Amplified Bible

Psalm 78

God’s Guidance of His People in Spite of Their Unfaithfulness.

A skillful song, or a didactic or reflective poem, of Asaph.

1Listen, O my people, to my teaching;
Incline your ears to the words of my mouth [and be willing to learn].

I will open my mouth in a parable [to instruct using examples];
I will utter dark and puzzling sayings of old [that contain important truth]—

Which we have heard and known,
And our fathers have told us.

We will not hide them from their children,
But [we will] tell to the generation to come the praiseworthy deeds of the Lord,
And [tell of] His great might and power and the wonderful works that He has done.


For He established a testimony (a specific precept) in Jacob
And appointed a law in Israel,
Which He commanded our fathers
That they should teach to their children [the great facts of God’s transactions with Israel],

That the generation to come might know them, that the children still to be born
May arise and recount them to their children,

That they should place their confidence in God
And not forget the works of God,
But keep His commandments,

And not be like their fathers—
A stubborn and rebellious generation,
A generation that did not prepare its heart to know and follow God,
And whose spirit was not faithful to God.


The sons of Ephraim were armed as archers and carrying bows,
Yet they turned back in the day of battle.
10 
They did not keep the covenant of God
And refused to walk according to His law;
11 
And they forgot His [incredible] works
And His miraculous wonders that He had shown them.
12 
He did marvelous things in the sight of their fathers
In the land of Egypt, in the field of Zoan [where Pharaoh resided].
13 
He divided the [Red] Sea and allowed them to pass through it,
And He made the waters stand up like [water behind] a dam.
14 
In the daytime He led them with a cloud
And all the night with a light of fire.
15 
He split rocks in the wilderness
And gave them abundant [water to] drink like the ocean depths.
16 
He brought streams also from the rock [at Rephidim and Kadesh]
And caused waters to run down like rivers.

17 
Yet they still continued to sin against Him
By rebelling against the Most High in the desert.
18 
And in their hearts they put God to the test
By asking for food according to their [selfish] appetite.
19 
Then they spoke against God;
They said, “Can God prepare [food for] a table in the wilderness?
20 
“Behold, He struck the rock so that waters gushed out
And the streams overflowed;
Can He give bread also?
Or will He provide meat for His people?”

21 
Therefore, when the Lord heard, He was full of wrath;
A fire was kindled against Jacob,
And His anger mounted up against Israel,
22 
Because they did not believe in God [they did not rely on Him, they did not adhere to Him],
And they did not trust in His salvation (His power to save).
23 
Yet He commanded the clouds from above
And opened the doors of heaven;
24 
And He rained down manna upon them to eat
And gave them the grain of heaven.
25 
Man ate the bread of angels;
God sent them provision in abundance.
26 
He caused the east wind to blow in the heavens
And by His [unlimited] power He guided the south wind.
27 
He rained meat upon them like the dust,
And winged birds (quail) like the sand of the seas.
28 
And He let them fall in the midst of their camp,
Around their tents.
29 
So they ate and were well filled,
He gave them what they craved.
30 
Before they had satisfied their desire,
And while their food was in their mouths,
31 
The wrath of God rose against them
And killed some of the strongest of them,
And subdued the choice young men of Israel.
32 
In spite of all this they still sinned,
For they did not believe in His wonderful and extraordinary works.
33 
Therefore He consumed their days like a breath [in emptiness and futility]
And their years in sudden terror.

34 
When He killed [some of] them, then those remaining sought Him,
And they returned [to Him] and searched diligently for God [for a time].
35 
And they remembered that God was their rock,
And the Most High God their Redeemer.
36 
Nevertheless they flattered Him with their mouths
And lied to Him with their tongues.
37 
For their heart was not steadfast toward Him,
Nor were they faithful to His covenant.
38 
[a]But He, the source of compassion and lovingkindness, forgave their wickedness and did not destroy them;
Many times He restrained His anger
And did not stir up all His wrath.
39 
For He [graciously] remembered that they were mere [human] flesh,
A wind that goes and does not return.

40 
How often they rebelled against Him in the wilderness
And grieved Him in the desert!
41 
Again and again they tempted God,
And distressed the Holy One of Israel.
42 
They did not remember [the miracles worked by] His [powerful] hand,
Nor the day when He redeemed them from the enemy,
43 
How He worked His miracles in Egypt
And His wonders in the field of Zoan [where Pharaoh resided],
44 
And turned their rivers into blood,
And their streams, so that they could not drink.
45 
He sent among them swarms of flies which devoured them,
And frogs which destroyed them.
46 
He also gave their crops to the grasshopper,
And the fruit of their labor to the locust.
47 
He destroyed their vines with [great] hailstones
And their sycamore trees with frost.
48 
He gave over their cattle also to the hailstones,
And their flocks and herds to thunderbolts.
49 
He sent upon them His burning anger,
His fury and indignation and distress,
A band of angels of destruction [among them].
50 
He leveled a path for His anger [to give it free run];
He did not spare their souls from death,
But turned over their lives to the plague.
51 
He killed all the firstborn in Egypt,
The first and best of their strength in the tents [of the land of the sons] of Ham.
52 
But God led His own people forward like sheep
And guided them in the wilderness like [a good shepherd with] a flock.
53 
He led them safely, so that they did not fear;
But the sea engulfed their enemies.

54 
So He brought them to His holy land,
To this mountain [Zion] which His right hand had acquired.
55 
He also drove out the nations before the sons of Israel
And allotted their land as an inheritance, measured out and partitioned;
And He had the tribes of Israel dwell in their tents [the tents of those who had been dispossessed].
56 
Yet they tempted and rebelled against the Most High God
And did not keep His testimonies (laws).
57 
They turned back and acted unfaithfully like their fathers;
They were twisted like a warped bow [that will not respond to the archer’s aim].
58 
For they provoked Him to [righteous] anger with their high places [devoted to idol worship]
And moved Him to jealousy with their carved images [by denying Him the love, worship, and obedience that is rightfully and uniquely His].
59 
When God heard this, He was filled with [righteous] wrath;
And utterly rejected Israel, [greatly hating her ways],
60 
So that He abandoned the tabernacle at Shiloh,
The tent in which He had dwelled among men,
61 
And gave up His strength and power (the ark of the covenant) into captivity,
And His glory into the hand of the enemy (the Philistines).
62 
He also handed His people over to the sword,
And was infuriated with His inheritance (Israel).
63 
The fire [of war] devoured His young men,
And His [bereaved] virgins had no wedding songs.
64 
His priests [Hophni and Phinehas] fell by the sword,
And His widows could not weep.

65 
Then the Lord awakened as from sleep,
Like a [mighty] warrior who awakens from the sleep of wine [fully conscious of his power].
66 
He drove His enemies backward;
He subjected them to lasting shame and dishonor.
67 
Moreover, He rejected the tent of Joseph,
And did not choose the tribe of Ephraim [in which the tabernacle stood].
68 
But He chose the tribe of Judah [as Israel’s leader],
Mount Zion, which He loved [to replace Shiloh as His capital].
69 
And He built His sanctuary [exalted] like the heights [of the heavens],
Like the earth which He has established forever.
70 
He also chose David His servant
And took him from the sheepfolds;
71 
[b]From [c]tending the ewes with nursing young He brought him
To shepherd Jacob His people,
And Israel His inheritance.
72 
So David shepherded them according to the integrity of his heart;
And guided them with his skillful hands.

Notas al pie

  1. Psalm 78:38 The ancient Sopherim, the Jewish scholars whose responsibility it was to do counts of all the letters, words, and verses of the OT, said that this verse marks the halfway point in Psalms.
  2. Psalm 78:71 The first impression one might receive from this passage is that God elevated David from the lowliest position in Israel to the highest. But the ancient rabbis said that God tested David’s skills and wisdom as a shepherd. For example, it is said that David held back the bigger sheep from the pasture and brought out the smaller ones first to graze on the tender grass. The rabbis represented God as saying, “He who knows how to shepherd the sheep, each one in proportion to its strength, shall come and shepherd My people.”
  3. Psalm 78:71 Lit following.

Ang Pulong Sang Dios

Salmo 78

Pagtuytoy sang Dios sa Iya Katawhan

1Mga kasimanwa,[a] pamatii ninyo ang akon mga pagpanudlo.
Tudluan ko kamo paagi sa mga paanggid.[b]
Sugiran ko kamo sang tinago nga mga kamatuoran sang una
nga nahibaluan na naton,
kay ginsugid ini sa aton sang aton mga katigulangan.
Indi naton ini pagtaguon sa aton mga kabataan;
isugid naton ini sa masunod nga mga henerasyon.
Sugiran ta sila sang gahom sang Ginoo kag sang iya dalayawon kag makatilingala nga mga binuhatan.
Ginhatagan niya sang kasuguan ang katawhan sang Israel nga mga kaliwat ni Jacob.
Ginmanduan niya ang aton mga katigulangan nga itudlo ini sa ila mga kabataan,
agod ang masunod nga henerasyon makahibalo man sini,
kag matudlo man nila ini sa ila mga kabataan.
Sa sini nga paagi magasalig sila sa Dios kag indi nila pagkalimtan ang iya mga ginhimo kundi tumanon nila ang iya mga sugo.
Indi sila mangin pareho sa ila mga katigulangan nga mga matig-a sing ulo, indi matinumanon, indi malig-on ang ila pagsalig sa Dios, kag indi matutom sa iya.

Ang mga soldado sang Efraim, bisan may armas sila nga mga pana, nagpalalagyo sang tion sang inaway.
10 Wala nila gintuman ang ila kasugtanan sa Dios;
wala nila ginsunod ang iya kasuguan.
11 Ginkalimtan nila ang iya makatilingala nga mga binuhatan nga ginpakita sa ila.

12 Naghimo ang Dios sang milagro didto sa Zoan, sa duta sang Egipto
kag nakita ini sang aton[c] mga katigulangan.
13 Gintunga niya ang dagat kag ginpaagi sila;
ginhimo niya ang tubig nga daw mga pader.
14 Kon adlaw, ginatuytuyan niya sila paagi sa panganod,
kag kon gab-i, paagi sa kasanag sang kalayo.
15 Ginpalitik niya ang mga bato sa kamingawan kag nagtubod ang tubig
kag ginpaayawan niya sila inom sang tubig nga daw halin sa kadadalman sang duta.
16 Ginpatubod niya ang tubig sa bato kag nag-ilig ang tubig nga daw sa suba.

17 Pero ang aton mga katigulangan nagpadayon sa pagpakasala sa iya.
Didto sa kamingawan nagrebelde sila sa Labing Mataas nga Dios.
18 Gintilawan nila sing hungod ang Dios paagi sa pagpangayo sang kalan-on nga gusto gid nila.
19 Gin-insulto nila ang Dios paagi sa pagsiling, “Makapapunsyon bala ang Dios diri sa kamingawan?
20 Matuod nga ginpahampak niya ang bato kag nagsagawak ang tubig,
pero makahatag bala siya sang tinapay kag karne sa aton nga iya katawhan?”
21 Gani naakig ang Ginoo sang mabatian niya sila.
Sa iya kaakig sa ila nga mga Israelinhon, nga mga kaliwat ni Jacob, ginsalakay niya sila sang kalayo.
22 Kay wala sila sing pagtuo sa iya, kag wala sila magsalig nga luwason niya sila.
23 Pero bisan pa sina, ginmanduan niya ang langit nga mag-abri,
24 kag ginpaulanan niya sila sang pagkaon nga ginatawag manna.
Ginhatag niya sa ila ini nga pagkaon nga halin sa langit agod ila kaunon.
25 Sila nga tawo nagkaon sang pagkaon sang mga anghel, kag ginpagustuhan gid sila sang Dios sini.
26 Ginpahuyop niya ang hangin nga halin sa sidlangan kag sa bagatnan paagi sa iya gahom.
27 Kag ginpaulanan niya sila sang mga pispis nga daw pareho kadamo sa balas sa baybayon.
28 Ginpahugpa niya ini sa palibot sang ila mga tolda didto sa ila nga kampo.
29 Gani nagkaon sila kag nagkalabusog, kay ginhatag sang Dios sa ila ang gusto nila.
30 Pero samtang nagapagusto sila sang kaon,
31 naakig ang Dios sa ila.
Ginpamatay niya ang makusog nga mga pamatan-on sang Israel.
32 Bisan pa sining tanan nga ginpanghimo niya, nagpadayon sila sa pagpakasala. Bisan naghimo siya sang mga milagro, wala sila nagtuo sa iya.
33 Gani gulpi lang niya gintapos ang ila kabuhi paagi sa hinali nga kalaglagan.
34 Sang ginpatay niya ang iban sa ila, ang nabilin nagdangop sa iya kag naghinulsol, nga nagahandom gid sa iya.
35 Nadumduman nila nga ang Labing Mataas nga Dios amo ang ila palalipdan nga bato kag manunubos.
36 Pero nagadayaw-dayaw lang sila sa iya. Mga butigon sila.
37 Indi sila mainunungon sa iya;
indi sila matutom sa ila kasugtanan sa iya.
38 Pero bisan pa sini, maluluy-on gihapon ang Dios sa ila.
Ginpatawad niya ang ila mga sala kag wala niya sila paglaglaga.
Sa madamo nga tion ginpunggan niya ang iya kaakig bisan puwerte na gid ang iya kaugot.
39 Naisip niya nga sila mga tawo lang, nga pareho sa nagalabay nga hangin nga nagakadula lang.
40 Pila ka beses sila nga nagrebelde sa Dios kag nagpasubo sa iya didto sa kamingawan.
41 Liwat-liwat nila nga gintilawan ang Dios;
ginsakit nila ang balatyagon sang Balaan nga Dios sang Israel.
42 Ginkalimtan nila ang iya gahom nga ginpakita sadtong tion nga ginluwas niya sila sa ila mga kaaway
43 kag sang tion nga ginhimo niya ang iya mga milagro kag makatilingala nga mga binuhatan didto sa Zoan, sa duta sang Egipto.
44 Ginhimo niya nga dugo ang mga suba kag mga sapa sang mga Egiptohanon,
kag tungod sini wala na sila sing mainom.
45 Nagpadala siya sang panong sang mga sapat-sapat sa pagpaantos sa ila,
kag sang mga paka sa paghalit sang ila mga duta.
46 Ginpakaon niya sa mga apan ang ila mga tanom kag mga patubas.
47 Ginpamatay niya ang ila mga ubas kag mga kahoy nga higera paagi sa ulan nga yelo.
48 Ginpamatay niya ang ila mga kasapatan paagi man sa ulan nga yelo kag sa kilat.
49 Tungod sa iya puwerte gid nga kaakig sa ila,
ginpadal-an niya sila sang mga anghel sa paglaglag sa ila.
50 Wala niya pagpunggi ang iya kaakig;
wala niya sila pagluwasa sa kamatayon,
kundi ginpamatay niya sila paagi sa mga kalalat-an.
51 Ginpamatay niya ang tanan nga kamagulangan nga lalaki sa Egipto,
nga amo ang lugar sang mga kaliwat ni Ham.
52 Dayon ginpaguwa niya sa Egipto ang iya katawhan nga pareho sa mga karnero
kag gintuytuyan niya sila sa kamingawan.
53 Gin-ubayan niya sila, gani wala sila mahadlok.
Pero ang ila mga kaaway nagkalalumos sa dagat.
54 Gindala niya sila sa duta nga iya ginpili, didto sa bukid[d] nga gin-agaw niya paagi sa iya gahom.
55 Gintabog niya ang mga pumuluyo didto palayo sa iya katawhan,
kag ginbahin-bahin niya ang duta sa mga tribo sang Israel agod ila panag-iyahan,
kag didto niya sila ginpaestar.

56 Pero gintilawan nila ang Labing Mataas nga Dios kag nagrebelde sila sa iya.
Wala nila gintuman ang iya mga sugo.
57 Nagpalayo sila kag nagluib sa Dios pareho sang ila mga katigulangan.
Indi sila masaligan pareho sa guba nga pana.
58 Ginpaimon kag ginpaakig nila ang Dios tungod sang ila mga dios-dios sa mga simbahan sa mataas nga mga lugar.

59 Nahibaluan[e] sang Dios ining ginhimo sang mga Israelinhon,
gani naakig siya kag ginsikway niya sila sing bug-os.
60 Ginbayaan niya ang iya tolda sa Shilo nga iya ginpuy-an diri sa kalibutan.
61 Gintugutan niya nga agawon sang kaaway ang Kahon sang Kasugtanan nga simbolo sang iya pagkagamhanan kag pagkahalangdon.
62 Naakig siya sa katawhan nga iya ginapanag-iyahan,
gani ginpapatay niya sila sa inaway.
63 Ginsunog ang ila bataon nga mga lalaki,
gani nawad-an sang palamanahon ang ila mga dalaga.
64 Nagkalamatay sa inaway ang ila mga pari,
kag ang ila mga balo nga wala makapangasubo para sa ila.[f]
65 Dayon daw sa nakamata ang Ginoo;
pareho siya sa isa ka makusog nga tawo nga ginpaisog sang bino.
66 Ginpatal-as niya ang iya mga kaaway;
ginpakahuy-an niya sila sa wala sing katapusan.
67 Wala niya pagpilia ang tribo ni Efraim[g] nga mga kaliwat ni Jose.
68 Sa baylo, ginpili niya ang tribo ni Juda kag ang Bukid sang Zion nga iya ginapakamahal.
69 Didto ginpatindog niya ang iya templo nga pareho kataas sa mga kabukiran, kag magapabilin ini hasta san-o pareho sang duta.

70-71 Ginpili sang Dios si David nga mangin iya alagad.
Ginkuha niya siya sa iya trabaho nga manugbantay sang karnero kag ginhimo nga hari sang Israel, ang katawhan nga iya ginapanag-iyahan.
Pareho si David sa isa ka manugbantay sang mga karnero,
72 gin-atipan niya ang mga Israelinhon sing sinsero
kag gindumalahan niya sila sing maayo.

Notas al pie

  1. 78:1 Mga kasimanwa: ukon, Katawhan ko.
  2. 78:2 paanggid: ukon, estorya; ukon, hulubaton.
  3. 78:12 aton: sa Hebreo, ila.
  4. 78:54 bukid: ukon, kabukiran.
  5. 78:59 Nahibaluan: sa literal, Nabatian.
  6. 78:64 Tan-awa ang 1 Sam. 4:17-22.
  7. 78:67 Wala… Efraim: Siguro ang buot silingon wala niya pagpilia ang ila lugar nga mangin sentro sang pagsimba kag sa diin magahari ang iya pinili nga hari.