Ang Pulong Sa Dios

Lucas 1

Pasiuna

11-3 Halangdon nga Teofilo:

Daghan na ang nagsulat mahitungod sa mga panghitabo dinhi kanato. Gisulat nila ang mahitungod kang Jesus sumala sa gibalita kanato niadtong mga tawo nga nagsangyaw sa Maayong Balita ug nakakita mismo sa mga panghitabo gikan pa sa sinugdanan. Mao nga gisusi ko gayod pag-ayo kining tanan gikan pa sa sinugdan. Unya akong nahunahunaan nga isulat usab kanimo kining maong mga panghitabo sa maayong pagkahan-ay, aron imong masiguro nga tinuod gayod ang mga butang nga gisulti kanimo.

Nagpakita ang Anghel kang Zacarias

Ingon niini ang nahitabo: Niadtong panahon nga si Herodes ang hari sa Judea, may pari didto nga ginganlan ug Zacarias nga miyembro sa grupo sa mga pari nga gidumalahan ni Abija. Ug ang iyang asawa mao si Elizabet nga linya usab sa banay ni Aaron nga pari. Silang duha nagkinabuhi nga matarong atubangan sa Dios. Gituman gayod nila ang tanang mga sugo ug balaod sa Ginoo. Apan wala silay anak, kay baog si Elizabet ug tigulang na usab kaayo sila.

Unya, miabot ang adlaw nga ang grupo nila ni Zacarias mao na ang mag-alagad sa Dios didto sa templo. Nagripa sila sumala sa nabatasan nilang mga pari, ug si Zacarias mao ang napilian nga magsunog ug insenso didto sa halaran. Busa misulod siya sa templo. 10 Samtang nagasunog siya ug insenso didto sa sulod, daghang mga tawo didto sa gawas ang nag-ampo. 11 Unya nagpakita kaniya ang usa ka anghel sa Ginoo ug mitindog kini didto sa tuong dapit sa halaran nga sunoganan ug insenso. 12 Sa dihang nakita kini ni Zacarias gikulbaan siya ug nahadlok. 13 Apan miingon ang anghel kaniya, “Ayaw kahadlok, Zacarias! Gidungog sa Dios ang imong mga pag-ampo; si Elizabet nga imong asawa manganak ug batang lalaki. Nganlan mo siyag Juan. 14 Magmalipayon gayod ikaw tungod kaniya, ug daghan usab ang magmalipayon tungod sa iyang pagkahimugso. 15 Kay mahimo siyang bantogan[a] atubangan sa Ginoo. Kinahanglan dili gayod siya moinom ug bino o uban pang ilimnon nga makahubog. Bisan anaa pa siya sa sabakan sa iyang inahan ang Espiritu Santo anaa na kaniya. 16 Ug pabalikon niya ang daghang mga kaliwat ni Israel ngadto sa Ginoo nga ilang Dios. 17 Mag-una siya sa Ginoo aron iyang andamon ang mga tawo alang sa pag-abot sa Ginoo. Himuon niya kini pinaagi sa Espiritu Santo ug sa gahom nga sama sa nabatonan ni Elias. Ipasig-uli niya ang maayong relasyon sa mga amahan ngadto sa ilang mga anak, ug ibalik niya ang matarong nga panghunahuna sa mga masinupakon sa Dios.”

18 Miingon si Zacarias sa anghel, “Unsaon ko man pagsiguro nga tinuod ang imong gisulti kanako? Tigulang na man ako ug ang akong asawa.”

19 Mitubag ang anghel, “Ako si Gabriel nga alagad sa Dios nga anaa gayod sa iyang atubangan. Gisugo niya ako aron sa pagsulti kanimo niining maayong balita. 20 Apan tungod kay wala ka man motuo sa akong gisulti, maamang ka hangtod sa adlaw nga matuman kining akong gisulti kanimo. Matuman gayod kini inig-abot sa adlaw nga gitakda sa Dios.”

21 Ang mga tawo didto sa gawas nagpadayon sa paghulat kang Zacarias. Natingala sila ngano nga nadugay siya didto sa sulod sa templo. 22 Sa paggawas niya, dili na siya makasulti ug tungod niini nagsinyas na lang siya sa mga tawo. Nasabtan nila nga may gipakita ang Dios kaniya didto sa sulod sa templo. 23 Pagkahuman sa iyang turno sa pag-alagad sa templo, mipauli siya. 24 Paglabay sa pipila ka adlaw, nagbuntis na si Elizabet. Sulod sa lima ka bulan wala gayod siyay gawas-gawas sa ilang balay. 25 Miingon siya, “Gikaloy-an gayod ako sa Ginoo. Karon gikuha niya kanako ang akong kaulawan ngadto sa mga tawo.[b]

Nagpakita ang Anghel kang Maria

26 Sa dihang unom na ka bulan ang pagbuntis ni Elizabet, gisugo pag-usab sa Dios ang anghel nga si Gabriel nga moadto sa Nazaret, nga usa ka lungsod sa Galilea. 27 Gipadala siya didto sa dalagang putli nga ginganlag Maria. Si Maria kaslonon na kang Jose, nga usa sa mga kaliwat ni Haring David. 28 Sa pag-abot sa anghel didto kang Maria, miingon siya, “Maria, magmalipayon ka, tungod kay ang Ginoo uban kanimo ug gipanalanginan ka niya.” 29 Sa pagkadungog ni Maria niini nahasol siya pag-ayo, ug iyang gihunahuna kon unsa ang kahulogan niini. 30 Miingon ang anghel kaniya, “Ayaw kahadlok, Maria kay gipakita sa Dios ang iyang kaayo kanimo. 31 Magbuntis ka ug manganak ug lalaki, ug Jesus ang imong ingalan kaniya. 32 Mahimo siyang bantogan ug pagatawgon siya nga Anak sa Labing Halangdon nga Dios. Ihatag sa Ginoong Dios kaniya ang gingharian sa iyang katigulangan nga si David. 33 Maghari siya sa mga kaliwat ni Jacob hangtod sa kahangtoran; ang iyang gingharian molungtad sa walay kataposan.”

34 Miingon si Maria sa anghel, “Unsaon man niini pagkahimo, nga wala pa man akoy bana?” 35 Mitubag ang anghel, “Mokunsad kanimo ang Espiritu Santo ug ang gahom sa Labing Halangdon nga Dios magpabilin kanimo. Busa ang balaan nga bata nga imong ipanganak pagailhon nga Anak sa Dios. 36 Tan-awa ang imong paryente nga si Elizabet. Ang uban nagaingon nga dili na siya manganak tungod kay tigulang na kaayo siya. Apan karon unom na ka bulan ang iyang pagbuntis, 37 tungod kay mahimo man sa Dios ang tanan.”

38 Miingon si Maria, “Sulugoon ako sa Ginoo; matuman unta kanako ang imong gisulti.” Ug unya mibiya ang anghel kaniya.

Mibisita si Maria kang Elizabet

39 Sa paglabay sa pipila ka adlaw nangandam si Maria ug nagdali pag-adto sa usa ka lungsod didto sa kabukiran sa Judea. 40 Misulod siya sa balay ni Zacarias ug nangumusta kang Elizabet. 41 Sa pagkadungog ni Elizabet sa pagpangumusta ni Maria, milihok ang bata sa iyang tiyan. Gigamhan si Elizabet sa Espiritu Santo. 42 Ug sa makusog nga tingog miingon siya, “Sa tanan nga mga babaye ikaw lang ang gipanalanginan sa Dios ug ingon niini! Gipanalanginan usab niya ang imong gibuntis. 43 Usa kini ka dakong dungog alang kanako kay gibisitahan ako sa inahan sa akong Ginoo. 44 Kay bisan gani ang bata sa akong tiyan malipayon nga milihok sa dihang nadunggan ko ang imong pagpangumusta. 45 Bulahan gayod ikaw nga nagtuo nga matuman kanimo ang gisulti sa Ginoo!”

Ang Pagdayeg ni Maria sa Dios

46 Miingon si Maria, “Nagadayeg gayod ako sa Ginoo!
47 Ug malipayon ang akong espiritu tungod sa Dios nga akong Manluluwas.
48 Kay gihinumdoman niya ako nga iyang ubos nga sulugoon. Sukad karon, magasulti ang tanang mga tawo nga bulahan ako,
49 tungod sa kahibulongan nga mga butang nga gihimo sa gamhanang Dios kanako.
Balaan siya nga Dios.
50 May kalooy siya sa mga tawo sa matag henerasyon nga nagatahod kaniya.
51 Gipakita niya ang iyang gahom pinaagi sa iyang mga gihimo.
Giabog niya ang mga tawo nga mapahitas-on sa ilang kaugalingon.
52 Gipakanaog niya ang mga gamhanang hari sa ilang trono.
Ug gituboy niya ang mga mapainubsanon.
53 Gitagbaw niya sa mga maayong butang ang mga gigutom.
Apan gihinginlan niya nga wala gayoy dala ang mga adunahan.
54-55 Gitabangan niya kita nga iyang mga sulugoon, nga mga kaliwat ni Israel.
Kay wala niya kalimti ang iyang mga saad sa atong mga katigulangan,
nga kaloy-an niya sa walay kataposan si Abraham ug ang iyang mga kaliwat!”

Mao kini ang gisulti ni Maria. 56 Ug mipuyo siya didto sa ilang Elizabet ug mga tulo ka bulan, ug unya mipauli siya.

Ang Pagkatawo ni Juan nga Tigbautismo

57 Unya miabot ang panahon sa pagpanganak ni Elizabet, ug nanganak siya ug lalaki. 58 Sa pagkadungog sa iyang mga silingan ug mga paryente kon giunsa siya pagpanalangin sa Ginoo, nakigduyog sila sa iyang kalipay.

59 Sa walo na ka adlaw ang bata, mitambong ang mga silingan ug mga paryente sa pagtuli kaniya.[c] Zacarias unta ang ilang ingalan kaniya sama sa iyang amahan, 60 apan wala mosugot si Elizabet. Miingon siya, “Dili mahimo, kinahanglan nga Juan ang ingalan kaniya.” 61 Miingon sila kaniya, “Apan wala gayod kamoy paryente nga sama niana ug ngalan.” 62 Ug ilang gisinyasan ang amahan kon unsay iyang gusto nga ingalan sa iyang anak. 63 Misinyas siya nga hatagan siya ug sulatanan. Ug dayon misulat siya, “Nganli siyag Juan.” Natingala gayod silang tanan. 64 Diha-diha nakasulti si Zacarias ug gidayeg niya ang Dios. 65 Gikulbaan ang tanan niyang mga silingan ug mikaylap sa tanang dapit sa mga kabukiran sa Judea ang balita mahitungod sa maong panghitabo. 66 Ang tanang mga tawo nga nakadungog niini nakapamalandong ug nakapangutana, “Unsa man kaha kining bataa inig-kadako na niya?” Kay klaro kaayo nga ang gahom sa Ginoo anaa kaniya.

Ang Panagna ni Zacarias

67 Si Zacarias nga iyang amahan gigamhan sa Espiritu Santo ug mao kini ang iyang gisulti,

68 “Dayegon nato ang Ginoo nga Dios sa Israel!
Kay mianhi siya aron sa pagluwas kanato nga iyang mga katawhan.
69 Gipaanhi niya kanato ang makagagahom nga manluluwas nga kaliwat sa iyang sulugoon nga si David.
70 Mao usab kini ang iyang gisulti kaniadto pinaagi sa iyang mga balaang propeta.
71 Nagsaad siya nga iya kitang luwason gikan sa atong mga kaaway
ug sa mga tawo nga nagadumot kanato.
72 Miingon usab siya nga iyang kaloy-an ang atong mga katigulangan, ug dili niya kalimtan ang iyang kasabotan kanila
73 nga iyang gipanumpa sa atong katigulangan nga mao si Abraham.
74 Kini ang kasabotan nga siya moluwas gayod kanato gikan sa atong mga kaaway
aron kita makapangalagad nga walay kahadlok,
75 ug mahimo kitang balaan ug matarong sa iyang atubangan sa tanan nga adlaw sa atong kinabuhi.”
76 Unya miingon si Zacarias sa iyang anak,
“Ikaw Juan, pagatawgon ka nga propeta sa Labing Halangdong Dios.
Kay mag-una ka sa Ginoo aron imong andamon ang katawhan sa iyang pag-abot.
77 Tudloan mo ang iyang mga katawhan nga maluwas sila pinaagi sa kapasayloan sa Dios sa ilang mga sala,
78 kay ang atong Dios maluloy-on ug mahigugmaon.
Ipadala niya ang Manluluwas sama sa nagasubang nga adlaw,
79 nga maghatag ug kahayag sa mga tawo nga anaa sa kangitngit ug nag-ungaw sa kamatayon.
Tudloan niya kita kon unsaon nga mahimong maayo ang atong relasyon sa Dios ug sa atong isigka-tawo.”

80 Unya, ang bata nga si Juan midako ug nalig-on sa espiritu. Nagpuyo siya sa kamingawan hangtod sa adlaw nga nagsugod siya sa iyang pagpanudlo sa mga Israelinhon.

Notas al pie

  1. Lucas 1:15 bantogan: Sa literal, dako.
  2. Lucas 1:25 kaulawan ngadto sa mga tawo: usa ka kaulawan kaniadto alang sa usa ka babaye ang dili makaanak.
  3. Lucas 1:59 Mao kini ang nabatasan sa mga Judio.

O Livro

Lucas 1

Introdução

1Excelentíssimo Teófilo:

Escreveram­se já várias narrativas sobre Cristo, em que se usaram relatos que nos foram feitos pelos que viram o que aconteceu desde o início e que se tornaram mensageiros da boa nova de Deus. Pareceu­me, contudo, que seria bom ordenar todos esses relatos, dos mais antigos aos mais recentes, e, após um exame completo, dar­te este resumo desses factos que aconteceram no nosso meio, para fortalecer a tua confiança na verdade de tudo o que te foi ensinado.

O nascimento de João Baptista predito

5/7 No tempo em que Herodes era rei da Judeia, viveu um sacerdote judaico chamado Zacarias, o qual pertencia ao turno de Abias no serviço do templo. Tal como ele próprio, também sua mulher Isabel pertencia à tribo sacerdotal, sendo descendente de Arão. Zacarias e Isabel eram crentes, cuidadosos em observar todas as leis e preceitos de Deus. Sucedia que não tinham filhos, pois Isabel era estéril e ambos já eram muito velhos.

8/10 Certo dia, encontrando­se Zacarias ocupado no seu cargo no templo, porque naquela semana era o turno dele que estava de serviço, coube­lhe por sorteio entrar no santuário interior e queimar incenso diante do Senhor. Entretanto, grande multidão orava lá fora no pátio do templo, como sempre se fazia na altura do culto em que se queimava o incenso.

11/12 Achava­se Zacarias no santuário quando, de súbito, apareceu um anjo de pé à direita do altar do incenso! Zacarias ficou perturbado e cheio de medo, 13 mas o anjo disse­lhe:

“Não receies, Zacarias, porque vim dizer­te que Deus ouviu as tuas orações e que tua mulher Isabel vai dar à luz um filho teu, ao qual porás o nome de João! 14 O seu nascimento dar­vos­á grande prazer e contentamento, e muitos se alegrarão convosco, 15 pois ele será grande diante do Senhor. Nunca deverá beber vinho ou bebida alcoólica, e será cheio do Espírito Santo antes mesmo do seu nascimento. 16 Convencerá muitos judeus a voltarem­se para o Senhor seu Deus. 17 Será um homem forte de espírito e dotado de grande poder, tal como o profeta Elias, preparando o povo para receber o Senhor. Porá o coração dos pais de acordo com o dos filhos, e mudará as mentes desobedientes para que respeitem e obedeçam a Deus.”

18 Zacarias disse ao anjo: “Como posso saber que isso vai acontecer? Já sou velho, e também minha mulher é de idade bastante avançada.”

19/20 Então o anjo disse: “Eu sou Gabriel! O meu lugar é na própria presença de Deus. Foi ele quem me mandou trazer­te esta boa notícia! Mas, como não creste no que te disse, ficarás mudo e não poderás falar até que a criança nasça. E as minhas palavras irão cumprir­se no seu devido tempo.”

21/23 Entretanto, o povo esperava que Zacarias aparecesse e admirava­se por se demorar tanto. Quando finalmente saiu, não conseguia falar, e perceberam pelos seus gestos que devia ter tido qualquer visão no templo. Zacarias ali ficou durante os dias que lhe restavam de serviço e depois voltou para casa.

24/25 Passado pouco tempo, sua mulher Isabel ficou grávida e viveu recolhida durante cinco meses. “Como o Senhor é bom”, exclamava, “livrando­me assim da tristeza de não ter filhos!”

O nascimento de Jesus anunciado a Maria

26/28 Passados seis meses, Deus mandou o anjo Gabriel a Nazaré, uma localidade da Galileia, a uma virgem, Maria, prometida em casamento a um homem chamado José, descendente do rei David. Gabriel apareceu­lhe e disse: “Eu te saúdo, mulher favorecida! O Senhor está contigo!”

29 Confusa e perturbada, Maria perguntava a si própria o que quereria o anjo dizer com aquelas palavras. 30/33 “Não tenhas medo, Maria”, continuou o anjo, “porque Deus vai dar­te uma bênção maravilhosa! Muito em breve ficarás grávida e terás um menino, a quem chamarás Jesus. Será grande — será chamado Filho do Altíssimo. O Senhor Deus lhe dará o trono do seu antepassado, o rei David. Governará sobre a descendência de Israel para sempre. O seu reino jamais terá fim!”

34 Maria, então, perguntou ao anjo: “Mas como posso ter um filho se sou virgem?”

35/37 O anjo respondeu: “O Espírito Santo virá sobre ti, e o poder do Deus altíssimo cobrir­te­á como uma sombra; por isso, o menino que de ti vai nascer será santo, e será chamado o Filho de Deus. Além disso, também há seis meses Isabel, a tua parente, que toda a gente considerava estéril, ficou grávida, apesar da sua velhice! Porque nada é impossível para Deus.”

38 E Maria respondeu: “Dependo só do Senhor. Que se faça em mim segundo o que disseste. Que aconteça comigo tudo o que disseste.” Então o anjo desapareceu.

Maria visita Isabel

39/41 Alguns dias mais tarde, Maria foi apressadamente às terras montanhosas da Judeia, à vila onde Zacarias morava, para visitar Isabel. Quando Maria saudou a prima, o menino de Isabel saltou no seu ventre, e Isabel ficou cheia do Espírito Santo.

42 Com grande contentamento, Isabel exclamou, dirigindo­se a Maria: “Bendita és tu entre as mulheres, e bendito é o filho que estás a gerar. 43/45 Grande honra é esta, a de ser visitada pela mãe do meu Senhor! Quando me deste a tua saudação, no momento em que ouvi a tua voz, o menino saltou de alegria dentro de mim! És feliz por teres crido que Deus cumpriria as coisas que te foram ditas.”

O cântico de Maria

46/55 E Maria respondeu:

    “Oh, como eu louvo o Senhor!
    E quanto me alegro em Deus, meu Salvador!
    Porque reparou na sua humilde servidora,
        e agora, por todas as gerações, serei chamada bendita de Deus.
    Pois ele, o Deus santo e poderoso, me fez grandes coisas.
    A sua misericórdia estende­se para sempre a todos os que o temem.
    Como é poderoso o seu forte braço!
    Como faz fugir os orgulhosos e os arrogantes!
    Arrancou os príncipes dos seus tronos e exaltou os humildes.
    Fartou os famintos com coisas boas
        e mandou embora os ricos de mãos vazias.
    Socorreu o povo de Israel, que o serve!
    Não esqueceu a sua promessa de se mostrar compassivo.
    Porque prometeu aos nossos pais, Abraão e seus filhos,
        ser misericordioso com eles para sempre.”

56 Maria ficou com Isabel cerca de três meses e depois voltou para casa.

O nascimento de João Baptista

57/58 Entretanto, o período de espera de Isabel chegou ao seu termo, e veio a hora da criança nascer. Era um menino. A notícia de como o Senhor tinha sido bondoso para ela espalhou­se rapidamente entre vizinhos e parentes, e todos se alegraram com ela.

59 Oito dias depois de nascer, parentes e amigos vieram para a cerimónia da circuncisão. Todos julgavam que a criança se chamaria Zacarias, como o pai. 60 Mas Isabel disse: “Não, ele vai chamar­se João!” 61 E exclamaram:

“João? Em toda a tua família não há ninguém que se chame assim”.

62 Então perguntaram por gestos ao pai da criança como iria ela chamar­se. 63 Ele pediu por sinais uma pequena placa e, com grande espanto de todos, escreveu, “O nome dele é João”. 64 E logo Zacarias conseguiu falar de novo, começando a louvar Deus. 65 O pasmo espalhou­se por toda a vizinhança e a notícia do sucedido correu pelos montes da Judeia.

66 Todos quantos ouviam falar no caso pensavam demoradamente e perguntavam: “Quem virá a ser este menino no futuro? Porque, de facto, a mão do Senhor está sobre ele de maneira muito especial”.

67 Então seu pai, Zacarias, cheio do Espírito Santo, falou em nome de Deus:

O cântico de Zacarias

68/79     “Louvem o Senhor, o Deus de Israel,
    porque veio dar auxílio ao seu povo e o salvou.
    Agora manda­nos um Salvador poderoso,
        da descendência do seu servo, o rei David,
    conforme prometeu através dos santos profetas, há muito tempo,
    alguém que nos livre dos nossos inimigos,
        de todos os que nos odeiam.
    Teve piedade dos nossos antepassados, sim, do próprio Abraão,
    lembrando­se da aliança sagrada que com ele fez,
    dando­nos o privilégio de servir Deus sem receio,
        libertos dos nossos inimigos,
    e tornando­nos santos e aceitáveis,
        aptos para estar na sua presença para sempre.
    E tu, meu filho, serás chamado profeta do Deus glorioso,
    porque prepararás o caminho para o Senhor.
    Dirás ao seu povo como achar a salvação,
        através do perdão dos pecados.
    Tudo isto porque a misericórdia do nosso Deus é muito grande,
    e porque o sol divino está prestes a brilhar sobre nós,
    para dar luz aos que se encontram sentados na escuridão
        e na noite da morte,
    e para nos guiar pelo caminho da paz.”

80 O menino ia crescendo e o seu espírito amadurecia; mais tarde vivia no deserto, até que começou com o seu trabalho público em Israel.