La Bible du Semeur

Lamentations 1:1-22

Première élégie : Jérusalem abandonnée à ses ennemis

La cité endeuillée1 titre Les chapitres 1 à 4 forment chacun un poème alphabétique (dont les strophes ou les vers débutent par l’une des lettres de l’alphabet hébreu, dans l’ordre alphabétique).

1Comme1.1 Autre traduction : hélas ! elle reste solitaire

la cité qui, naguère, |était si populeuse !

Elle est comme une veuve !

Elle qui était importante |au milieu des nations,

princesse des provinces,

elle est astreinte à la corvée !

2Tout au long de la nuit, |elle pleure, et ses larmes |ruissellent sur ses joues.

De tous ceux qui l’aimaient,

aucun ne la console :

tous ses compagnons1.2 C’est-à-dire les alliés dans lesquels elle avait placé sa confiance (voir 2 R 24.2). l’ont trahie

et ils sont devenus ses ennemis.

3Juda s’en est allé |dans un pays d’exil, |accablé de misère,

soumis à un dur esclavage.

Le voici qui habite |au sein de peuples étrangers

sans trouver la tranquillité.

Tous ceux qui le pourchassent |l’atteignent

au milieu des détresses.

4Les chemins de Sion |sont plongés dans le deuil

parce qu’il ne vient plus personne |pour célébrer les fêtes.

Ses portes sont en pièces,

ses prêtres se lamentent,

ses jeunes filles |sont affligées,

la ville est remplie d’amertume.

5Ses oppresseurs |font peser leur domination sur elle,

ses ennemis prospèrent,

car l’Eternel l’a affligée

pour ses nombreux péchés,

et ses petits enfants |sont partis en captivité

poussés par l’ennemi.

6La communauté de Sion |a été dépouillée

de toute sa splendeur.

Ses ministres sont devenus |semblables à des cerfs

qui ne trouvent pas de pâture,

qui fuient à bout de forces

devant ceux qui les traquent.

7Aux jours de son humiliation

et de sa vie errante,

Jérusalem |se souvient des trésors

qu’elle avait autrefois,

maintenant que son peuple |est, tout entier, tombé |aux mains de l’oppresseur

sans qu’il y ait personne |qui vienne à son secours.

Les ennemis la voient

et font des gorges chaudes |au sujet de sa destruction.

8Voici Jérusalem |a gravement péché,

c’est pourquoi elle est devenue |comme un déchet1.8 Autre traduction : un objet de dégoût..

Tous ceux qui l’honoraient, |maintenant la méprisent,

car ils ont vu sa nudité.

Elle-même en gémit |et se détourne.

9Son impureté apparaît |sur les pans de sa robe.

Elle n’a pas songé |à ce qui s’ensuivrait.

Elle est tombée, |sa chute est étonnante

et nul ne la console.

« O Eternel, dit-elle, |vois mon humiliation,

car l’ennemi triomphe. »

10L’ennemi a pillé

tous ses objets précieux,

elle a vu des gens d’autres peuples

pénétrer dans son sanctuaire.

Pourtant, tu avais dit :

« Ceux-là ne devront pas faire partie |de ta communauté. »

11Tout son peuple gémit

en recherchant du pain.

Il donne ses trésors |contre des aliments

pour reprendre des forces.

« Vois, Eternel, dit-elle, |et considère

l’abjection où je suis. »

Les plaintes de Jérusalem

12N’êtes-vous pas touchés,

ô vous tous qui passez par là ?

Regardez et voyez

s’il est une douleur |comparable à la mienne

qui me fait tant souffrir.

L’Eternel me l’a infligée

au jour de sa colère ardente.

13D’en haut, il a lancé un feu

qui m’a pénétré jusqu’aux os,

il a tendu |un filet sous mes pieds :

il m’a fait reculer

et il a fait de moi |une désolation,

dans la souffrance tout le jour.

14Il a lié le joug |que composent mes transgressions1.14 Selon le texte hébreu traditionnel. L’ancienne version grecque a : il a fixé son attention sur mes crimes.,

sa main les a nouées ensemble,

et elles pèsent sur mon cou.

Il a sapé ma force.

Le Seigneur m’a livrée |au pouvoir d’hommes

auxquels je ne peux résister.

15Oui, le Seigneur a repoussé1.15 Autre traduction : écrasé. |tous les puissants guerriers

qui étaient dans mes murs,

et il a fixé contre moi |un rendez-vous1.15 Autre traduction : il a convoqué une armée contre moi.

dans le but de briser |mes jeunes gens.

Le Seigneur a foulé |comme dans un pressoir

la population de Juda.

16Je pleure donc sur eux ;

j’éclate en longs sanglots,

car le consolateur |qui ranimerait mon courage

est loin de moi.

Mes fils sont tous plongés |dans la désolation,

car l’ennemi |a été le plus fort.

17Sion étend les mains,

mais nul ne la console.

L’Eternel a donné des ordres,

aux adversaires de Jacob, |pour qu’ils l’encerclent.

Jérusalem est devenue

un déchet à leurs yeux.

18Mais l’Eternel est juste,

car j’ai été rebelle |à ses commandements.

Ecoutez, je vous prie, |vous, tous les peuples,

et voyez ma douleur :

mes jeunes filles, |mes jeunes gens

sont partis en captivité.

19J’ai fait appel à mes amants,

mais eux ils m’ont trahie.

Mes prêtres et mes dirigeants

ont péri dans la ville

en cherchant de la nourriture

pour reprendre des forces.

20Regarde, ô Eternel, |comme je suis dans la détresse ;

tout mon être intérieur |est en bouillonnement.

Mon cœur chavire en moi

parce que je me suis |gravement révoltée.

Tandis qu’à l’extérieur |l’épée me prive |de mes enfants,

à l’intérieur |c’est comme chez la mort.

21On entend mes gémissements,

mais nul ne me console

et tous mes ennemis, |apprenant mon malheur,

sont dans la joie, |car c’est toi qui as fait cela.

Fais donc venir1.21 D’après la version syriaque. Le texte hébreu traditionnel a : tu as fait venir. le jour |que tu as annoncé,

et que mes ennemis |deviennent comme moi !

22Oh oui, tiens compte |de leur méchanceté,

et traite-les

comme tu m’as traitée

pour punir mes forfaits,

car il n’y a de cesse |à mes gémissements,

mon cœur est affligé.

Kurdi Sorani Standard

شینەکانی یەرمیا 1:1-22

1چۆن ئەم شارە بەجێهێڵراوە،

ئەوەی پڕبوو لە خەڵک!

چۆن وەک بێوەژنی لێهات،

ئەوەی لەناو نەتەوەکان مەزن بوو!

ئەوەی لەنێو هەرێمەکان شاژن بوو

ئێستا بووەتە کەنیزە!

2بە شەو بەکوڵ دەگریێت،

فرمێسکی لەسەر گۆناکانییەتی.

لەناو هەموو دۆستانی

کەس نییە دڵنەوایی بکات.

هەموو دڵدارانی ناپاکییان لەگەڵ کرد،

بوون بە دوژمنی.

3لەدوای زەلیلی و کۆیلایەتی سەخت،

یەهودا ڕاپێچ کرا،

لەنێو نەتەوەکان نیشتەجێ دەبێت،

شوێنی ئارام نابینێتەوە.

ئەوانەی ڕاوی دەنێن

لە ناوەڕاستی تەنگانەدا پێی دەگەن.

4ئەو ڕێگایانەی بەرەو سییۆنن شین دەگێڕن،

لەبەر ئەوەی کەس بۆ جەژنەکان نایەت.

هەموو دەروازەکانی چۆڵ دەکرێن،

کاهینەکانی دەناڵێنن،

پاکیزەکانی خەمبارن،

ئەویش تاڵی دەچێژێت.

5ناحەزەکانی بوونە بە گەورەی ئەو،

دوژمنەکانی سەرکەوتوون،

چونکە یەزدان خەمباری کرد،

لەبەر زۆری گوناهەکانی

منداڵەکانی بەرەو خاکی غەریبی بردران،

دوژمنەکانیان ڕاپێچیان کردن.

6سییۆنی کچ1‏:6 دەربڕینێکی خوازەیە بۆ پایتەخت، مەبەست لە هەموو دانیشتووانی شارەکەیە.‏

هەموو جوانییەکەی ڕۆیشت.

میرەکانی وەک ئاسکیان لێهاتووە

لەوەڕگایان دەست ناکەوێت،

بە بێهێزی دەڕۆن

لەبەردەم ئەوانەی ڕاویان دەنێن.

7لە ڕۆژانی زەلیلی و سەرگەردانی،

ئۆرشەلیم هەموو خۆشییەکانی خۆی بەبیر هاتەوە،

کە لە دێرزەمانەوە بوون.

کاتێک گەلەکەی کەوتنە دەستی دوژمن،

کەس نەبوو بە هانایەوە بێت.

دوژمنان تەماشایان کرد،

بە ڕووخانەکەی پێکەنین.

8ئۆرشەلیم بە تەواوی گوناهی کرد

لەبەر ئەوە گڵاو بوو.

هەموو ئەوانەی ڕێزیان لێی دەگرت سووکایەتی پێ دەکەن،

چونکە ڕووتی ئەویان بینی.

ئەویش دەناڵێنێت

بەرەو دواوە ڕوو وەردەگێڕێت.

9گڵاوییەکەی بە دامێنییەوە بوو،

بیری لە چارەنووسی خۆی نەکردەوە.

کەوتنەکەی سامناک بوو،

کەس نەبوو دڵنەوایی بکات.

«ئەی یەزدان، تەماشای زەلیلیم بکە،

چونکە دوژمن سەرکەوت.»

10دوژمن دەستی درێژکردووە

بۆ سەر هەموو گەنجینەکانی،

نەتەوەکانی بینی

هاتنە ناو پیرۆزگاکەیەوە،

ئەوانەی تۆ فەرمانت دا

نەیێنە ناو کۆمەڵەکەی تۆوە.

11سەراپای خەڵکەکەی دەناڵێنن و

بەدوای ناندا دەگەڕێن،

گەنجینەکانی خۆیان بە خواردن دەدەن

بۆ ئەوەی گیانیان بەبەردا بێتەوە.

«ئەی یەزدان، تەماشا بکە و ببینە،

چونکە سووک بووم.»

12«ئایا هیچ بۆ ئێوە نییە، ئەی هەموو ڕێبوارەکان؟

تەماشای دەوروبەر بکەن و ببینن.

هیچ ئازارێک هەیە وەک ئازارەکەی من،

ئەوەی کە تووشی منی کرد،

ئەوەی کە یەزدان بەسەری هێنام،

لە ڕۆژی جۆشانی تووڕەییەکەی.

13«لە سەرەوە ئاگری نارد،

بۆ ناو ئێسکەکانم دایبەزاند،

تۆڕی بۆ قاچەکانم دانایەوە

منی بەرەو پاش گەڕاندەوە.

منی وێران کرد،

داهێزراو بە درێژایی ڕۆژ.

14«گوناهەکانم وەک نیر1‏:14 مەبەستی لە بارگرانییە.‏ خرانە سەرم،

بە دەستەکانی ئەو هۆنرانەوە.

گوناهەکانم خرانە سەر ملم و

خودا هێزی لێ بڕیم.

پەروەردگار منی ڕادەستی کەسانێک کرد

کە ناتوانم بەرەنگاریان ببمەوە.

15«پەروەردگار هەموو پاڵەوانەکانی ڕەتکردەوە

کە لەناو مندا بوون.

لەشکرێکی لە دژی من بانگکرد

بۆ تێکشکاندنی گەنجەکانم.

پەروەردگار یەهودای کچە پاکیزەی

لەناو گوشەر پڵیشاندەوە.

16«لەسەر ئەمەیە من دەگریێم،

چاوەکانم فرمێسک دەڕێژن،

ئەوەی دڵنەواییم دەکات لێم دوورکەوتووەتەوە،

کەس نییە گیان ببوژێنێتەوە.

کوڕەکانم وێران بوون،

لەبەر ئەوەی دوژمن زاڵ بوو.»

17سییۆن دەستەکانی پان دەکاتەوە،

بەڵام کەس نییە دڵنەوایی بکات.

یەزدان فەرمانی دا لە دژی یاقوب

کە دراوسێکانی دوژمنی ئەو بن.

ئۆرشەلیم لەناویاندا

گڵاو بوو.

18«یەزدان ڕاستودروستە،

بەڵام من لە دژی فەرمانی ئەو یاخی بووم.

ئەی هەموو گەلان، گوێ بگرن،

تەماشای ئازارەکانم بکەن.

پاکیزە و لاوەکانم

ڕاپێچ کران.

19«هاوارم بردە لای هاوپەیمانەکانم،

بەڵام هەڵیانخەڵەتاندم.

کاهین و پیرەکانم

لە شاردا لەناوچوون

لەو کاتەی بەدوای خۆراکدا دەگەڕان

بۆ ئەوەی لە ژیانیان بەردەوام بن.

20«ئەی یەزدان، ببینە، من لە تەنگانەدام!

دڵم توندە،

من لە ناخەوە پەستم،

چونکە زۆر یاخی بووم.

لە دەرەوە شمشێر دەستبەکارە،

لە ماڵەوەش تەنها مردن هەیە.

21«خەڵک ناڵەی منیان بیست،

بەڵام کەس نییە دڵنەواییم بکات.

هەموو دوژمنەکانم بەڵای منیان بیست،

دڵخۆش بوون بەوەی تۆ بە منت کردووە.

خۆزگە ئەو ڕۆژەت بەسەردەهێنان کە باست کرد،

ئینجا وەک منیان لێدێت.

22«با هەموو خراپەکانیان بێنە بەردەمت،

وایان بەسەربهێنە

وەک ئەوی بەسەر منت هێنا

لەسەر هەموو گوناهەکانم.

زۆر دەناڵێنم و

دڵم لاواز بووە.»