Amplified Bible

Luke 4

The Devil Tempts Jesus

1Now Jesus, full of [and in perfect communication with] the Holy Spirit, returned from the Jordan and was led by the Spirit in the wilderness for forty days, being tempted by the devil. And He ate nothing during those days, and when they ended, He was hungry. Then the devil said to Him, “If You are the Son of God, command this stone to turn into bread.” Jesus replied to him, “It is written and forever remains written, ‘Man shall not live by bread alone[a].’”

Then he led Jesus up [to a high mountain] and displayed before Him all the kingdoms of the inhabited earth [and their magnificence] in the twinkling of an eye. And the devil said to Him, “I will give You all this realm and its glory [its power, its renown]; because it has been handed over to me, and I give it to whomever I wish. Therefore if You worship before me, it will all be Yours.” Jesus replied to him, “It is written and forever remains written, ‘You shall worship the Lord your God and serve only Him.’”

Then he led Jesus to Jerusalem and had Him stand on the pinnacle (highest point) of the temple, and said [mockingly] to Him, “If You are the Son of God, throw Yourself down from here; 10 for it is written and forever remains written,

He will command His angels concerning You to guard and protect You,’

11 and,

they will lift You up on their hands,
So that You do not strike Your foot against a stone.’”

12 Jesus replied to him, “It is said [in Scripture], you shall not tempt the Lord your God [to prove Himself to you].’”

13 When the devil had finished every temptation, he [temporarily] left Him until a more opportune time.

Jesus’ Public Ministry

14 Then Jesus went back to Galilee in the power of the Spirit, and the news about Him spread through the entire region. 15 And He began teaching in their synagogues and was praised and glorified and honored by all.

16 So He came to Nazareth, where He had been brought up; and as was His custom, He entered the synagogue on the Sabbath, and stood up to read. 17 The scroll of the prophet Isaiah was handed to Him. He unrolled the scroll and found the place where it was written,

18 
The Spirit of the Lord is upon Me (the Messiah),
Because He has anointed Me to preach the good news to the poor.
He has sent Me to announce release (pardon, forgiveness) to the captives,
And recovery of sight to the blind,
To set free those who are oppressed (downtrodden, bruised, crushed by tragedy),
19 
to proclaim the favorable year of the Lord [the day when salvation and the favor of God abound greatly].”

20 Then He rolled up the scroll [having stopped in the middle of the verse], gave it back to the attendant and sat down [to teach]; and the eyes of all those in the synagogue were [attentively] fixed on Him. 21 He began speaking to them: “Today this Scripture has been fulfilled in your hearing and in your presence.” 22 And [as He continued on] they all were speaking well of Him, and were in awe and were wondering about the words of grace which were coming from His lips; and they were saying, “Is this not Joseph’s son?” 23 So He said to them, “You will no doubt quote this proverb to Me, ‘Physician, heal Yourself! Whatever [miracles] that we heard were done [by You] in Capernaum, do here in Your hometown as well.’” 24 Then He said, “I assure you and most solemnly say to you, no prophet is welcome in his hometown. 25 But in truth I say to you, there were many widows in Israel in the days of Elijah, when the sky was closed up for three years and six months, when a great famine came over all the land; 26 and yet Elijah was not sent [by the Lord] to a single one of them, but only to Zarephath in the land of Sidon, to a woman who was a widow. 27 And there were many lepers in Israel in the time of Elisha the prophet; and not one of them was cleansed [by being healed] except Naaman the Syrian.” 28 As they heard these things [about God’s grace to these two Gentiles], the people in the synagogue were filled with a great rage; 29 and they got up and drove Him out of the city, and led Him to the crest of the hill on which their city had been built, in order to hurl Him down the cliff. 30 But passing [miraculously] through the crowd, He went on His way.

31 Then He came down [from the hills of Nazareth] to Capernaum, a city of Galilee [on the shore of the sea], and He was teaching them on the Sabbath; 32 and they were surprised [almost overwhelmed] at His teaching, because His message was [given] with authority and power and great ability. 33 There was a man in the synagogue who was possessed by the spirit of an unclean demon; and he cried out with a loud and terrible voice, 34 “Let us alone! [b]What business do we have [in common] with each other, Jesus of Nazareth? Have You come to destroy us? I know who You are—the Holy One of God!” 35 But Jesus rebuked him, saying, “Be silent (muzzled, gagged) and come out of him!” And when the demon had thrown the man down among them, he came out of him without injuring him in any way. 36 They were all astonished and in awe, and began saying to one another, “What is this message? For with authority and power He commands the unclean spirits and they come out!” 37 And the news about Him spread into every place in the surrounding district (Galilee).

Many Are Healed

38 Then Jesus got up and left the synagogue and went to Simon’s (Peter’s) house. Now Simon’s mother-in-law was suffering from a high fever, and they asked Him to help her. 39 Standing over her, He rebuked the fever, and it left her; and immediately she got up and began serving them [as her guests].

40 While the sun was setting [marking the end of the Sabbath day], all those who had any who were sick with various diseases brought them to Jesus; and laying His hands on each one of them, He was healing them [exhibiting His authority as Messiah]. 41 Demons also were coming out of many people, shouting, “You are the Son of God!” But He rebuked them and would not allow them to speak, because they knew that He was the Christ (the Messiah, the Anointed).

42 When daybreak came, Jesus left [Simon Peter’s house] and went to a secluded place; and the crowds were searching for Him, and [they] came to Him and tried to keep Him from leaving them. 43 But He said, “I must preach [the good news of] the kingdom of God to the other cities also, because I was sent for this purpose.”

44 So He continued preaching in the synagogues of Judea [the country of the Jews, including Galilee].

Notas al pie

  1. Luke 4:4 Late mss add “but by every word of God.”
  2. Luke 4:34 Lit What to me and to you; cf note Matt 8:29.

Het Boek

Lukas 4

Jezus door de duivel op de proef gesteld

1Jezus ging vol van de Heilige Geest uit de Jordaanvallei weg. De Geest leidde Hem naar de woestijn van Judea waar Hij veertig dagen bleef. Daar stelde de duivel Hem voortdurend op de proef. Al die tijd at Jezus niets en op het laatst kreeg Hij honger. De duivel zei: ‘Als U de Zoon van God bent, zeg dan tegen deze steen dat hij een brood moet worden.’ Maar Jezus antwoordde: ‘In de Boeken staat dat eten niet het belangrijkste is.’ De duivel nam Jezus mee naar een hoogvlakte en liet Hem in een oogopslag alle koninkrijken van de wereld zien. ‘Kijk,’ zei hij, ‘dat zal ik U allemaal geven, met al hun roem en eer erbij. Want het is allemaal van mij. Ik geef het aan wie ik wil. Als U mij aanbidt, krijgt U het allemaal.’ Jezus antwoordde: ‘Er staat in de Boeken: Aanbid de Here, uw God, en geef niemand anders eer.’ Daarna nam de duivel Hem mee naar het dak van de tempel in Jeruzalem. ‘Als U de Zoon van God bent,’ zei hij, ‘spring dan naar beneden. 10 Er staat immers in de Boeken: God zal zijn engelen sturen om U te beschermen. 11 Zij zullen U op handen dragen en U zult niet struikelen.’ 12 Jezus antwoordde: ‘Er staat ook: Stel de Here, uw God, niet op de proef.’ 13 Zo probeerde de duivel op alle mogelijke manieren Jezus om te praten. Maar zonder succes. Daarom liet hij Hem voorlopig met rust.

De opdracht van Jezus

14 Jezus ging terug naar Galilea, vol van de kracht van de Heilige Geest. 15 Het duurde niet lang of Hij was daar overal bekend. Hij sprak in de verschillende synagogen en stond bij iedereen hoog in aanzien. 16 Hij kwam ook in Nazareth, het dorp waar Hij zijn jeugd had doorgebracht. Op de sabbat (zaterdag, de Joodse rustdag) ging Hij naar de synagoge, dat was zo zijn gewoonte. Tijdens de dienst stond Hij op om voor te lezen. 17 Men gaf Hem het boek van de profeet Jesaja en Hij zocht het gedeelte op waar staat: 18 ‘De Geest van de Here rust op mij, omdat Hij mij heeft gezalfd tot brenger van goed nieuws aan arme mensen. Hij heeft mij gestuurd om uit te roepen dat gevangenen zullen worden vrijgelaten, dat blinden zullen zien, dat onderdrukten zullen worden bevrijd en 19 dat de tijd van Gods genade is aangebroken.’ 20 Hij deed het boek dicht, gaf het aan de dienaar en ging zitten. Alle ogen waren op Hem gericht.

21 Hij begon: ‘Wat Ik u zojuist heb voorgelezen, is werkelijkheid geworden.’ 22 Iedereen in de synagoge vond dat er iets heel bijzonders van Hem uitging. Wat Hij zei, was gewoon geweldig. Zij waren hoogst verbaasd. ‘Is dat niet de zoon van Jozef?’ vroegen zij. 23 Jezus zei: ‘U wilt eigenlijk zeggen: “Dokter, genees uzelf.” U bedoelt daarmee: “Wij hebben gehoord wat U in Kafarnaüm hebt gedaan. 24 Waarom doet U dat hier niet, in uw vaderstad?” Luister goed: een profeet wordt in zijn eigen stad niet geaccepteerd. 25 Neem nu de profeet Elia. In zijn tijd was er hongersnood. Vele Joodse weduwen hadden niets te eten, want er was drieëneenhalf jaar geen druppel regen gevallen. 26 En toch werd Elia niet naar een van hen gestuurd, maar wel naar een vreemdelinge, een weduwe uit Sarepta, bij Sidon. 27 Of denk eens aan de profeet Elisa. Hij genas de melaatse Naäman, een Syriër. Maar van de vele Joodse melaatsen, die ook hulp nodig hadden, werd er niet één genezen.’ 28 Dat was de mensen teveel. Woedend sprongen zij op en joegen Jezus het dorp uit. 29 Zij brachten Hem naar de rand van een afgrond even buiten het dorp. 30 Daar wilden zij Hem vanaf duwen. Maar Hij keerde Zich om, liep ongehinderd tussen hen door en ging zijn eigen weg.

31 Hij kwam in Kafarnaüm, een stadje aan het meer van Galilea. Daar ging Hij elke sabbat naar de synagoge en sprak er de mensen toe. 32 Zij waren verbaasd over wat Hij hun leerde, want Hij sprak als iemand met gezag, die wist waarover Hij het had. 33 Op een dag was Jezus weer in de synagoge. Een man die in de macht van een boze geest was, schreeuwde: 34 ‘Jezus van Nazareth, ga weg! Ik wil niets met U te maken hebben. U bent gekomen om ons te vernietigen! Ik weet wel wie U bent: de heilige Zoon van God!’ 35 Jezus snoerde hem de mond. ‘Zwijg,’ zei Hij tegen de boze geest. ‘Kom eruit.’ De boze geest gooide de man midden in de synagoge op de grond en ging uit hem weg, zonder hem verder kwaad te doen. 36 Vol verbazing zeiden de mensen tegen elkaar: ‘Nee, maar! De boze geesten doen wat Hij zegt!’ 37 Het nieuws over zijn optreden ging als een lopend vuurtje door de streek.

38 Uit de synagoge ging Hij naar het huis van Simon. Simons schoonmoeder lag met hoge koorts in bed. Haar huisgenoten vroegen Jezus of Hij haar wilde genezen. 39 Hij kwam bij haar bed staan en zei dat de koorts moest verdwijnen. Haar temperatuur werd onmiddellijk normaal. Zij stond op en maakte eten voor Jezus en de anderen klaar. 40 Bij het ondergaan van de zon werden vele zieke mensen bij Hem gebracht. Hij legde zijn handen op hen en genas hen allemaal. 41 Het deed er niet toe wat voor ziekte het was. Ook joeg Hij uit vele mensen boze geesten weg. Die schreeuwden dan: ‘U bent de Zoon van God!’ Maar Hij legde ze onmiddellijk het zwijgen op, want de boze geesten wisten dat Hij de Christus was.

42 De volgende morgen vroeg ging Jezus naar een stille plek. De mensen zochten Hem overal. Toen zij Hem eindelijk hadden gevonden, smeekten zij Hem niet weg te gaan. Zij wilden zo graag dat Hij bij hen bleef. 43 Maar Hij antwoordde: ‘Ik moet het goede nieuws van het Koninkrijk van God ook op andere plaatsen brengen. Dat is mijn opdracht.’ 44 Daarna reisde Hij rond door Judea en sprak in de synagogen.