La Bible du Semeur

2 Samuel 23

Les dernières déclarations de David

1Voici les dernières paroles de David:

Voici ce que déclare David, fils d’Isaï,
cet homme haut placé,
qui a reçu l’onction de la part du Dieu de Jacob,
oui, voici les paroles qu’Israël se plaît à chanter[a].
L’Esprit de l’Eternel s’est exprimé par moi,
ses paroles sont sur ma langue.
Le Dieu d’Israël a parlé,
le rocher d’Israël m’a dit:
Le juste gouverneur des hommes
qui gouverne avec la crainte de Dieu
est pareil au soleil qui se lève au matin
et répand sa lumière dans un ciel sans nuage,
et la verdure sort de terre par ses rayons et par la pluie.
N’en est-il pas ainsi de ma dynastie devant Dieu,
puisqu’il a conclu avec moi une alliance éternelle,
en tout bien établie et qu’il respectera toujours?
En toutes circonstances, il œuvre à mon salut,
il accomplit tous mes désirs.
Mais les vauriens sont tous pareils à des épines que l’on rejette au loin.
On ne les saisit pas avec une main nue,
celui qui veut les prendre
se munit d’un crochet de fer ou du bois d’une lance,
et il les jette au feu, pour les brûler sur place.

Les valeureux guerriers de David

Voici les noms des guerriers de David: Le premier est Yosheb-Bashébeth le Tahkmonite, il était chef du groupe des trois. C’est lui qui[b], avec son javelot, tua huit cents hommes au cours d’un seul combat.

Le second était Eléazar, fils de Dodo et petit-fils d’Ahohi. Il était l’un des trois guerriers qui accompagnèrent David lorsqu’il défia les Philistins rassemblés[c] pour la bataille. Déjà, les hommes d’Israël battaient en retraite et gagnaient les hauteurs, 10 mais lui tint bon et frappa les Philistins jusqu’à ce que sa main fût engourdie et resta crispée sur la poignée de son épée. Ce jour-là, l’Eternel accorda une grande victoire à Israël; les Israélites n’eurent plus qu’à revenir derrière Eléazar pour s’emparer des dépouilles.

11 Après lui vient Shamma, fils d’Agué de Harar. Les Philistins s’étaient rassemblés à Léhi. Il y avait là un champ couvert de lentilles. Les Israélites avaient pris la fuite devant les Philistins, 12 mais Shamma prit position au milieu du champ, le libéra et frappa les Philistins. Ainsi l’Eternel accorda une victoire éclatante à Israël.

13 Un jour, au début du temps de la moisson, trois membres du groupe des trente vinrent trouver David dans la caverne d’Adoullam[d], tandis qu’une troupe de Philistins était campée dans la vallée des Rephaïm. 14 David se trouvait alors dans son refuge fortifié et un poste de Philistins occupait Bethléhem.

15 David fut soudain pris d’un brûlant désir et s’écria: Qui me fera boire de l’eau du puits qui se trouve à la porte de Bethléhem?

16 Alors les trois guerriers pénétrèrent dans le camp des Philistins et puisèrent de l’eau au puits qui est à la porte de Bethléhem. Ils l’apportèrent et la présentèrent à David; mais il ne voulut pas en boire, et il la répandit en libation pour l’Eternel. 17 Il s’exclama: Que l’Eternel me garde de faire pareille chose! Cette eau représente le sang de ces hommes qui sont allés là-bas au péril de leur vie.

Il refusa donc de la boire. Tel fut l’exploit de ces trois guerriers.

18 Abishaï, frère de Joab, fils de Tserouya, était le chef de ce groupe de trois. Un jour, il brandit son javelot contre trois cents hommes et les tua. Ainsi, il devint célèbre parmi le second groupe des trois. 19 Il était le plus considéré parmi ces trois et devint leur chef; mais il n’égala pas les trois du premier groupe.

20 Benaya de Qabtséel, fils de Yehoyada et petit-fils d’un homme valeureux qui avait accompli[e] de nombreux exploits, tua deux puissants héros moabites. C’est lui aussi qui, un jour de neige, descendit au fond d’une citerne pour y tuer un lion. 21 C’est encore lui qui tua un Egyptien de taille impressionnante armé d’un javelot. Il bondit sur lui, armé d’un simple bâton, et lui arracha son javelot dont il se servit pour le tuer. 22 Tels furent les exploits de Benaya, fils de Yehoyada, qui se fit une renommée parmi le second groupe des trois. 23 Il fut le plus estimé parmi les trente, mais sans égaler ceux du premier groupe des trois. David lui confia le commandement de sa garde personnelle.

24 Le groupe des trente comprenait aussi Asaël, frère de Joab, Elhanân, fils de Dodo de Bethléhem, 25 Shamma et Eliqa, tous deux de Harod, 26 Hélets de Péleth, Ira, fils d’Iqqesh de Teqoa, 27 Abiézer d’Anatoth, Mebounnaï de Housha, 28 Tsalmôn, d’Ahoah, Maharaï, de Netopha, 29 Héleb[f], fils de Baana, de Netopha, Ittaï, fils de Ribaï, de Guibéa en Benjamin, 30 Benaya, de Piratôn, Hiddaï[g], de Nahalé-Gaash, 31 Abi-Albôn, de la vallée du Jourdain[h], Azmaveth, de Barhoum, 32 Eliahba de Shaalbôn, Bené-Yashên, Jonathan, 33 Shamma[i], de Harar, Ahiam, fils de Sharar[j], d’Arar, 34 Eliphéleth, fils de Ahasbaï, fils d’un Maakathien, Eliam, fils d’Ahitophel, de Guilo, 35 Hetsraï, de Karmel, Paaraï, d’Arab, 36 Yiguéal, fils de Nathan, de Tsoba, Bani de Gad[k], 37 Tséleq, l’Ammonite, Nahraï, de Beéroth, qui portait les armes de Joab, fils de Tserouya, 38 Ira et Gareb, tous deux de Yéter, 39 et Urie, le Hittite[l]. Au total, ils étaient trente-sept.

Notas al pie

  1. 23.1 Autres traductions: David … dont Israël se plaît à chanter les exploits ou du chantre agréable d’Israël.
  2. 23.8 D’après certains manuscrits de l’ancienne version grecque (voir 1 Ch 11.11); le texte hébreu traditionnel et d’autres manuscrits de l’ancienne version grecque ont: c’est Adino l’Etsnite qui …
  3. 23.9 Selon 1 Ch 11.13: rassemblés à Pas-Dammin.
  4. 23.13 Voir 1 S 22.1.
  5. 23.20 L’ancienne version grecque a: Benaya, fils de Yehoyada, était un vaillant guerrier de Qabtséel, qui avait accompli …
  6. 23.29 Certains manuscrits hébreux, la Vulgate et 1 Ch 11.30 ont: Héled.
  7. 23.30 Certains manuscrits de l’ancienne version grecque et 1 Ch 11.32 ont: Houraï.
  8. 23.31 Ou: de Beth-Arba.
  9. 23.33 L’ancienne version grecque et 1 Ch 11.34 ont: fils de Shamma.
  10. 23.33 Certains manuscrits de l’ancienne version grecque et 1 Ch 11.35 ont: Sakar.
  11. 23.36 Certains manuscrits de l’ancienne version grecque et 1 Ch 11.38 ont: fils d’Hagri.
  12. 23.39 Voir 11.3-27.

Het Boek

2 Samuël 23

De laatste woorden van David

1Hier volgen de laatste woorden van David:
‘David, de zoon van Isaï, spreekt. David, de man die door God werd grootgemaakt. David, de gezalfde van de God van Jakob. David, de lieflijke psalmist van Israël:
De Geest van de Here sprak door mij en zijn woord lag op mijn tong.
De Rots van Israël zei tegen mij: “Wie rechtvaardig heerst over de mensen, heerst in diep ontzag voor God.
Hij is als het morgenlicht, een wolkeloze dageraad, als de zonneschijn na de regen, waarna het tere gras uit de aarde omhoog springt.”
Is het niet waar dat het zo met mijn nageslacht zal gaan? Ja, want God heeft een eeuwig verbond met mij gesloten, zijn overeenkomst is eeuwig en voor altijd bezegeld. Hij zal Zich steeds blijven bekommeren om mijn veiligheid en heil.
Maar de goddelozen zijn als dorens die worden weggegooid, want zij beschadigen de hand die hen aanraakt.
Men moet gereedschap hebben om ze op te ruimen, zij zullen worden verbrand.’

Dit zijn de namen van de dapperste helden uit Davids leger: de eerste was de Eskiet Adino, een inwoner van de stad Schebeth van de Tachkemonieten. Eens doodde hij tijdens een gevecht in zijn eentje achthonderd mannen. Na hem kwam Eleazar, de zoon van Dodo en een kleinzoon van een Ahohiet. Hij was een van de drie mannen die samen met David de Filistijnen tegenhielden toen de rest van het leger op de vlucht sloeg. 10 Hij doodde de Filistijnen totdat hij van vermoeidheid kramp in zijn hand kreeg en zijn zwaard niet meer kon loslaten. De Here gaf die dag een grote overwinning. De rest van het leger kwam pas terug toen de buit moest worden binnengehaald! 11,12 Na hem volgde Samma, de zoon van de Harariet Age. Eens, tijdens een Filistijnse aanval waarbij al zijn mannen er vandoor gingen, hield hij alleen stand op een stuk bouwgrond en sloeg de Filistijnen terug. God gaf ook door hem een grote overwinning.

13 Toen David in de grot van Adullam verbleef en het invasieleger van de Filistijnen zich in het dal van Refaïm bevond, gingen drie van de dertig hoogste officieren van het Israëlitische leger in de oogsttijd naar hem toe om hem een bezoek te brengen. 14 David was op dat moment in de vesting op de berg, want Filistijnse stoottroepen hadden kort daarvoor het dichtbijgelegen Bethlehem ingenomen. 15 David zei: ‘Ik heb zin in een beker helder water uit de stadsput in Bethlehem.’ Die put lag vlakbij de stadspoort. 16 Daarop braken de drie mannen door de Filistijnse linies heen, haalden water uit de put en brachten het naar David. Maar hij wilde er niet van drinken! In plaats daarvan goot hij het op de grond voor de Here. 17 ‘Nee, mijn God,’ riep hij uit, ‘ik kan onmogelijk van dit water drinken! Dit is het bloed van de mannen die hun leven hebben gewaagd.’

18,19 Van deze drie mannen was Abisaï, de broer van Joab en een zoon van Zeruja, de grootste. Eens versloeg hij helemaal alleen driehonderd vijanden en doodde hen allemaal. Door dergelijke daden kreeg hij eenzelfde reputatie als de eerdergenoemde drie helden, ook al maakte hij geen deel van hen uit. Maar wel was hij de belangrijkste man van de dertig hoogste legerofficieren en tevens hun leider.

20 Verder was er dan nog Benaja, de zoon van Jojada, een moedige soldaat uit Kabzeël. Benaja doodde twee helden, zonen van Ariël, uit het leger van Moab. Een andere keer liet hij zich in een kuil zakken, waarin een leeuw terecht was gekomen. Hoewel er sneeuw lag en alles glad was, doodde hij de leeuw. 21 Weer een andere keer bond hij, slechts gewapend met een stok, de strijd aan met een Egyptenaar die een speer had. Hij wrong de speer uit de handen van de Egyptenaar en doodde hem met zijn eigen wapen. 22 Dit waren enkele wapenfeiten die Benaja bijna net zo beroemd maakten als de drie eerstgenoemden, tot wie hij echter niet gerekend werd. 23 Ook hij was een van de grootsten onder de dertig officieren. David benoemde hem tot hoofd van zijn lijfwacht.

24-39 Joabs broer Asaël hoorde ook bij de dertig officieren. Anderen waren: Elhanan, de zoon van Dodo uit Bethlehem; Samma uit Harod; Elika uit Harod; Helez uit Palti; Ira, de zoon van Ikkes uit Tekoa; Abiëzer uit Anathot; de Husathiet Mebunnai; de Ahohiet Zalmon; de Netofathiet Maharai; Heleb, de zoon van de Netofathiet Baäna; Ittai, de zoon van Ribai uit Gibea, van de stam van Benjamin; de Pirathoniet Benaja; Hiddai uit de dalen van Gaäs; de Arbathiet Abialbon; Azmaveth uit Bahurim; de Saälboniet Eljahba; de zonen van Jasen waaronder Jonathan; de Harariet Samma; Ahiam, de zoon van de Harariet Sarar; Elifelet, de zoon van Ahasbai uit Maächa; Eliam, de zoon van Achitofel uit Gilo; Hezrai uit Karmel; Paërai uit Arba; Jigal, de zoon van Nathan uit Zoba; Bani uit Gad; de Ammoniet Zelek; Naharai uit Beëroth, de wapendrager van Joab; de Jethrieten Ira en Gareb en ten slotte de Hethiet Uria; zevenendertig in totaal.