Amplified Bible

Luke 6

Jesus Is Lord of the Sabbath

1One Sabbath while Jesus was passing through fields of standing grain, it happened that His disciples were picking the heads of grain, rubbing them in their hands, and eating them. But some of the Pharisees said, “Why are you doing what [a]is unlawful on the Sabbath?” Jesus replied to them, “Have you not even read [in the Scriptures] what David did when he was hungry, he and those who were with him— how he went into the house of God, and took and ate the [b]consecrated bread, which is not lawful [for anyone] to eat except the priests alone, and [how he also] gave it to the men who were with him?” Jesus was saying to them, “The Son of Man (the Messiah) is Lord [even] of the Sabbath.”

On another Sabbath He went into the synagogue and taught, and a man was present whose right hand was withered. The scribes and the Pharisees were watching Him closely [with malicious intent], to see if He would [actually] heal [someone] on the Sabbath, so that they might find a reason to accuse Him. But He was aware of their thoughts, and He said to the man with the withered hand, “Get up and come forward.” So he got up and stood there. Then Jesus said to them, “I ask you directly: Is it lawful to do good on the Sabbath or to do evil, to save a life or to destroy it?” 10 After looking around at them all, He said to the man, “Stretch out your hand!” And he did, and his hand was [fully] restored. 11 But the scribes and Pharisees were filled with senseless rage [and lacked spiritual insight], and discussed with one another what they might do to Jesus.

Choosing the Twelve

12 Now at this time Jesus went off to the mountain to pray, and He spent the whole night in prayer to God. 13 When day came, He called His disciples and selected twelve of them, whom He also named [c]apostles (special messengers, personally chosen representatives): 14 Simon, whom He also named Peter, and his brother Andrew; and [the brothers] [d]James and John; and Philip, and Bartholomew [also called Nathanael]; 15 and Matthew (Levi, the tax collector) and Thomas; and [e]James the son of Alphaeus, and Simon who was called the Zealot; 16 Judas [also called Thaddaeus] the son of James, and Judas Iscariot, who became a traitor [to the Lord].

17 Then Jesus came down with them and stood on a level place; and there was a large crowd of His disciples, and a vast multitude of people from all over Judea and Jerusalem and the coastal region of Tyre and Sidon, 18 who had come to listen to Him and to be healed of their diseases. Even those who were troubled by unclean spirits (demons) were being healed. 19 All the people were trying to touch Him, because [healing] power was coming from Him and healing them all.

The Beatitudes

20 And looking toward His disciples, He began [f]speaking: “Blessed [spiritually prosperous, happy, to be admired] are you who are poor [in spirit, those devoid of spiritual arrogance, those who regard themselves as insignificant], for the kingdom of God is yours [both now and forever]. 21 Blessed [joyful, nourished by God’s goodness] are you who hunger now [for righteousness, actively seeking right standing with God], for you will be [completely] satisfied. Blessed [forgiven, refreshed by God’s grace] are you who weep now [over your sins and repent], for you will laugh [when the burden of sin is lifted]. 22 Blessed [morally courageous and spiritually alive with life-joy in God’s goodness] are you when people hate you, and exclude you [from their fellowship], and insult you, and scorn your name as evil because of [your association with] the Son of Man. 23 Rejoice on that day and leap for joy, for your reward in heaven is great [absolutely inexhaustible]; for their fathers used to treat the prophets in the same way. 24 But [g]woe (judgment is coming) to you who are rich [and place your faith in possessions while remaining spiritually impoverished], for you are [already] receiving your comfort in full [and there is nothing left to be awarded to you]. 25 Woe to you who are well-fed (gorged, satiated) now, for you will be hungry. Woe to you who laugh now [enjoying a life of self-indulgence], for you will mourn and weep [and deeply long for God]. 26 Woe to you when all the people speak well of you and praise you, for their fathers used to treat the false prophets in the same way.

27 “But I say to you who hear [Me and pay attention to My words]: [h]Love [that is, unselfishly seek the best or higher good for] your enemies, [make it a practice to] do good to those who hate you, 28 bless and show kindness to those who curse you, pray for those who mistreat you. 29 Whoever [i]strikes you on the cheek, offer him the other one also [simply ignore insignificant insults or losses and do not bother to retaliate—maintain your dignity]. Whoever takes away your coat, do not withhold your shirt from him either. 30 Give to everyone who asks of you. [j]Whoever takes away what is yours, do not demand it back. 31 Treat others the same way you want them to treat you. 32 If you [only] love those who love you, what credit is that to you? For even sinners love those who love them. 33 If you do good to those who do good to you, what credit is that to you? For even sinners do the same. 34 If you lend [money] to those from whom you expect to receive [it back], what credit is that to you? Even sinners lend to sinners expecting to receive back the same amount. 35 But love [that is, unselfishly seek the best or higher good for] your enemies, and do good, and lend, [k]expecting nothing in return; for your reward will be great (rich, abundant), and you will be sons of the Most High; because He Himself is kind and gracious and good to the ungrateful and the wicked. 36 Be merciful (responsive, compassionate, tender) just as your [heavenly] Father is merciful.

37 [l]Do not judge [others self-righteously], and you will not be judged; do not condemn [others when you are guilty and unrepentant], and you will not be condemned [for your hypocrisy]; pardon [others when they truly repent and change], and you will be pardoned [when you truly repent and change]. 38 Give, and it will be given to you. They will pour into your lap a good measure—pressed down, shaken together, and running over [with no space left for more]. For with the standard of measurement you use [when you do good to others], it will be measured to you in return.”

39 He also told them a parable: “Can a blind man guide [another] blind man? Will they not both fall into a hole in the ground? 40 A student is not superior to his teacher; but everyone, after he has been completely trained, will be like his teacher. 41 Why do you look at the speck that is in your brother’s eye, but do not notice or consider the log that is in your own eye? 42 How can you say to your brother, ‘Brother, allow me to take out the speck that is in your eye,’ when you yourself do not see the log that is in your own eye? You hypocrite (play actor, pretender), first take the log out of your own eye, and then you will see clearly to take out the speck that is in your brother’s eye. 43 For there is no good tree which produces bad fruit, nor, on the other hand, a bad tree which produces good fruit. 44 For each tree is known and identified by its own fruit. For figs are not picked from thorn bushes, nor is a cluster of grapes picked from a briar bush. 45 The [intrinsically] good man produces what is good and honorable and moral out of the good treasure [stored] in his heart; and the [intrinsically] evil man produces what is wicked and depraved out of the evil [in his heart]; for his mouth speaks from the overflow of his heart.

A Secure Foundation

46 “Why do you call Me, ‘Lord, Lord,’ and do not practice what I tell you? 47 Everyone who comes to Me and listens to My words and obeys them, I will show you whom he is like: 48 he is like a [far-sighted, practical, and sensible] man building a house, who dug deep and laid a foundation on the rock; and when a flood occurred, the torrent burst against that house and yet could not shake it, because it had been securely built and founded on the rock. 49 But the one who has [merely] heard and has not practiced [what I say], is like a [foolish] man who built a house on the ground without any foundation, and the torrent burst against it; and it immediately collapsed, and the ruin of that house was great.”

Notas al pie

  1. Luke 6:2 See note Matt 12:2.
  2. Luke 6:4 Or showbread; lit bread of presentation.
  3. Luke 6:13 In general usage the word “apostle” (Gr apostolos) means “sent one” or “messenger.” In this passage and others in reference to the “twelve,” the word “apostles” is used in a technical sense of the twelve disciples, and later Paul, whom Jesus chose. An apostle was one who had witnessed Christ’s resurrection (Acts 1:21, 22) or (in Paul’s case) had seen the resurrected Christ (1 Cor 9:1, 2). They validated their apostleship by performing “signs and wonders and miracles” (2 Cor 12:12), and were the foundation of the church.
  4. Luke 6:14 The sons of Zebedee and Salome. Salome is believed to be a sister of Mary, the mother of Jesus.
  5. Luke 6:15 Also called James the Less or James the Younger. His mother Mary (Gr Maria) is believed to be a sister or sister-in-law of Mary, the mother of Jesus.
  6. Luke 6:20 In vv 20-22 Luke lists four of the nine Beatitudes recorded by Matthew and follows them with four antithetical woes in vv 24-26.
  7. Luke 6:24 The four woes (vv 24-26) are addressed to those who lack spiritual perception and are oblivious to the importance of Jesus’ message of salvation.
  8. Luke 6:27 The key to understanding this and other statements about love is to know that this love (the Greek word agape) is not so much a matter of emotion as it is of doing things for the benefit of another person, that is, having an unselfish concern for another and a willingness to seek the higher good for another.
  9. Luke 6:29 In this context the “slap” is not an act of violence, but more likely an insult or violation of one’s rights.
  10. Luke 6:30 Probably a prohibition against frivolous legal action.
  11. Luke 6:35 Or not despairing at all.
  12. Luke 6:37 This is not a prohibition of judgment, nor is it a command to stop using godly wisdom, common sense, and moral courage together with God’s written word to discern right from wrong, to distinguish between morality and immorality, and to judge doctrinal truth. There are many judgments that are not only legitimate, but are commanded (cf John 7:24; 1 Cor 5:5, 12; Gal 1:8, 9; 1 John 4:1-3; 2 John 10); however, you cannot judge another if you are committing the same type of sin.

Thai New Contemporary Bible

ลูกา 6


1ในวันสะบาโตหนึ่งพระเยซูกำลังเสด็จผ่านทุ่งนาและเหล่าสาวกของพระองค์ก็เริ่มเด็ดรวงข้าวมาขยี้เอาเมล็ดข้าวกิน พวกฟาริสีบางคนจึงถามขึ้นว่า “ทำไมพวกท่านทำสิ่งที่ผิดบัญญัติในวันสะบาโต?”

พระเยซูตรัสตอบเขาว่า “พวกท่านไม่เคยอ่านหรือว่าดาวิดทำอะไรเมื่อเขากับพรรคพวกหิวโหย? ดาวิดเข้าไปในพระนิเวศของพระเจ้าและกินขนมปังศักดิ์สิทธิ์ซึ่งตามบทบัญญัติแล้วมีแต่ปุโรหิตเท่านั้นที่จะกินได้ และดาวิดยังแบ่งขนมปังนี้ให้พรรคพวกกินด้วย” แล้วพระเยซูตรัสแก่พวกเขาว่า “บุตรมนุษย์เป็นเจ้าเหนือวันสะบาโต”

อีกวันสะบาโตหนึ่งพระองค์ทรงเข้าไปสั่งสอนในธรรมศาลา ที่นั่นมีชายคนหนึ่งมือขวาลีบ พวกฟาริสีกับธรรมาจารย์กำลังหาเหตุที่จะกล่าวโทษพระเยซู จึงคอยจับตาดูอย่างใกล้ชิดว่าพระองค์จะรักษาโรคในวันสะบาโตหรือไม่ แต่พระเยซูทรงทราบว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่ จึงตรัสกับชายที่มือลีบนั้นว่า “ลุกขึ้นมายืนข้างหน้านี่สิ” เขาจึงลุกขึ้นมายืนที่นั่น

แล้วพระเยซูตรัสกับพวกเขาว่า “เราถามท่านว่าทำดีหรือทำชั่ว ช่วยชีวิตหรือทำลายชีวิต อย่างไหนที่ถูกต้องตามบทบัญญัติในวันสะบาโต?”

10 พระองค์ทรงกวาดสายตามองดูพวกเขาทุกคนและตรัสกับชายคนนั้นว่า “จงเหยียดมือออกมา” เขาก็ทำตามและมือของเขาก็กลับเป็นปกติทุกอย่าง 11 แต่พวกนั้นโกรธมากและเริ่มปรึกษากันว่าจะทำอย่างไรกับพระเยซูดี


12 วันหนึ่งพระเยซูเสด็จไปที่ภูเขาเพื่ออธิษฐานและใช้เวลาอธิษฐานต่อพระเจ้าทั้งคืน 13 พอรุ่งเช้าพระองค์ทรงเรียกเหล่าสาวกมาหาพระองค์และเลือกสิบสองคนจากพวกเขา ทรงแต่งตั้งให้เป็นอัครทูต ได้แก่ 14 ซีโมน (ซึ่งทรงเรียกว่า เปโตร) อันดรูว์น้องชายของเปโตร ยากอบ ยอห์น ฟีลิป บารโธโลมิว 15 มัทธิว โธมัส ยากอบบุตรอัลเฟอัส ซีโมนที่เรียกว่านักชาตินิยม 16 ยูดาสบุตรยากอบ และยูดาสอิสคาริโอทผู้กลายเป็นคนทรยศ


17 พระองค์เสด็จลงมากับพวกเขาและยืนอยู่ในที่ราบ มีสาวกกลุ่มใหญ่อยู่ที่นั่น รวมทั้งประชาชนมากมายจากทั่วแคว้นยูเดีย กรุงเยรูซาเล็ม และชายฝั่งเมืองไทระและเมืองไซดอน 18 ผู้ซึ่งมาเพื่อจะฟังและเพื่อจะรับการรักษาโรค บรรดาผู้ที่ถูกวิญญาณชั่ว[a]รบกวนก็ได้รับการรักษาให้หาย 19 คนทั้งปวงพยายามแตะต้องพระองค์เพราะฤทธิ์อำนาจออกมาจากพระองค์และรักษาพวกเขาทุกคนให้หาย

20 พระเยซูทอดพระเนตรเหล่าสาวกและตรัสว่า

21 ความสุขมีแก่ท่านผู้หิวโหยอยู่ในขณะนี้
22 ความสุขมีแก่ท่านเมื่อมนุษย์เกลียดชังท่าน

23 “ในวันนั้นจงชื่นชมยินดีและโลดเต้นด้วยความเปรมปรีดิ์เถิดเพราะบำเหน็จของท่านในสวรรค์ยิ่งใหญ่นัก เนื่องจากบรรพบุรุษของเขาได้ปฏิบัติเช่นเดียวกันนั้นกับบรรดาผู้เผยพระวจนะ

24 “แต่วิบัติแก่เจ้าผู้มั่งมี
25 วิบัติแก่เจ้าผู้อิ่มหมีพีมันอยู่ในขณะนี้
26 วิบัติแก่เจ้าเมื่อคนทั้งปวงยกย่องเจ้า


27 “แต่เราบอกท่านที่ฟังอยู่ว่าจงรักศัตรูของท่าน จงทำดีแก่ผู้ที่เกลียดชังท่าน 28 จงอวยพรคนที่แช่งด่าท่าน จงอธิษฐานเผื่อผู้ที่ทำร้ายท่าน 29 ถ้าผู้ใดตบแก้มท่าน จงหันแก้มอีกข้างให้เขาด้วย ถ้าผู้ใดเอาเสื้อคลุมของท่านไป จงยอมให้เขาเอาเสื้อของท่านไปด้วย 30 จงให้แก่ทุกคนที่ขอท่าน และถ้าใครเอาสิ่งที่เป็นของท่านไป อย่าเรียกร้องสิ่งนั้นกลับคืน 31 จงปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างที่ท่านปรารถนาให้เขาปฏิบัติต่อท่าน

32 “ถ้าท่านรักแต่ผู้ที่รักท่าน ท่านจะน่าสรรเสริญที่ตรงไหน? แม้แต่ ‘คนบาป’ ก็รักคนที่รักเขา 33 และถ้าท่านทำดีแก่ผู้ที่ดีต่อท่าน ท่านจะน่าสรรเสริญที่ตรงไหน? แม้แต่ ‘คนบาป’ ก็ทำเช่นนั้น 34 และถ้าท่านให้ยืมเฉพาะผู้ที่ท่านคาดว่าจะได้คืนจากเขา จะน่าสรรเสริญที่ตรงไหน? แม้แต่ ‘คนบาป’ ก็ให้ ‘คนบาป’ ยืม โดยคาดหวังว่าจะได้คืนครบถ้วน 35 แต่จงรักศัตรูของท่าน จงทำดีต่อเขา และให้เขายืมโดยไม่หวังจะได้อะไรคืนมา แล้วท่านจะได้รับบำเหน็จใหญ่หลวงและจะได้เป็นบุตรขององค์ผู้สูงสุดเพราะพระองค์ทรงกรุณาต่อคนอกตัญญูและคนชั่ว 36 จงเมตตากรุณาเช่นเดียวกับที่พระบิดาของท่านทรงเมตตากรุณา


37 “อย่าตัดสินแล้วท่านจะไม่ถูกตัดสิน อย่ากล่าวหาแล้วท่านจะไม่ถูกกล่าวหา จงให้อภัยแล้วท่านจะได้รับการอภัย 38 จงให้แล้วท่านจะได้รับ และทะนานที่ตวงเต็มยัดสั่นแน่นพูนล้นจะถูกเทลงในตักของท่าน เพราะท่านใช้ทะนานอันใดก็จะใช้ทะนานอันเดียวกันนั้นตวงแก่ท่าน”

39 พระองค์ยังตรัสคำอุปมานี้แก่เขาอีกว่า “คนตาบอดจะนำทางคนตาบอดได้หรือ? ทั้งคู่จะไม่ตกหลุมหรือ? 40 ศิษย์ย่อมไม่เหนือกว่าครูของตน แต่ทุกคนที่ได้รับการฝึกอบรมอย่างสมบูรณ์แล้วจะเป็นเหมือนครูของตน

41 “เหตุใดท่านมองดูผงขี้เลื่อยในตาของพี่น้องแต่ไม่ใส่ใจกับไม้ทั้งท่อนในตาของท่านเอง? 42 ท่านพูดกับพี่น้องได้อย่างไรว่า ‘พี่น้องเอ๋ย ให้เราเขี่ยผงออกจากตาของท่าน’? ในเมื่อตัวท่านเองไม่เห็นไม้ทั้งท่อนในตาของตนเอง เจ้าคนหน้าซื่อใจคด จงชักไม้ทั้งท่อนออกจากตาของตนก่อนแล้วเจ้าจะเห็นชัด จึงจะเขี่ยผงออกจากตาของพี่น้องได้


43 “ต้นไม้ดีย่อมไม่ให้ผลเลวและต้นไม้เลวย่อมไม่ให้ผลดี 44 เราจะรู้จักต้นไม้แต่ละต้นได้ด้วยผลของมัน พุ่มหนามย่อมไม่ออกผลเป็นมะเดื่อ หรือกอหนามย่อมไม่ออกผลเป็นองุ่น 45 คนดีย่อมนำสิ่งดีออกจากความดีที่สะสมไว้ในใจของตน ส่วนคนชั่วก็นำสิ่งชั่วออกจากความชั่วที่สะสมไว้ในใจของตน เพราะปากย่อมเอ่ยสิ่งที่เอ่อล้นออกมาจากใจ


46 “เหตุใดท่านจึงเรียกเราว่า ‘พระองค์เจ้าข้า พระองค์เจ้าข้า’ แต่ไม่ทำตามที่เราบอก? 47 เราจะแสดงให้ท่านเห็นว่าผู้ที่มาหาเรา ฟังคำของเรา แล้วนำไปปฏิบัตินั้นเป็นเช่นไร 48 เขาเป็นเหมือนคนที่สร้างบ้านผู้ขุดลึกลงไปวางฐานรากบนศิลา เมื่อน้ำท่วมและกระแสน้ำเชี่ยวซัดใส่บ้าน บ้านนั้นก็ไม่สั่นไหวเพราะสร้างไว้อย่างดี 49 ส่วนผู้ที่ได้ยินคำของเราแต่ไม่ได้นำไปปฏิบัติก็เป็นเหมือนคนที่สร้างบ้านบนพื้นโดยไม่วางฐานราก เมื่อกระแสน้ำเชี่ยวซัดใส่บ้าน บ้านนั้นก็ล้มครืนและถูกทำลายราบคาบ”

Notas al pie

  1. 6:18 ภาษากรีกว่าโสโครก