêlée de mes larmes[b].
11 Dans ton indignation et ta colère,
tu m’as saisi, et m’as jeté au loin[c].
12 Tout comme l’ombre[d] qui s’étire, mes jours déclinent
Et moi, je me dessèche comme l’herbe.

13 Mais toi, tu sièges pour toujours, ô Eternel,
et tu interviendras[e] tout au long des générations.
14 Oui, tu te lèveras, et de Sion tu auras compassion!
L’heure est là de lui faire grâce,
le moment est venu:
15 tes serviteurs ont ses pierres en affection,
ils restent attachés à cette ville réduite en poussière[f].

16 Alors les autres peuples craindront l’Eternel,
tous les rois de la terre reconnaîtront sa gloire.
17 L’Eternel rebâtit Sion
pour y paraître dans sa gloire.
18 Il a égard à la prière de ceux qui sont dépossédés,
il ne méprisera pas leur requête.
19 Que cela soit mis par écrit pour la génération future,
et le peuple qui sera créé louera Eternel.
20 Du haut de sa demeure sainte, l’Eternel s’est penché vers nous.
Du ciel, il regarde la terre,
21 et il entend les plaintes des captifs;
et il rendra la liberté aux condamnés à mort,
22 pour que l’on publie en Sion la renommée de l’Eternel,
sa louange à Jérusalem,
23 quand se rassembleront les peuples
et les royaumes tous ensemble, afin d’adorer l’Eternel.

24 Il a réduit ma force au milieu de ma course,
et abrégé mes jours;
25 c’est pourquoi je m’écrie: «Mon Dieu, ne me fais pas mourir au milieu de mes jours,
toi qui subsistes d’âge en âge!
26 Tu as jadis fondé la terre,
le ciel est l’œuvre de tes mains.
27 Ils périront, mais tu subsisteras;
tous s’useront comme un habit;
comme on remplace un vêtement, tu les remplaceras et ils disparaîtront.
28 Mais toi, tu es toujours le même,
tes années ne finiront pas[g].
29 Les enfants de tes serviteurs auront une demeure;
sous ton regard, leur descendance sera fermement établie.»

Notas al pie

  1. 102.1 Le titre de ce psaume est unique en ce qu’il indique la circonstance de la composition mais non l’auteur du psaume.
  2. 102.10 Voir 42.4; 80.6.
  3. 102.11 Comme un tourbillon saisit des feuilles et les jette au loin.
  4. 102.12 Une ombre qui s’allonge le soir: allusion au soir de la vie.
  5. 102.13 Ou: ton culte persistera. Litt. souvenir …
  6. 102.15 Il s’agit des ruines de Jérusalem.
  7. 102.28 Les v. 26-28 sont cités en Hé 1.10-12.

Kurdi Sorani Standard

زەبوورەکان 102

نوێژی هەژارێکی ورەڕووخاو، کە هاواری دەباتە بەردەم یەزدان.

1ئەی یەزدان، گوێ لە نوێژم بگرە،
    با هاوارم بگاتە لات.
لە ڕۆژی تەنگانەدا ڕووی خۆتم لێ مەشارەوە،
    لەو ڕۆژەی کە هاوارت بۆ دەکەم گوێم بۆ شل بکە،
    زوو وەڵامم بدەوە.

ڕۆژگارم وەک دووکەڵ ڕەوییەوە،
    ئێسکم وەک پشکۆ گڕی گرتووە.
هەڵپڕووکاوە، دڵم وشک بووەتەوە،
    نانخواردنم لەبیر نەماوە.
لە دەنگی ناڵەم
    ئێسکم بە پێستمەوە نووساوە.
وەک کوندەپەپووی بیابانی چۆڵەوانیم لێهاتووە،
    وەک کوندەپەپووی کەلاوەم لێهاتووە.
ڕادەکشێم و
    وەک چۆلەکەیەکی تەنهای سەربانم لێهاتووە.
بە درێژایی ڕۆژ دوژمنەکانم سووکایەتیم پێ دەکەن،
    ئەوانەی لە دژی منن وەک شێتیان لێ هاتووە، نەفرەتم لێدەکەن.
بۆیە خۆڵەمێش دەخۆم وەک نان،
    فرمێسکم تێکەڵ بە خواردنەوەم بووە.
10 لەبەر تووڕەیی و نەفرەتی تۆ،
    چونکە هەڵتگرتم و فڕێتدام.
11 ڕۆژگارم وەک سێبەری خوارە،
    خۆشم وەک گیا وشک دەبمەوە.

12 تۆش ئەی یەزدان، هەتاهەتایە لەسەر تەختی،
    نەوە دوای نەوە یادت دەکەنەوە.
13 تۆ هەڵدەستیت و بەزەییت بە سییۆن دێتەوە،
    چونکە ماوەی میهرەبانییە، چونکە کاتی هاتووە.
14 چونکە خزمەتکارەکانت بە تاسەوەن بۆ بەردەکانی،
    دڵیان دەسووتێ بۆ خۆڵەکەی.
15 هەموو نەتەوەکان لە ناوی یەزدان دەترسن،
    هەموو پاشاکانی زەویش لە شکۆمەندیت.
16 چونکە کە یەزدان سییۆن بنیاد دەنێتەوە،
    بە شکۆمەندی خۆی دەبینرێت.
17 ئاوڕ لە نوێژی ڕووتوڕەجاڵەکان دەداتەوە،
    نوێژەکانیان بە کەم نازانێت.

18 ئەمە بۆ نەوەی داهاتوو دەنووسرێت،
    تاکو ئەو نەوەیە ستایشی یەزدان بکەن، کە هێشتا لەدایک نەبوونە:
19 «یەزدان لە بەرزایی پیرۆزگای خۆیەوە دەڕوانێتە خوارێ،
    لە ئاسمانەوە سەیری زەوی دەکات،
20 بۆ ئەوەی گوێی لە ناڵەی دیلەکان بێت،
    ئەوانە ئازاد بکات کە دراونەتە دەست مردن.»
21 جا لە سییۆن ناوی یەزدان ڕادەگەیەنرێت،
    لە ئۆرشەلیم ستایشی،
22 کاتێک گەلان و پاشایەتییەکان
    پێکەوە بۆ پەرستنی یەزدان کۆدەبنەوە.

23 لە ناوەڕاستی تەمەنم هێزی کزکردم،
    ڕۆژگاری کورتکردم.
24 گوتی: «ئەی خودای من، لە ناوەڕاستی ڕۆژگارم لام مەدە،
    ساڵانی تۆ بۆ نەوە دوای نەوەیە.
25 لە سەرەتاوە بناغەی زەویت دانا،
    ئاسمانیش دەستکردی تۆیە.
26 ئەوان لەناودەچن، بەڵام تۆ دەمێنیت،
    هەموو وەک کراس کۆن دەبن،
    وەک جلوبەرگ دەیانگۆڕیت و دەگۆڕدرێن.
27 بەڵام تۆ هەروەک خۆتی،
    ساڵانی تۆ کۆتایی نایەت.
28 کوڕی خزمەتکارەکانت نیشتەجێ دەبن و
    نەوەکانیان لەبەردەمت دەچەسپێن.»