La Bible du Semeur

Lamentations 1:1-22

Première élégie : Jérusalem abandonnée à ses ennemis

La cité endeuillée1 titre Les chapitres 1 à 4 forment chacun un poème alphabétique (dont les strophes ou les vers débutent par l’une des lettres de l’alphabet hébreu, dans l’ordre alphabétique).

1Comme1.1 Autre traduction : hélas ! elle reste solitaire

la cité qui, naguère, |était si populeuse !

Elle est comme une veuve !

Elle qui était importante |au milieu des nations,

princesse des provinces,

elle est astreinte à la corvée !

2Tout au long de la nuit, |elle pleure, et ses larmes |ruissellent sur ses joues.

De tous ceux qui l’aimaient,

aucun ne la console :

tous ses compagnons1.2 C’est-à-dire les alliés dans lesquels elle avait placé sa confiance (voir 2 R 24.2). l’ont trahie

et ils sont devenus ses ennemis.

3Juda s’en est allé |dans un pays d’exil, |accablé de misère,

soumis à un dur esclavage.

Le voici qui habite |au sein de peuples étrangers

sans trouver la tranquillité.

Tous ceux qui le pourchassent |l’atteignent

au milieu des détresses.

4Les chemins de Sion |sont plongés dans le deuil

parce qu’il ne vient plus personne |pour célébrer les fêtes.

Ses portes sont en pièces,

ses prêtres se lamentent,

ses jeunes filles |sont affligées,

la ville est remplie d’amertume.

5Ses oppresseurs |font peser leur domination sur elle,

ses ennemis prospèrent,

car l’Eternel l’a affligée

pour ses nombreux péchés,

et ses petits enfants |sont partis en captivité

poussés par l’ennemi.

6La communauté de Sion |a été dépouillée

de toute sa splendeur.

Ses ministres sont devenus |semblables à des cerfs

qui ne trouvent pas de pâture,

qui fuient à bout de forces

devant ceux qui les traquent.

7Aux jours de son humiliation

et de sa vie errante,

Jérusalem |se souvient des trésors

qu’elle avait autrefois,

maintenant que son peuple |est, tout entier, tombé |aux mains de l’oppresseur

sans qu’il y ait personne |qui vienne à son secours.

Les ennemis la voient

et font des gorges chaudes |au sujet de sa destruction.

8Voici Jérusalem |a gravement péché,

c’est pourquoi elle est devenue |comme un déchet1.8 Autre traduction : un objet de dégoût..

Tous ceux qui l’honoraient, |maintenant la méprisent,

car ils ont vu sa nudité.

Elle-même en gémit |et se détourne.

9Son impureté apparaît |sur les pans de sa robe.

Elle n’a pas songé |à ce qui s’ensuivrait.

Elle est tombée, |sa chute est étonnante

et nul ne la console.

« O Eternel, dit-elle, |vois mon humiliation,

car l’ennemi triomphe. »

10L’ennemi a pillé

tous ses objets précieux,

elle a vu des gens d’autres peuples

pénétrer dans son sanctuaire.

Pourtant, tu avais dit :

« Ceux-là ne devront pas faire partie |de ta communauté. »

11Tout son peuple gémit

en recherchant du pain.

Il donne ses trésors |contre des aliments

pour reprendre des forces.

« Vois, Eternel, dit-elle, |et considère

l’abjection où je suis. »

Les plaintes de Jérusalem

12N’êtes-vous pas touchés,

ô vous tous qui passez par là ?

Regardez et voyez

s’il est une douleur |comparable à la mienne

qui me fait tant souffrir.

L’Eternel me l’a infligée

au jour de sa colère ardente.

13D’en haut, il a lancé un feu

qui m’a pénétré jusqu’aux os,

il a tendu |un filet sous mes pieds :

il m’a fait reculer

et il a fait de moi |une désolation,

dans la souffrance tout le jour.

14Il a lié le joug |que composent mes transgressions1.14 Selon le texte hébreu traditionnel. L’ancienne version grecque a : il a fixé son attention sur mes crimes.,

sa main les a nouées ensemble,

et elles pèsent sur mon cou.

Il a sapé ma force.

Le Seigneur m’a livrée |au pouvoir d’hommes

auxquels je ne peux résister.

15Oui, le Seigneur a repoussé1.15 Autre traduction : écrasé. |tous les puissants guerriers

qui étaient dans mes murs,

et il a fixé contre moi |un rendez-vous1.15 Autre traduction : il a convoqué une armée contre moi.

dans le but de briser |mes jeunes gens.

Le Seigneur a foulé |comme dans un pressoir

la population de Juda.

16Je pleure donc sur eux ;

j’éclate en longs sanglots,

car le consolateur |qui ranimerait mon courage

est loin de moi.

Mes fils sont tous plongés |dans la désolation,

car l’ennemi |a été le plus fort.

17Sion étend les mains,

mais nul ne la console.

L’Eternel a donné des ordres,

aux adversaires de Jacob, |pour qu’ils l’encerclent.

Jérusalem est devenue

un déchet à leurs yeux.

18Mais l’Eternel est juste,

car j’ai été rebelle |à ses commandements.

Ecoutez, je vous prie, |vous, tous les peuples,

et voyez ma douleur :

mes jeunes filles, |mes jeunes gens

sont partis en captivité.

19J’ai fait appel à mes amants,

mais eux ils m’ont trahie.

Mes prêtres et mes dirigeants

ont péri dans la ville

en cherchant de la nourriture

pour reprendre des forces.

20Regarde, ô Eternel, |comme je suis dans la détresse ;

tout mon être intérieur |est en bouillonnement.

Mon cœur chavire en moi

parce que je me suis |gravement révoltée.

Tandis qu’à l’extérieur |l’épée me prive |de mes enfants,

à l’intérieur |c’est comme chez la mort.

21On entend mes gémissements,

mais nul ne me console

et tous mes ennemis, |apprenant mon malheur,

sont dans la joie, |car c’est toi qui as fait cela.

Fais donc venir1.21 D’après la version syriaque. Le texte hébreu traditionnel a : tu as fait venir. le jour |que tu as annoncé,

et que mes ennemis |deviennent comme moi !

22Oh oui, tiens compte |de leur méchanceté,

et traite-les

comme tu m’as traitée

pour punir mes forfaits,

car il n’y a de cesse |à mes gémissements,

mon cœur est affligé.

Persian Contemporary Bible

مراثی 1:1-22

1اورشليم كه زمانی پرجمعيت بود اينک متروک شده است! شهری كه در بين قومها محبوب بود اينک بيوه گشته است! او كه ملكهٔ شهرها بود اينک برده شده است!

2اورشليم تمام شب می‌گريد و قطره‌های اشک روی گونه‌هايش می‌غلتد. از ميان يارانش يكی هم باقی نمانده كه او را تسلی دهد. دوستانش به او خيانت كرده و همگی با او دشمن شده‌اند.

3مردم مصيبت‌زده و رنجديدهٔ يهودا به اسارت رفته‌اند؛ به ديار غربت تبعيد شده‌اند و اينک هيچ آسايش ندارند. دشمنان، آنها را احاطه نموده عرصه را بر آنها تنگ كرده‌اند.

4ديگر كسی به خانهٔ خدا نمی‌آيد تا در روزهای عيد عبادت كند. دخترانی كه سرود می‌خواندند اينک عزادارند، و كاهنان تنها آه می‌كشند. دروازه‌های شهر، متروک شده و اورشليم در ماتم فرو رفته است.

5دشمنانش بر او غلبه يافته كامياب شده‌اند. خداوند اورشليم را برای گناهان بسيارش تنبيه كرده است. دشمنان، فرزندان او را اسير كرده، به ديار غربت به بردگی برده‌اند.

6تمام شكوه و زيبايی اورشليم از دست رفته است. بزرگانش مانند غزالهای گرسنه دنبال چراگاه می‌گردند و ناتوانتر از آنند كه بتوانند از چنگ دشمن فرار كنند.

7اينک اورشليم در ميان مصیبتها، روزهای پرشكوه گذشته را به ياد می‌آورد. زمانی كه او به محاصرهٔ دشمن درآمد، هيچ مدد كننده‌ای نداشت؛ دشمن او را مغلوب كرد و به شكست او خنديد.

8اورشليم گناهان بسياری مرتكب شده و ناپاک گرديده است. تمام كسانی كه او را تكريم می‌كردند، اينک تحقيرش می‌كنند، زيرا برهنگی و خواری او را ديده‌اند. او می‌نالد و از شرم، چهرهٔ خود را می‌پوشاند.

9لكهٔ ننگی بر دامن اورشليم بود، اما او اعتنايی نكرد؛ او به عاقبت خود نيانديشيد و ناگهان سقوط كرد. اينک كسی نيست كه او را تسلی دهد. او از خداوند رحمت می‌طلبد، زيرا دشمن بر او غالب آمده است.

10دشمن، گنجينه‌های او را غارت كرد و قومهای بيگانه در برابر چشمانش به عبادتگاه مقدسش داخل شدند، قومهایی كه خدا ورود آنها را به عبادتگاهش قدغن كرده بود.

11اهالی اورشليم برای يک لقمه نان آه می‌كشند. هر چه داشتند برای خوراک دادند تا زنده بمانند. اورشليم می‌گويد: «خداوندا، ببين چگونه خوار شده‌ام!

12«ای كسانی كه از كنارم می‌گذريد، چرا به من نگاه نمی‌كنيد؟ نگاهی به من بيندازيد و ببينيد آيا غمی همچون غم من وجود دارد؟ ببينيد خداوند به هنگام خشم خود به من چه كرده است!

13«او از آسمان آتش نازل كرد و تا مغز استخوان مرا سوزاند. سر راهم دام گسترد و مرا به زمين كوبيد. او مرا ترک گفت و در غمی بی‌پايان رهايم كرد.

14«گناهانم را به هم بافت و همچون طنابی بر گردنم انداخت و مرا زير يوغ بردگی كشاند. تمام توانم را گرفت و مرا در چنگ دشمنانم كه قويتر از من بودند رها كرد.

15«خداوند تمام سربازان شجاع مرا از من گرفت. او لشكری بر ضد من فرا خواند تا جوانان مرا از بين ببرند. خداوند شهر محبوب خود را همچون انگور در چرخشت پايمال كرد.

16«برای اين مصيبتهاست كه می‌گريم و قطره‌های اشک بر گونه‌هايم می‌غلتد. آن كه به من دلداری می‌داد و جانم را تازه می‌ساخت از من دور شده است. دشمن بر من غالب آمده و فرزندانم بی‌كس شده‌اند.

17«دستهای خود را دراز می‌كنم و كمک می‌طلبم، اما كسی نيست كه به دادم برسد. خداوند قومهای همسايه را بر ضد من فرا خوانده و من مورد نفرت آنان قرار گرفته‌ام.

18«اما خداوند عادلانه حكم فرموده است، زيرا من از فرمان او سرپيچی كرده بودم. ای مردم جهان، اندوه مرا بنگريد و ببينيد چگونه پسران و دخترانم را به اسيری برده‌اند.

19«از ياران كمک خواستم، اما ايشان به من خيانت كردند. كاهنان و ريش‌سفيدان در حالی كه به دنبال لقمه نانی بودند تا خود را زنده نگه دارند، در كوچه‌های شهر از گرسنگی جان دادند.

20«ای خداوند، ببين چقدر پريشان و نگرانم! به خاطر گناهانی كه انجام داده‌ام جانم در عذاب است. در خانه، بلای كشنده در انتظارم است و در بيرون، شمشير مرگبار.

21«مردم ناله‌هايم را می‌شنوند، اما كسی به دادم نمی‌رسد. دشمنانم چون شنيدند چه بلايی بر سرم آوردی، شاد شدند. ای خداوند، به وعده‌ات وفا كن و بگذار دشمنانم نيز به بلای من دچار گردند.

22«به گناهان آنها نيز نظر كن و همانگونه كه مرا برای گناهانم تنبيه كرده‌ای، آنان را نيز به سزای كردارشان برسان. ناله‌های من بسيار و دلم بی‌تاب است.»