Ang Pulong Sa Dios

Santiago 1

1Ako si Santiago nga alagad sa Dios ug ni Ginoong Jesu-Cristo. Nangumusta ako kaninyong tanan nga katawhan sa Dios[a] nga nagkatibulaag sa tibuok kalibotan.

Ang Pagtuo ug ang Kaalam

Mga kaigsoonan ko kang Cristo, pagmalipayon kamo kon moabot kaninyo ang nagkalain-lain nga mga pagsulay. Kay nasayod kamo nga ang mga pagsulay sa inyong pagtuo mamunga ug pagkamainantuson. Busa antosa ninyo ang tanan nga mga kalisdanan aron mahimo kamong matarong, hingpit, ug walay ikasaway diha kaninyo. Kon aduna kaninyoy kulang sa kaalam, mangayo siya sa Dios, ug ang Dios mohatag niini kaniya nga walay pagpugong-pugong ug pagpamuyboy. Apan kon mangayo kamo, kinahanglan mosalig kamo sa walay pagduhaduha nga ihatag niya ang inyong gipangayo. Kay kon magduhaduha kamo, sama kamo sa balod nga gihuyop ug gipalid sa hangin. 7-8 Ang maduhaduhaon walay kasigurohan sa iyang mga gihimo. Dili siya angay magdahom nga may madawat siya gikan sa Ginoo.

Ang Kabos ug ang Adunahan

Ang mga kaigsoonan diha kang Cristo nga kabos angay nga malipay sa pagpasidungog sa Dios kanila. 10 Ang mga adunahan angay usab nga malipay sa pagpaubos kanila sa Dios. Kay sama sa mga bulak sa sagbot, ang adunahan dili usab molungtad. 11 Sa naglagiting nga kainit sa adlaw malaya ang sagbot, unya malarag ang iyang bulak ug mawala ang iyang katahom. Sama usab niini ang adunahan, mamatay samtang nagkapuliki siya sa iyang buluhaton.

Ang Pagsulay ug Pagtintal

12 Bulahan ang tawo nga mobarog taliwala sa mga pagsulay, kay human niya madaog ang mga pagsulay, makadawat siya sa kinabuhi nga walay kataposan ingon nga ganti nga gisaad sa Dios alang sa mga nahigugma kaniya. 13 Kon may mga pagtintal nga moabot kanato, dili kita moingon nga gitintal kita sa Dios. Ang Dios dili matintal sa paghimo ug daotan, ug dili usab siya motintal kang bisan kinsa. 14 Matintal ang tawo kon dag-on siya sa daotan niyang tinguha. 15 Ug kon tumanon niya ang daotan niyang tinguha, ang sangpotanan niini mao ang pagpakasala; ug kon magpadayon siya sa pagpakasala, ang iyang padulngan mao ang kamatayon.

16 Busa mga minahal kong mga kaigsoonan, ayaw kamo palingla sa inyong kaugalingon. 17 Kay ang tanan nga maayo ug hingpit nga gasa naggikan man sa Dios. Siya mao ang naghimo sa tanan nga atua sa langit nga naghatag ug kahayag dinhi sa kalibotan. Ug bisan mausab ang ilang kahayag ug mabalhin ang ilang landong, ang Dios dili gayod mausab. 18 Sumala sa iyang kabubut-on, gihimo niya kita nga iyang mga anak pinaagi sa atong pag-ila sa kamatuoran, aron molabaw kita sa tanan niyang binuhat.

Ang Pagpaminaw ug Pagtuman

19 Mga minahal ko nga kaigsoonan, timan-i ninyo kini: kinahanglan andam kita sa pagpaminaw, dili magpataka ug sulti ug dili daling masuko. 20 Kay ang kasuko sa tawo dili gayod makatabang kaniya nga mahimong matarong atubangan sa Dios. 21 Busa biyai ninyo ang tanang mahugaw ug daotan nga binuhatan. Dawata ninyo nga may pagpaubos ang pulong sa Dios nga gitisok diha sa inyong mga kasingkasing, nga mao ang makaluwas kaninyo.

22 Dili kay maminaw lang kamo sa iyang mga pulong kondili tumana ninyo kini. Kon maminaw lang kamo, ug dili motuman gilimbongan ninyo ang inyong kaugalingon. 23 Si bisan kinsa nga maminaw apan dili motuman sa pulong sa Dios, sama sa tawo nga nanamin, 24 ug human motan-aw sa iyang hitsura, milakaw lang dayon ug nalimtan na dayon niya kon unsay iyang hitsura. 25 Apan ang magsusi pag-ayo sa hingpit nga Kasugoan nga maoy makahatag ug kagawasan sa mga tawo, ug dili kay maminaw lang ug unya malimot ra dayon, kondili magpadayon gayod sa pagtuman niini, panalanginan sa Dios sa iyang mga ginahimo.

26 Kon may nagahunahuna nga siya relihiyoso apan walay pagpugong sa iyang dila, ang iyang relihiyon walay pulos, ug gilimbongan lamang niya ang iyang kaugalingon. 27 Alang sa Dios nga Amahan, ang relihiyon nga putli ug walay ikasaway mao ang pagtabang sa mga ilo ug sa mga babayeng balo sa ilang mga kalisod, ug ang paglikay sa tanang kadaotan niini nga kalibotan.

Notas al pie

  1. Santiago 1:1 tanan nga katawhan sa Dios: Sa literal, sa 12 ka tribo.

O Livro

Tiago 1

1Tiago, ao serviço de Deus e do Senhor Jesus Cristo, saúda todo o povo de Deus disperso por todo o mundo.

Fé durante as provações

Meus irmãos, considerem­se felizes quando tiverem de passar por provações. Porque se a vossa fé for posta à prova, tornar­se­á mais perseverante. Que ela resista pois até ao fim, e assim a vossa formação se completará, com uma conduta íntegra, e serão maduros espiritualmente.

E se alguém tem falta da sabedoria necessária, peça­a a Deus, que está sempre pronto a dar generosamente sem a menor censura, e lhe será dada. Mas que esse pedido a Deus seja feito com fé, na certeza da resposta. Porque quem se dirige a Deus com dúvidas é semelhante às ondas do mar, levadas pelos ventos, lançadas de uma para outra parte. 7/8 Uma pessoa assim é indecisa, instável, torna­se inconstante em todos os seus actos. Não pense, por isso, que receberá alguma coisa do Senhor.

Quanto aos crentes de condição social mais humilde, sintam­se contentes porque Deus os tem exaltado. 10 E, por outro lado, que o rico se sinta animado quando o Senhor o reduz à sua justa condição humana. Pois ele passará como a flor do campo: 11 quando o Sol aquece com força, ela seca, cai, desaparece a sua beleza. Assim é com os ricos no seu luxo.

12 Feliz aquele que resiste à prova, porque depois receberá a coroa da vida, que o Senhor promete aos que o amam. 13 Que ninguém, em presença da tentação, diga que é Deus quem o está a tentar. Porque Deus não está sujeito à acção do mal, e por isso também nunca poderia tentar ninguém a praticá­lo. 14 O que acontece é que, quando uma pessoa é tentada, são os seus próprios desejos maus que a seduzem. 15 Depois, essa maldade, se lhe cedemos, dá nascimento ao pecado; e este, por sua vez, provoca a morte. 16 Portanto, não se deixem enganar, queridos irmãos.

17 É de Deus que nos vem tudo o que possa haver de bom e de perfeito, ele que é o Criador de toda a luz. Nele não há sombra, nem mudança. 18 E foi num acto de sua vontade que ele nos fez renascer, por meio da palavra da verdade, e nos tornámos os primeiros frutos da sua nova criação.

Praticantes da palavra

19 Saibam isto, irmãos: é melhor ouvir muito e falar pouco. E também ser lento em se irritar. 20 Porque não é com zanga que se cumpre a justiça de Deus.

21 Por isso, desembaracem­se de tudo o que é sujo e mau, e recebam com um espírito dócil a palavra que foi semeada nos vossos corações e que pode salvar as vossas almas.

22 A questão é que cumpram efectivamente o que essa palavra vos diz, e que não se limitem a ouvir. Porque, se não, correm o risco de se iludirem. 23 Porque quem se contenta com ouvir a palavra de Deus, e não procura pô­la em acção, é como alguém que se observa a um espelho e 24 logo se afasta, esquecendo­se de como estava. 25 Aquele, porém, que presta uma atenção cuidadosa à lei perfeita de Deus, que nos torna livres, não sendo ouvinte que facilmente esquece, mas que cumpre o que ela lhe diz, esse tal terá a bênção de Deus em tudo.

26 Se alguém diz ser religioso e afinal não é capaz de travar a sua língua, engana­se a si mesmo; a sua religião não vale nada. 27 Mas a verdadeira religião, aos olhos de Deus, pura e sem falhas, consiste em amparar os órfãos e as viúvas nas suas tribulações. Consiste também em não se deixar influenciar pela corrupção do mundo.