Amplified Bible

Luke 19

Zaccheus Converted

1Jesus entered Jericho and was passing through. And there was a man called Zaccheus; he was a chief tax collector [a superintendent to whom others reported], and he was rich. Zaccheus was trying to see who Jesus was, but he could not see [a]because of the crowd, for he was short in stature. So he ran on ahead [of the crowd] and climbed up in a sycamore tree in order to see Him, for He was about to pass through that way. When Jesus reached the place, He looked up and said to him, “Zaccheus, hurry and come down, for today I must stay at your house.” So Zaccheus hurried and came down, and welcomed Jesus with joy. When the people saw it, they all began muttering [in discontent], “He has gone to be the guest of a man who is a [notorious] sinner.” Zaccheus stopped and said to the Lord, “See, Lord, I am [now] giving half of my possessions to the poor, and if I have cheated anyone out of anything, I will give back four times as much.” Jesus said to him, “Today salvation has come to this household, because he, too, is a [[b]spiritual] son of Abraham; 10 for the Son of Man has come to seek and to save that which was lost.”

Parable of Money Usage

11 While they were listening to these things, Jesus went on to tell a parable, because He was near Jerusalem, and they assumed that the kingdom of God was going to appear immediately [as soon as He reached the city]. 12 So He said, “A nobleman went to a distant country to obtain for himself a kingdom, and [then] to return. 13 So he called ten of his servants, and gave them ten minas [one apiece, each equal to about a hundred days’ wages] and said to them, ‘Do business [with this] until I return.’ 14 But his citizens [the residents of his new kingdom] hated him and sent a delegation after him, saying, ‘We do not want this man to be a king over us.’ 15 When he returned, after receiving the kingdom, he ordered that these servants, to whom he had given the money, be called to him, that he might find out what business they had done. 16 The first one came before him and said, ‘Lord, your mina has made ten more minas.’ 17 And he said to him, ‘Well done, good servant! Because you proved yourself faithful and trustworthy in a very little thing, you shall [now] have authority over ten cities [in my kingdom].’ 18 The second one came and said, ‘Lord, your mina has made five minas.’ 19 And he said to him also, ‘And you shall take charge over five cities.’ 20 Then another came and said, ‘Lord, here is your mina, which I have kept laid up in a handkerchief [for safekeeping]. 21 I was [always] afraid of you, because you are a stern man; you pick up what you did not lay down and you reap what you did not sow.’ 22 He said to the servant, ‘I will judge and condemn you by your own words, you worthless servant! Did you [really] know that I was a stern man, picking up what I did not lay down and reaping what I did not sow? 23 Then why did you not [at the very least] put my money in a bank? Then on my return, I would have collected it with interest.’ 24 Then he said to the bystanders, ‘Take the mina away from him and give it to the one who has the ten minas.’ 25 And they said to him, ‘Lord, he has ten minas already!’ 26 [Jesus explained,] ‘I tell you that to everyone who has [because he valued his gifts from God and has used them wisely], more will be given; but from the one who does not have [because he disregarded his gifts from God], even what he has will be taken away.’ 27 [The king ended by saying,] ‘But as for these enemies of mine who did not want me to be king over them, bring them here and kill them in my presence.’”

The Triumphal Entry

28 After saying these things, Jesus went on ahead [of them], going up to Jerusalem.

29 When He approached Bethphage and Bethany, at the mount that is called Olivet, He sent two of the disciples, 30 saying, “Go into the village ahead of you; there, as you enter, you will find a [donkey’s] [c]colt tied, on which no one has ever sat. Untie it and bring it here. 31 If anybody asks you, ‘Why are you untying the colt?’ you will say, ‘The Lord needs it.’” 32 So those who were sent left and found the colt just as He had told them. 33 As they were untying the colt, its owners asked them, “Why are you untying the colt?” 34 They said, “The Lord needs it.” 35 They brought it to Jesus, and [d]they threw their robes over the colt and put Jesus on it. 36 As He rode along, people were spreading their coats on the road [as an act of homage before a king]. 37 As soon as He was approaching [Jerusalem], near the descent of the Mount of Olives, the entire multitude of the disciples [all those who were or claimed to be His followers] began praising God [adoring Him enthusiastically and] joyfully with loud voices for all the miracles and works of power that they had seen, 38 shouting,

Blessed (celebrated, praised) is the King who comes in the name of the Lord!
Peace in heaven and glory (majesty, splendor) in the highest [heaven]!”

39 Some of the Pharisees from the crowd said to Him, “Teacher, rebuke Your disciples [for shouting these Messianic praises].” 40 Jesus replied, “I tell you, if these [people] keep silent, the stones will cry out [in praise]!”

41 As He approached Jerusalem, He saw the city and wept over it [and the spiritual ignorance of its people], 42 saying, “If [only] you had known on this day [of salvation], even you, the things which make for peace [and on which peace depends]! But now they have been hidden from your eyes. 43 For a time [of siege] is coming when your enemies will put up a barricade [with pointed stakes] against you, and surround you [with armies] and hem you in on every side, 44 and they will level you to the ground, you [Jerusalem] and your children within you. They will not leave in you one stone on another, all because you did not [come progressively to] recognize [from observation and personal experience] the time of your visitation [when God was gracious toward you and offered you salvation].”

Traders Driven from the Temple

45 Jesus went into the temple [enclosure] and began driving out those who were selling, 46 saying to them, “It is written, ‘My house shall be a house of prayer’; but you have made it a robbers’ den.”

47 He was teaching day after day in the temple [porches and courts]; but the chief priests and scribes and the leading men among the people were seeking [a way] to put Him to death, 48 and they could not find anything that they could do, for all the people [stayed close to Him and] were hanging on to [e]every word He said.

Notas al pie

  1. Luke 19:3 Or from the crowd.
  2. Luke 19:9 By changing both his old way of thinking and his behavior Zaccheus proved that his faith in God was real.
  3. Luke 19:30 A colt that had not been ridden was considered holy by the Jews and was fit to carry a king.
  4. Luke 19:35 A sign of homage and recognition of Jesus’ kingship.
  5. Luke 19:48 Lit Him, listening.

Thai New Contemporary Bible

ลูกา 19


1พระเยซูเสด็จเข้าเมืองเยรีโค ขณะกำลังผ่านไป ชายคนหนึ่งที่นั่นชื่อศักเคียส เป็นหัวหน้าคนเก็บภาษีผู้ร่ำรวย เขาอยากเห็นว่าพระเยซูเป็นใคร แต่มองไม่เห็นเนื่องจากเขาเตี้ยและเพราะคนแน่นมาก เขาจึงวิ่งขึ้นหน้าแล้วปีนขึ้นต้นมะเดื่อเพื่อดักมองพระองค์ เพราะพระเยซูกำลังเสด็จไปทางนั้น

เมื่อพระเยซูเสด็จมาถึงที่นั่น ทรงแหงนพระพักตร์แล้วตรัสกับเขาว่า “ศักเคียสเอ๋ย รีบลงมาเถิด วันนี้เราต้องพักที่บ้านท่าน” เขาจึงลงมาทันที และต้อนรับพระองค์ด้วยความยินดี

คนทั้งปวงเห็นดังนั้นก็เริ่มบ่นพึมพำกันว่า “พระองค์ไปเป็นแขกของ ‘คนบาป’ ”

แต่ศักเคียสยืนขึ้นทูลองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า “พระองค์เจ้าข้า ดูเถิด! ที่นี่เวลานี้ ข้าพระองค์ขอยกทรัพย์สมบัติครึ่งหนึ่งให้แก่คนยากจน และหากข้าพระองค์ได้โกงอะไรใคร จะใช้คืนให้สี่เท่า”

พระเยซูตรัสกับเขาว่า “วันนี้ความรอดมาถึงบ้านนี้แล้ว เพราะชายผู้นี้ก็เป็นบุตรของอับราฮัมด้วย 10 เพราะบุตรมนุษย์ได้มาเพื่อเสาะหาและช่วยผู้ที่หลงหายไปให้รอด”


11 ขณะคนทั้งหลายกำลังฟังอยู่ พระองค์ตรัสคำอุปมาต่อไป เนื่องจากพระองค์เสด็จมาใกล้กรุงเยรูซาเล็มแล้ว และผู้คนคิดว่าอาณาจักรของพระเจ้าจะปรากฏทันที 12 พระองค์ตรัสว่า “ชายคนหนึ่งในราชตระกูลไปแดนไกลเพื่อรับการแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์ แล้วจะกลับมา 13 เขาจึงเรียกคนรับใช้สิบคนมามอบเงินให้คนละหนึ่งมินา[a] และสั่งว่า ‘จงนำเงินนี้ไปประกอบกิจการจนกว่าเราจะกลับมา’

14 “แต่คนในปกครองของเขาเกลียดชังเขา พวกเขาจึงส่งทูตตามหลังเขาไปแจ้งว่า ‘เราไม่ต้องการให้ชายผู้นี้มาเป็นกษัตริย์ปกครองเรา’

15 “อย่างไรก็ตามเขาผู้นี้ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นกษัตริย์และได้กลับมาบ้าน แล้วเขาให้ไปตามคนรับใช้ที่เขามอบเงินให้นั้นมาพบ เพื่อดูว่าพวกเขาทำกำไรมาได้เท่าใด

16 “คนแรกมาทูลว่า ‘ข้าแต่ฝ่าพระบาท เงินหนึ่งมินาของพระองค์ได้กำไรมาอีกสิบมินา’

17 “เจ้านายตรัสว่า ‘ดีมาก คนรับใช้ที่ดีของเรา! เพราะเจ้าซื่อสัตย์ ไว้ใจได้ในสิ่งเล็กน้อย จงดูแลสิบเมืองเถิด’

18 “คนที่สองมาทูลว่า ‘ข้าแต่ฝ่าพระบาท เงินหนึ่งมินาของพระองค์ได้กำไรมาอีกห้ามินา’

19 “เจ้านายตรัสตอบว่า ‘ให้เจ้าดูแลห้าเมือง’

20 “จากนั้นคนรับใช้อีกคนมาทูลว่า ‘ข้าแต่ฝ่าพระบาท นี่คือเงินหนึ่งมินาของพระองค์ ข้าพระบาทได้เอาผ้าห่อเก็บไว้ 21 ข้าพระบาทกลัวฝ่าพระบาท เพราะฝ่าพระบาทเป็นคนไร้ความปรานี ยึดเอาสิ่งที่ไม่ได้ให้ไว้ และเก็บเกี่ยวสิ่งที่ไม่ได้หว่าน’

22 “เจ้านายตรัสตอบว่า ‘เจ้าคนรับใช้ชั่วช้า! เราจะตัดสินโทษเจ้าจากคำพูดของเจ้าเอง เจ้ารู้ใช่ไหมว่าเราเป็นคนไร้ความปรานี ยึดเอาสิ่งที่ไม่ได้ให้ไว้และเก็บเกี่ยวสิ่งที่ไม่ได้หว่าน? 23 ก็แล้วทำไมไม่นำเงินไปฝากไว้ เพื่อว่าเมื่อเรากลับมาจะได้รับเงินคืนพร้อมดอกเบี้ย?’

24 “แล้วเขาก็สั่งคนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ว่า ‘จงเอาเงินมินานั้นไปจากเขาและมอบให้แก่คนที่มีสิบมินา’

25 “พวกเขาทูลว่า ‘ข้าแต่ฝ่าพระบาท คนนั้นมีอยู่ตั้งสิบมินาแล้ว!’

26 “เขาตอบว่า ‘เราบอกพวกเจ้าว่า ทุกคนที่มีจะได้รับมากขึ้น ส่วนผู้ที่ไม่มี แม้ที่เขามีอยู่ก็จะถูกยึดไป 27 สำหรับเหล่าศัตรูที่ไม่ต้องการให้เราเป็นกษัตริย์ปกครองพวกเขานั้น จงนำตัวมาที่นี่และฆ่าต่อหน้าเรา’ ”


28 หลังจากพระเยซูตรัสดังนี้แล้ว พระองค์ก็เสด็จนำหน้าขึ้นไปยังเยรูซาเล็ม 29 เมื่อเสด็จมาใกล้หมู่บ้านเบธฟายีและเบธานีบนภูเขามะกอกเทศ พระองค์ทรงส่งสาวกสองคนไป พร้อมตรัสสั่งว่า 30 “จงไปที่หมู่บ้านข้างหน้านั่น เมื่อเข้าไปท่านจะพบลูกลาซึ่งยังไม่เคยมีใครขึ้นขี่เลยตัวหนึ่งผูกอยู่ จงแก้เชือก จูงมาที่นี่ 31 หากใครถามท่านว่า ‘ปล่อยลูกลาทำไม?’ จงบอกเขาว่า ‘องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องการลูกลานี้’ ”

32 ทั้งสองก็ไปและพบตามที่พระองค์ทรงบอกพวกเขาไว้ 33 ขณะที่เขากำลังแก้เชือกที่ผูกลูกลา เจ้าของก็ถามว่า “ปล่อยลูกลาทำไม?”

34 พวกเขาตอบว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้าต้องการลูกลานี้”

35 ทั้งสองนำลูกลามาให้พระเยซู เขาเอาเสื้อคลุมของตนปูบนหลังลาให้พระเยซูประทับ 36 ขณะพระเยซูเสด็จไป ประชาชนก็เอาเสื้อคลุมของตนปูลงบนทาง

37 เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้ที่ซึ่งเป็นทางลงจากภูเขามะกอกเทศ เหล่าสาวกกลุ่มใหญ่ต่างพากันสรรเสริญพระเจ้าเสียงดังด้วยความชื่นชมยินดีในการอัศจรรย์ทั้งสิ้นที่พวกเขาได้เห็นว่า

38 “สรรเสริญกษัตริย์ผู้เสด็จมาในพระนาม

“ขอจงมีสันติสุขในสวรรค์ และพระเกียรติสิริในที่สูงสุด!”

39 ฝ่ายฟาริสีบางคนในฝูงชนทูลพระเยซูว่า “ท่านอาจารย์ จงห้ามสาวกของท่าน!”

40 พระองค์ตรัสตอบว่า “เราบอกท่านว่า ถ้าพวกเขานิ่งเสีย ก้อนหินทั้งหลายก็จะเปล่งเสียงร้อง”

41 เมื่อพระองค์เสด็จมาใกล้และเห็นกรุงเยรูซาเล็ม ก็ทรงร้องไห้สงสารกรุงนั้น 42 และตรัสว่า “ถ้าเพียงแต่เจ้าได้รู้ในวันนี้ว่าอะไรจะนำสันติสุขมาสู่เจ้า แต่บัดนี้สิ่งนั้นถูกซ่อนจากสายตาของเจ้าแล้ว 43 วาระนั้นจะมาถึง เมื่อศัตรูของเจ้าก่อเชิงเทินโจมตีและล้อมเจ้าไว้ทุกด้าน 44 พวกเขาจะเหวี่ยงเจ้าลงกับพื้น ทั้งเจ้ากับลูกหลานภายในกำแพงของเจ้า เขาจะไม่ปล่อยให้ศิลาเหลือซ้อนทับกันสักก้อน เพราะเจ้าไม่ได้ตระหนักถึงเวลาที่พระเจ้าเสด็จมาหาเจ้า”


45 จากนั้นพระองค์ทรงเข้าสู่บริเวณพระวิหารและเริ่มขับไล่บรรดาผู้ที่กำลังค้าขายอยู่ออกไป

46 พระองค์ตรัสกับพวกเขาว่า “มีคำเขียนไว้ว่า ‘นิเวศของเราจะได้ชื่อว่านิเวศแห่งการอธิษฐาน’[c] แต่พวกเจ้ามาทำให้กลายเป็น ‘ซ่องโจร’[d] 47 พระองค์ทรงสั่งสอนที่พระวิหารทุกวัน ฝ่ายพวกหัวหน้าปุโรหิต เหล่าธรรมาจารย์ และผู้นำในหมู่ประชาชน พยายามหาทางจะฆ่าพระองค์ 48 แต่เขาไม่พบช่องทางที่จะลงมือ เพราะประชาชนทั้งปวงสนใจฟังพระดำรัสของพระองค์อย่างมาก

Notas al pie

  1. 19:13 1 มินามีค่าเท่ากับเงินค่าแรง 3 เดือน
  2. 19:38 สดด.118:26
  3. 19:46 อสย.56:7
  4. 19:46 ยรม.7:11